Και Τρέχω, Τρέχω, Τρέχω

Σήμερα θα σας μιλήσω για το νέο μου χόμπι.

Ανακάλυψα τους «εικονικούς μαραθωνίους».

Κατέβασα στο κινητό μία εφαρμογή η οποία λέγεται «The Conqueror» και η οποία σου προσφέρει διάφορες εικονικές διαδρομές τις οποίες πρέπει να καλύψεις σε χρόνο της επιλογής σου. Π.χ. θέλεις να τρέξεις τον ελληνικό μαραθώνιο των 42χλμ από τον Μαραθώνα ως το Καλλιμάρμαρο; Εγγράφεσαι στην εφαρμογή και αρχίζεις να περπατάς ή να τρέχεις. Το κινητό σου καταγράφει την κίνηση και τη μεταφράζει σε χιλιόμετρα. Κάθε βράδυ αυτά τα χιλιόμετρα προστίθενται στη διαδρομή που επέλεξες να καλύψεις. Όταν τερματίσεις σου στέλνουν και μετάλλιο, το οποίο είναι ένα ωραιότατο μπιχλιμπίδι το οποίο το φοράς και καμαρώνεις, να δείτε σε εμένα έστειλαν σήμερα το δικό μου και μου έφτιαξαν τη μέρα!

Να σας πω ότι η εφαρμογή έχει πολλές διαδράσεις. Μπορείς ανά πάσα στιγμή να δεις πού βρίσκεσαι στον χάρτη της Ελλάδος και μάλιστα να πατήσεις επάνω στο σημείο που βρίσκεσαι και να δεις φωτογραφία μέσω των χαρτών της google σε πραγματικό χρόνο. Επίσης μπορείς να δεις που βρίσκεσαι σε σχέση με άλλους χρήστες της εφαρμογής που επέλεξαν να διανύσουν την ίδια διαδρομή με σένα και να δεις λίγο πολύ την κατάταξή σου στον χάρτη.

Είναι εξαιρετική απασχόληση και έχω πάθει εμμονή.

Η εφαρμογή αυτή με σήκωσε από τον καναπέ και μου έδωσε ώθηση να ανεβαίνω στον διάδρομο και να τρέχω ή να παίρνω συχνότερα το ποδήλατο και να τριγυρίζω στη γειτονιά. Ήμουν τρομερά αγύμναστος και τους τελευταίους μήνες είχα προσέξει ότι κάποια πουκάμισα με το ζόρι κούμπωναν και κάποια παντελόνια επίσης. Με τριάντα λεπτά τρέξιμο κάθε μέρα, το γύρισα υπέρ μου. Να σας πω ότι ήμουν τόσο αγύμναστος που δεν μπορούσα καλά καλά να τρέξω. Περπατούσα μόνο και ακόμη και έτσι λαχάνιαζα. Σιγά σιγά και με την επιμονή του παιχνιδιού κατέληξα να τρέχω τριάντα λεπτά συνεχόμενα σχεδόν καθημερινά και να το βρίσκω και εύκολο. Σκεφτείτε ότι κάθε πρωί παίρνω χάπια για την πίεση και την καρδιά μου τα οποία μου ρίχνουν τους παλμούς. Το ότι σηκώνομαι και τρέχω μετά από αυτές τις φαρμακευτικές δόσεις για μένα είναι ένα θαύμα! Θαύμα επίσης ότι κάηκε επιτέλους το λίπος της κοιλιάς, ή τέλος πάντων μειώθηκε σε αξιοθαύμαστο βαθμό!

Φυσικά δεν είναι κάθε μέρα το ίδιο εύχαριστο να τρέχω. Υπάρχουν μέρες που βαριέμαι τη ζωή μου. Αλλά βάζω μουσική, κοιτάζω και τον χάρτη στην εφαρμογή και τρέχω. Άπαξ και τρέξεις δυο λεπτά, μετά έρχεται και η σωστή διάθεση. Τριάντα λεπτά τρέξιμο αναπτερώνουν και τη ψυχολογική μου κατάσταση που ως γνωστόν στην πλειοψηφία του χρόνου μου είναι σαν επιτάφιος, ενώ οι σκέψεις που κάνω καθώς τρέχω με ψυχοθεραπεύουν γενικότερα. Παράλληλα, με βλέπουν τα παιδιά και παίρνουν παράδειγμα. Ο γιος μου θέλει ήδη να τρέχει μαζί μου και όταν κατεβαίνω απ’ τον διάδρομο επιμένει να ανέβει εκείνος. Η κόρη μου επίσης παρακολουθεί και είμαι σίγουρος όταν μεγαλώσει ακόμη λίγο θα ακολουθήσει.

Ξέρω ότι δεν ανακάλυψα την ταχινόπιτα. Αλλά είναι ωραίο να αρχίζεις καινούρια πράγματα και να τους αφοσιώνεσαι κάλλιο αργά παρά ποτέ. Αυτή την εποχή, τρέχω το γύρο του Ρίο Ντε Τζανέιρο. Μου έμειναν 40,92χλμ και τερματίζω στο άγαλμα του Ιησού, από κάτω! Τον άλλο μήνα θέλω να τρέξω τον γύρο του Τόκυο! Κάθε μήνα θα επιλέγω διαφορετική ήπειρο και θα κάνω συλλογή τα μετάλλια!

Χαίρομαι σαν μωρό παιδί! 

Το Παιδί Μου Δεν Κάνει Τέτοια Πράγματα

Θυμάμαι όταν ήμουν στη Β’ Γυμνασίου που καθόμουν μέσα στην τάξη δίπλα από ένα παιδί που στα διαλείμματα πήγαινε στις τουαλέτες και κάπνιζε. Τότε ήταν της μόδας τα Lucky Strikes. Βρωμοκοπούσε από πάνω μέχρι κάτω ολόκληρος. Δεν άντεχα να κάθομαι δίπλα του. Όταν δε, μου απευθυνόταν, η μπόχα που έσκαγε μέσα απ’ τα ρουθούνια και το στόμα του ήταν εμετική και ανυπόφορη. Τι να έκανα όμως ο καψερός; Υπέμενα την κατάσταση. Έτσι επιβίωνες στο Γυμνάσιο. Σιωπώντας.

Θυμάμαι ότι μια μέρα τον ανακάλυψε μία βοηθός διευθύντρια να καπνίζει στις τουαλέτες και τον κάλεσε στο γραφείο της. Τηλεφώνησαν και στη μάνα του, για να της πουν τα καθέκαστα. Επειδή η μάνα μου ήταν φίλη με τη μάνα του, έμαθα εκ των υστέρων ότι η κυρία αρνείτο να πιστέψει ότι ο γιος της καπνίζει και μάλιστα επιτέθηκε στη βοηθό διευθύντρια λέγοντας της πως «δεν έχει ιδέα για το τι συμβαίνει στο σχολείο και ότι η ίδια ήξερε πολύ καλύτερα το παιδί της».

Πολλές φορές στη ζωή μου αναρωτήθηκα αν η μάνα του φίλου μου γνώριζε την αλήθεια και απλά υποστήριζε άνευ όρων το παιδί της, ή αν ήταν απλώς μία ηλίθια που δεν ήξερε την τύφλα της και προτιμούσε να ζει στο ψέμα. Συχνά πυκνά ανακαλώ το γεγονός και αναρωτιέμαι αν όλη αυτή η στάση ήταν αποτέλεσμα θέσης και αρχής. Αν ναι, της βγάζω το καπέλο. Εμένα δεν επρόκειτο να με συγκαλύψουν οι γονείς μου αν έκανα κάτι το μεμπτό. Ούτε εγώ συγκαλύπτω σήμερα τα δικά μου παιδιά όταν πράττουν κάτι παράνομο στο σχολείο.

Αναρωτιέμαι κατά πόσον αυτή η στάση, δηλαδή της αμέριστης υποστήριξης, ήταν μια γενικότερη παθογένεια των 90ς που έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Και επίσης, κατά πόσον σήμερα είναι όλοι πιο υποψιασμένοι και πιο έτοιμοι να αντιμετωπίσουν την αλήθεια για τα παιδιά τους.

Έπρεπε να συμβούν διάφορα τελευταίως για να διαψευστώ. Πρόσφατα άκουσα από έναν γονέα το εξής υπέροχο: «το παιδί μου δεν λέει ποτέ ψέματα». Τι μπορείς να συζητήσεις με αυτόν τον άνθρωπο; Τίποτα. «Το παιδί του δεν λέει ποτέ ψέματα». Σου το υποβάλλει ως θέση και αρχή πριν οποιαδήποτε συζήτηση. Άρα, είτε το αποδέχεσαι και αναλαμβάνεις εσύ την ευθύνη για ό,τι συνέβη, είτε σηκώνεσαι και φεύγεις. Πώς να γίνει ενήλικη κουβέντα με κάποιον που προεξοφλεί ότι το παιδί του δεν λέει ποτέ ψέματα. Δεν μπορεί να γίνει.

Εγώ που τα παιδιά μου τα λατρεύω, μόλις έρθει κάποιος να μου καταγγείλει κάτι, το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι είναι ότι μάλλον ισχύει. Ακόμη κι αν θεωρώ ότι αποκλείεται να ισχύει 100%, γιατί πάντα η αλήθεια είναι κάπου στη μέση, και η οπτική του καθενός πάσχει από ένα σωρό άλλες παραμέτρους, η πρώτη μου αντίδραση είναι: «έκανε κάτι τέτοιο το παλιόπαιδο; Ικανό τον έχω, τώρα θα στον φτιάξω εγώ μόλις πάω σπίτι!» Κι ας ξέρω μέσα μου ότι υπάρχει και η πιθανότητα να μην συνέβη τίποτα από όσα μου καταγγέλλουν ή να έχουν διαστρεβλωθεί μέσα από τη θολή ματιά των παιδιών στην εξιστόρηση.

Τέλος πάντων, αντιλαμβάνεστε τι εννοώ. Όταν δεν μπορώ να αποδείξω κάτι, επειδή δεν ήμουν μπροστά ή επειδή αφορά σε παιδιά δέκα ετών τα οποία παραποιούν την πραγματικότητα και την πουλούν όπως τους συμφέρει, κρατώ μικρό καλάθι. Σίγουρα, δεν απαντώ με την κουλαμάρα: «το παιδί μου δεν λέει ψέματα». Και ψέματα λέει, και μισές αλήθειες λέει, και τις αλήθειες ολόκληρες λέει». Αλλά εγώ δεν μπορώ να βάλω το χέρι μου στη φωτιά για οτιδήποτε, εφόσον δεν ήμουν μπροστά.

Αυτή η μετριοπάθεια δυστυχώς δεν εκτιμάται. Πρόσφατα κάηκε η γούνα μου και άρχισα να σκέφτομαι ότι η 90ς τακτική «εμένα το παιδί μου δεν κάνει τέτοια πράγματα», να είναι η πανάκεια. Γιατί να επιδεικνύω εγώ μία διαλλακτική και ήπια στάση απέναντι σε μια καταγγελία και να φορτώνομαι την ευθύνη, ενώ μπορώ να ξεμπερδεύω με ένα «το παιδί μου δεν κάνει τέτοια πράγματα;» κι άντε γεια σας; Έχω χρόνο να χάνω με τον κάθε ένα; Έχω χρόνο να κάνω τον ντετέκτιβ για το τι συνέβη στην αυλή του σχολείου; Μωρέ, έχω. Αλλά, τον αξίζετε;

Σκέφτομαι τη μάνα του φίλου μου που αρνείτο ότι ο γιος της καπνίζει. Με το μυαλό που διαθέτω σήμερα, αντιλαμβάνομαι ότι προφανώς γνώριζε ότι ο γιος της καπνίζει. Βρωμούσαν τόσο πολύ τα ρούχα του από την κάπνα που μόνο κάποιος που έχασε την αίσθηση της όσφρησης δεν θα μπορούσε να τον μυριστεί. Κι όμως, επέλεξε να τον υποστηρίξει. Από εκεί έπρεπε να είχα καταλάβει ότι τα παιδιά θέλουν και χρειάζονται την αδιαπραγμάτευτη μας υποστήριξη. Δεν επρόκειτο περί ηλίθιας μάνας αρνούμενης να δει την αλήθεια. Την αλήθεια την ήξερε. Απλά, και πολύ έξυπνα, αρνήθηκε να μπει στο παιχνίδι της βοηθού διευθύντριας.

Βλέπε να μαθαίνεις. Και την επόμενη φορά που θα σου πουν για τα παιδιά σου «το και το», ξέρεις τι θα τους απαντήσεις.

Μήνυμα Από Τα Χαρακώματα 😁

Θέλω τόσα πολλά να πω, αλλά δεν μπορώ να το πράξω χωρίς να φωτογραφίσω πρόσωπα και καταστάσεις και να κάνω χειρότερα τα πράγματα. Το μπλόγγινγκ έχει δυσκολέψει πια. Θα μπορούσα να γράφω κάθε μέρα εξομολογήσεις για όλα όσα με απασχολούν, αλλά δεν μπορώ να γράψω τίποτα πια χωρίς να βάλω μπελά στο κεφάλι μου. Το κεφάλι μου έχει ήδη πολλούς μπελάδες και δεν χρειάζομαι περισσότερους. Οπότε σιωπώ. Αλλά είμαι να σκάσω, σωστά μαντέψατε. 

 

Ας πούμε δυο τρία πράγματα για την επικαιρότητα. 

 

Πιστεύετε ότι υπάρχει κάποιο νόημα στο να συζητάτε για τα καταφύγια; Πιστεύετε ότι αξίζει να αγχώνεστε για το οτιδήποτε; Κατ’ αρχάς, η Κύπρος δεν αποτελεί στόχο, μας το έχουν ξεκαθαρίσει. Οι βάσεις μόνο αποτελούν. Ναι, μπορεί να πάει κάτι στραβά και να πέσει ο πύραυλος λίγο παραπέρα και να έχουμε παράπλευρες απώλειες, αλλά με βάση τις πιθανότητες πιο εύκολα θα σας κάτσει ο τζόκερ. Επιπλέον, αυτός ο παροξυσμός περί μη ικανοποιητικού αριθμού καταφυγίων για το σύνολο του πληθυσμού εμένα δεν μου βγάζει νόημα. Δηλαδή, θα χτυπήσουν οι σειρήνες και θα τρέξετε στα καταφύγια να σωθείτε; Μα τότε είναι που θα πεθάνετε σίγουρα. Μπορείτε να φανταστείτε να συνωστίζεστε σε κάτι υπόγεια παμπάλαιων πολυκατοικιών μαζί με άλλες εκατοντάδες πανικόβλητους Κυπρίους; Να κάνετε τι; Να προσευχηθείτε αγκαλιασμένοι να μην πέσει πάνω σας η ρουκέτα; Και πόσο θα καθίσετε εκεί; Πού θα κοιμάστε, πού θα κάνετε την ανάγκη σας; Και μόνο που τα γράφω όλα αυτά και τα κάνω εικόνα μου έρχεται δύσπνοια. Αν γίνει κάποια στραβή δεν θα προλάβετε να πάτε στα καταφύγια. Θα βάλετε τον σταυρό σας και θα πάρετε στάση πτώματος. Τίποτε άλλο δεν θα λειτουργήσει. 

 

Κάθονται και συζητάνε για το αν λάβανε προειδοποιητικό μήνυμα από τη Cyta. Άλλο χάσιμο χρόνου από ‘δω. Γνωρίζουν και οι πέτρες ότι σε περίπτωση σοβαρής σύρραξης το πρώτο πράγμα που θα επηρεαστεί αρνητικά, το πρώτο πράγμα που θα «πεθάνει» είναι οι τηλεπικοινωνίες και το ίντερνετ. Σε καιρό ειρήνης και το μήνυμα κάνει δέκα ώρες να παραληφθεί. Πιστεύετε πραγματικά ότι θα ενημερωθείτε για εκκένωση από ένα sms κι αυτό θα αποβεί σωτήριο; Έχει και η αφέλεια όριο. 

 

«Δεν υπάρχει κράτος» κάθονται και λένε. Τώρα το πήρατε χαμπάρι; Δεν αποδεικνύεται καθημερινά ότι δεν υπάρχει κράτος από τη μέρα που γεννηθήκαμε; Τώρα βρήκατε να γκρινιάξετε; Τώρα που οι συνθήκες απαιτούν ψυχραιμία και σιωπή; Ο σώσων εαυτώ σωθείτω, αγάπες. Ο καθένας ας κάνει τα κουμάντα του. 

 

Με όλα αυτά που διαβάζω, πεθυμώ την εποχή που το πρόβλημά μας ήταν αν το Jalla προσβάλλει την αισθητική του «διανοούμενου» Κυπρίου (αν υπάρχει τέτοιο πράγμα) και αν στο βίντεο κλιπ προβάλλονται «επικίνδυνες εικόνες που τυχόν να αποτελέσουν αντικείμενο μίμησης».

 

Να σας πω ότι είμαι πολύ συγκινημένος που η Ελλάδα αλλά και άλλες χώρες της Ευρώπης έσπευσαν να μας στείλουν βοήθεια. Ναι, δεν το έκαναν επειδή ξαφνικά μας αγάπησαν, το έκαναν επειδή αυτό επιτάσσουν τα συμφέροντα. Ώσπου όμως να ωριμάσουμε ως λαός και να καταλάβουμε ότι τα πάντα σ’ αυτό τον κόσμο είναι συμφέροντα και ότι κάποτε πρέπει να μάθουμε να προασπιζόμαστε τα δικά μας αφήνοντας κατά μέρος ευαισθησίες 15χρονης παρθενόπης και παραμυθάκια περί παγκόσμιας ειρήνης, έχουμε πολύ δρόμο να διανύσουμε. Γίνεται πόλεμος και οφείλουμε να πάρουμε θέση. Η σωστή θέση είναι αυτή που προασπίζεται τα συμφέροντα μας. Καμία άλλη. 

 

Ζω για τη μέρα που θα δημιουργηθεί και επίσημα ο ευρωπαϊκός στρατός και θα ησυχάσει το κεφάλι μας. Είμαστε στον σωστό δρόμο πιστεύω. 

 

Αυτά είχα να πω σήμερα αφού δεν μπορούσα να πω αυτά που πραγματικά ήθελα. 

Δεν Παίζω

Όταν γεννήθηκε ο Αλέξης το 2016 ήταν η εποχή που ανακαλύψαμε τους υδρογονάνθρακες ανοιχτά της Κύπρου. Ήταν η εποχή που ο Ερντογάν μας έστελνε το Μπαρμπαρός να σουλατσάρει στη θάλασσα της Λεμεσού. Θυμάμαι ότι είχαμε πάει εκδρομή, να φάμε παραλιακά, και το βλέπαμε απέναντί μας να περιοδεύει απειλητικά σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Τα ΜΜΕ είχαν λυσσάξει τότε, ξυπνούσα μέσα στο βράδυ και αγωνιούσα αν οι Τούρκοι ετοιμάζανε απόβαση και αναρωτιόμουν πώς και που θα βρω μια βάρκα να γλιτώσω, με ένα μωρό νεογέννητο.

Τότε είχα πάρει μιαν απόφαση την οποία διατηρώ μέχρι σήμερα ευλαβικά. Να απέχω από την ειδησεογραφία και την πληροφόρηση. Όταν γίνεσαι πατέρας αγωνιάς για χίλια δυο ούτως ή άλλως. Δεν άντεχα να ζω με την επιπλέον αγωνία του πότε θα μας αιχμαλωτίσουν, του πότε θα μας σφάξουν. Συνειδητά επέλεξα να γίνω η γιαγιά μου, η οποία είχε γεννηθεί στα τέλη της δεκαετίας του ’30 και η οποία έζησε κοσμογονικά γεγονότα και πολέμους κι όμως όταν την ρωτούσες σχετικά σου απαντούσε εντελώς ειλικρινά: «εγώ δεν πήρα χαμπάρι!»

Αυτό ήθελα κι εγώ, «να μην παίρνω χαμπάρι». Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι θα μου πεις; Μακάριοι θα σου πω! Οπότε διέγραψα από το κινητό μου όλες τις εφαρμογές των κυπριακών εφημερίδων, σταμάτησα να διαβάζω και την El Pais, και τον Guardian, και δεν ξαναμπήκα στο σάιτ του BBC News ούτε καν για να τσεκάρω τον καιρό – Εγώ που είχα σπουδάσει και δημοσιογραφία και μας είχαν πείσει ότι αυτά τα σάιτ πρέπει να τα έχουμε στο προσκεφάλι μας ως ευαγγέλια. Στο σπίτι μας έχουμε να δούμε κυπριακή τηλεόραση από τότε. Βλέπουμε μόνο Νετφλιξ και Youtube εξαιτίας των παιδιών, εξ ου και τα τελευταία δέκα χρόνια κύλησαν ήρεμα και ευτυχισμένα.

Τούτων λεχθέντων, να πω ότι σήμερα αρνούμαι να πανικοβληθώ ή να ασχοληθώ σοβαρά με τα όσα συμβαίνουν στην Κύπρο το τελευταίο 48ωρο. Ούτε σε καταφύγιο με ενδιαφέρει να μπω, ούτε να μάθω που βρίσκεται. Και αν χρειαστεί να το χρησιμοποιήσω, που λέει ο λόγος, προτιμώ να πεθάνω από αδέσποτη ρουκέτα στο κρεβάτι μου, με τα ζεστά μου παπλώματα και τις μουσικές μου, παρά συνωστισμένος με άλλους χιλιάδες σε ένα υπόγειο γειτονικής πολυκατοικίας (γιατί αυτό ορίζει η Κυπριακή Δημοκρατία ως καταφύγιο). Το βράδυ που έπεσε το drone εγώ πήγα στα μπουζούκια, στην παλαιά Ελιά και διασκέδασα με τον Θάνο Καλλίρη και τη Στέλλα Γεωργιάδου. Και χθες το απόγευμα που ο κόσμος ήταν μουδιασμένος και η κίνηση στους δρόμους ελάχιστη, εγώ σηκώθηκα και πήγα πρόβα με το θέατρο. Δεν πρόκειται να μου αλλάξει τη ζωή ούτε ο ψυχοπαθής Τραμπ, ούτε οι σκατομουλάδες.

Όσα drone θέλετε ας στείλετε, εγώ θα ασχοληθώ μόνο αν τα δω πάνω απ’ το κεφάλι μου. Μέχρι τότε, δεν με ενδιαφέρει το παραμικρό. Και σας συστήνω να πράξετε το ίδιο αν θέλετε να διαφυλάξετε τη ψυχική σας υγεία. Μακριά από updates του Φιλελευθέρου, μακριά από τις γεωπολιτικές αναλύσεις του κάθε τυχαίου στα σόσιαλ, μακριά από τα πάντα. Δυο τρεις που μου έστειλαν screenshots ειδήσεων περί «επίθεσης στην Κύπρο ώσπου να φύγουν όλοι οι Αμερικανοί» ειδοποιήθηκαν σχετικά ότι δεν επιθυμώ να μοιραστώ αγωνίες ή να συμμετέχω στη διασπορά πανικού. Έχω αποδεχτεί τη μοίρα μου.

Ατυχήσαμε και γεννηθήκαμε Κυπραίοι, και το βάρος είναι δυσβάσταχτο έτσι κι αλλιώς. Μικρός έγραφα στις εκθέσεις του σχολείου ότι αυτός ο τόπος είναι καταραμένος και οι δάσκαλοι μου το διόρθωναν σε «ευλογημένος». Who is laughing now, κακομοίρηδες.

Εν πάση περιπτώσει, δεν θα μου το κάνουν χειρότερο οι «μεγάλοι» του πλανήτη που ξαφνικά αποφάσισαν να μας χρησιμοποιήσουν για αλλότριους σκοπούς, ούτε οι άλλοι που ξαφνικά θυμήθηκαν την ύπαρξη μας για τους λάθος λόγους. Let me be, για όσο ακόμα θέλει ο Θεός να be.

Εγώ αρνούμαι να συμμετέχω. Άμα θέλετε, παίξετε οι υπόλοιποι.