Ευτυχία Ετών Δέκα

 

Έκατσα και έφτιαξα ένα επετειακό βίντεο για τα δέκα χρόνια του γιου μου, σήμερα. Τα γενέθλια του είναι στις 15 Νοεμβρίου, αλλά πάντα ετοιμάζω το βίντεο εκ των προτέρων για να προβληθεί την ημέρα του πάρτι γενεθλίων του.

Ναι, ο γιος μου σε λίγες μέρες θα γίνει δέκα ετών.

Πότε ήταν που σας ανακοίνωσα εδώ μέσα ότι έγινα πατέρας; Πριν δυο τρεις μέρες; Όχι, ήταν το 2016!

Η διαδικασία προετοιμασίας του βίντεο ήταν δυσβάσταχτη για μένα.

Έφτιαξα ένα βίντεο από κάθε χρονιά της ζωής του (βιντεογραφώ τα πάντα), από τον τοκετό μέχρι το τελευταίο μας ταξίδι. Έζησα τα πάντα από την αρχή. Μελαγχόλησα.

Ο γιος μου είναι το μεγαλύτερο μου κατόρθωμα και η μεγαλύτερη μου πηγή ευτυχίας. Είναι και η κόρη μου, φυσικά, αλλά για την κόρη μου θα σας πω όταν έρθει η σειρά της. Σήμερα μιλούμε για τον γιο μου.

Από υπαρξιακής απόψεως είναι λυπηρό ότι όλη μου η πηγή ευτυχίας πηγάζει από τον γιο μου. Ο γιος μου δεν είναι κτήμα μου. Μπορεί να είμαστε οι ίδιοι αλλά έχω δεχτεί πολλά χρόνια τώρα ότι είναι μία αυτόνομη προσωπικότητα με τα δικά της χαρακτηριστικά και ότι πέραν της άσκησης γονικής μέριμνας δεν έχω καμία άλλη εξουσία επάνω του. Δεν κάνω τα λάθη που έκανε ο πατέρας μου μαζί μου, συνειδητά.

Ο Αλεξάκος με εκπλήσσει καθημερινά τόσο με τις ατάκες του και τον τρόπο σκέψης του, όσο και με το πώς εξελίσσεται η προσωπικότητα του. Για να σας δώσω να καταλάβετε, ζήτησε να μάθει ηλεκτρική κιθάρα (και είναι και καλός!), ενώ κάνει και μαθήματα κόμιξ μέσω διαδικτύου, επειδή ζωγραφίζει καταπληκτικά (έχουμε ζωγράφους και στα δύο σόγια αλλά αυτός είναι άλλο επίπεδο - θα βγάζει λεφτά μια μέρα απ’ τις ιστορίες του), και σκαρώνει «στριπάκια» με μοναδικές ατάκες τις οποίες σκέφτεται μόνος του. Αυτά είναι ταλέντα και ποιότητες που δεν φανταζόμουν ότι θα είχε ποτέ το παιδί μου.

Θέλω να πω, κάποτε του είπα ότι θα ήταν καλός στο να παίζει θέατρο γιατί είναι κάτι που με βλέπει να κάνω και έχει αναπτύξει μία θεατρικότητα όταν μιλά και διηγείται. Αλλά όταν έκανε ένα μάθημα σε θεατρικό εργαστήρι μου είπε ότι δεν τον ενδιαφέρει γιατί «αντί να παίζουμε ταινίες δράσης μας έβαλαν να περπατούμε πάνω κάτω και να κάνουμε πως κρυώνουμε». Ομοίως, έχει απορρίψει άπειρα χόμπι και δημιουργικές ασχολίες που νόμιζα ότι θα του ταιριάζανε, με συνοπτικές διαδικασίες. Μας προέκυψε ροκάς και κομιξάς! Δεν αντιδρώ, τον καμαρώνω!

Αλλά απορώ κιόλας.

Βλέποντας τον Αλεξάκο να μεγαλώνει μέσα στα διάφορα βίντεο, απόρησα τι ζωή θα ζω εγώ όταν μια μέρα σηκωθεί και φύγει. Θέλει να πάει να ζήσει στην Ιαπωνία, λέει, γιατί «είναι η χώρα της τεχνολογίας» αλλά μου είπε επίσης «μπορείς να έρχεσαι να με βλέπεις άμα θέλεις!»

Το κενό που θα πλημμυρίσει τη ψυχή μου όταν αυτός μεγαλώσει και φύγει δεν ξέρω αν μπορώ να το διαχειριστώ. Και αναρωτιέμαι αν όντως βιώνω μια ζωή κενή, γιατί ο Αλέξης όπως προείπα δεν είναι κτήμα μου, αλλά μέσα στο μυαλό μου, είναι αποκλειστικά δικός μου. Τον αισθάνομαι δικό μου, προέκταση μου, ασχέτως αν δεν επεμβαίνω στις αποφάσεις του. Έχω αποδεχτεί ότι αυτός είναι ένας ανεξάρτητος άνθρωπος και ότι δεν έχω κανένα δικαίωμα να χαλιναγωγήσω ή να αναχαιτίσω τα θέλω του.

Κάνω πολλά πράγματα στην καθημερινότητα μου εκτός από το να τον μεγαλώνω. Παίζω θέατρο, γράφω ιστορίες – τώρα ξεκίνησα και γράφω και ένα άλλο αστυνομικό μυθιστόρημα το οποίο ούτε αυτό προβλέπω να τελειώνω ποτέ. Κάνω καθημερινά γυμναστική, περπάτημα και ασκήσεις εδάφους. Το 24ωρο δεν με φτάνει! Κι όμως, τίποτα δεν με γεμίζει από το να ασχολούμαι με τον γιο μου.

Μία φίλη που δεν έχει παιδιά, μου είπε κάποτε, και συμφωνώ, ότι τα παιδιά μας δεν πρέπει να τα θεωρούμε «επιτυχίες μας». Ήταν απλά τα πιο τυχερά σπερματοζωάρια σε μία ερωτική συνεύρεση. Επιτυχία στη ζωή είναι να έχεις να διηγηθείς κατορθώματα. Ένα ολυμπιακό μετάλλιο, μία μεγάλη νίκη, την επίτευξη ενός στόχου. Το παιδί έρχεται τρόπον τινά τυχαία. Ναι, συμφωνώ σε όλα. Από την άλλη, τι να τα κάνω τα μετάλλια και τα κύπελλα όταν έχω τον γιο μου; Τι να τα κάνω τα ταξίδια; Τι να τα κάνω τα λεφτά. Τι να κάνω τα έξω; Τίποτα δεν αξίζει μπροστά του. Μέσα από τον γιο μου έχω τον κόσμο όλο.

Δεν ξέρω!

Είμαι σίγουρος ότι μια μέρα θα τρελαθώ από τη μοναξιά που θα μου δημιουργήσει η απουσία του.

Βέβαια, μου είπε και μια άλλη φίλη ότι θα μεσολαβήσει η εφηβεία όπου εκεί θα βαράω το κεφάλι μου στους τοίχους και όταν έρθει η ώρα να φύγει θα βάζω τον σταυρό μου και θα λέω δόξα σοι ο Θεός, έφυγε!

Αμφιβάλλω.

Σήμερα έβαλα και ξαναέβαλα το βίντεο και το είδα 2-3 φορές για να ελέγξω τον ρυθμό του, τη ροή του, τη μίξη της εικόνας. Κάθε φορά το τελείωνα βουρκωμένος.

Τα καλύτερα τελειώνουν και δεν έχω ιδέα αν θα έρθουν άλλα ακόμα καλύτερα.