Analyse Chris*

Λίγα Λόγια Για Τον Άγιο!

2012-02-14T13:57:00.002+02:00

Από το πρωί έχουν πέσει όλοι με τα μούτρα να φάνε τον Άγιο Βαλεντίνο. «Δεν είμαστε πια 15 χρονών για να τον γιορτάζουμε», «έχουμε πιο σοβαρά προβλήματα», «νισάφι με τις γλυκανάλατες καρδούλες» και τι δεν άκουσαν τα αφτιά μου. Εντάξει, κι εγώ απαξιώ να γιορτάσω την ημέρα του, αλλά πώς κάνετε έτσι!

Κάθισα και σκέφτηκα και αποφάνθηκα ότι ο πραγματικός λόγος που δεν αγαπούμε αυτή την ημέρα είναι επειδή δεν είναι αργία. Επειδή πνιγόμαστε στη χαρτούρα του γραφείου και δεν απλώνουμε μπούτι στο σπίτι μας μπροστά στο τζάκι. Επειδή τρώμε στη μάπα την κάθε κοκότα να μας περιγράφει πού θα την πηδήξει ο άντρας της το βράδυ, κι έξω ο κόσμος χάνεται. Αν ήταν αργία, όλα αυτά θα τα γλιτώναμε. Ή τουλάχιστον δεν θα μας ενοχλούσαν τόσο, ώστε να στέλνουμε τον Άγιο στο πυρ το εξώτερον!

Αυτό μας φταίει. Το ότι είναι εργάσιμη η μέρα. Αν ήταν αργία, θα σιωπούσαμε όλοι, μην σου πω θα ανάβαμε και μια λαμπάδα του Αγίου ίσα με το μπόι μας και θα ζητούσαμε την ευλογία του! Γιατί δηλαδή, σε τι υστερεί ο Βαλεντίνος σε σχέση με τις υπόλοιπες αργίες του χρόνου; Καλύτερες είναι;

Ποιος νοιάζεται, ας πούμε, για την εργατική πρωτομαγιά; Κανένας. Κατ’ αρχάς έτσι όπως πάμε, θα μείνουμε όλοι άνεργοι, δεν θα έχουμε δουλειά να κάνουμε, σιγά μην γιορτάσουμε τα κεκτημένα της εργατιάς. Ποια κεκτημένα; Ούτε 13^ος μισθός υπάρχει πια, ενώ σε λίγα χρόνια δεν θα υπάρχει καν σύνταξη. Οπότε, προς τι τα στεφάνια και οι εορτασμοί; Απλώς δεν γκρινιάζουμε πολύ, επειδή πρόκειται περί αργίας.

Μην μιλήσω για το τριήμερο του Αγ. Πνεύματος. Πάω στοίχημα, οι μισοί δεν ξέρουμε καν τι γιορτάζουμε εκείνη τη μέρα. Ειδικά εμείς οι Κύπριοι που έχουμε το τοπικό έθιμο του «κατακλυσμού» είμαστε ακόμα πιο μπερδεμένοι αφού έχουμε ξεγράψει την επιφοίτηση του Αγ. Πνεύματος και νομίζουμε ότι γιορτάζουμε την επιβίωση των ζώων στην κιβωτό του Νώε. Σκέψου να μην ήταν αργία, να έπρεπε να πας δουλειά εκείνη τη μέρα και να ερχόταν κάποιος να σου πει «χρόνια πολλά, γιορτάζει ο Νώε και το Άγιο Πνεύμα!» Πόσα ανάθεμα και πόσα σιχτίρια θα του μοίραζες; Πολλά!

Χώρια ο δεκαπενταύγουστος! Αμαρτία μου εξομολογημένη, δεν έχω σαφή ιδέα του τι γιορτάζουμε εκείνη τη μέρα. Το ότι έμεινε η Παναγία έγκυος; Το ότι κοιμήθηκε η Θεοτόκος; Δεν γνωρίζω, δεν απαντώ. Όποιο από τα δυο και να γιορτάζουμε, αστείο μου φαίνεται. Άμα με ρωτούν γιατί είναι αργία στις 15 Αυγούστου, τους απαντώ ότι «εν πολλή πυρά και δεν σώνουμε να πάμε δουλειά!»

Αμ, η Καθαρά Δευτέρα;! Πες μου εσύ γιατί να πρέπει να είναι αργία η έναρξη των νηστειών. Όχι πες μου! Καλά κάνει και είναι αργία, δεν λέω, χρειαζόμαστε ένα τριήμερο, αλλά πες μου γιατί να πρέπει να είναι αργία;! Μπορούσαμε κάλλιστα να φάμε τα σαλατικά μας σαν να είναι μια καθημερινή μέρα, στο γραφείο. Ο μόνος λόγος που αγαπάμε την Καθαρά Δευτέρα, είναι επειδή είναι αργία! Το ίδιο και όλες τις υπόλοιπες επετείους που προανέφερα.

Ακόμα και το Πάσχα, είναι θεόμουντο, αν δεν ήταν αργία δεν ξέρω κανέναν που θα έμπαινε στον κόπο να το τιμήσει, όπως επίσης και τα Χριστούγεννα που σώζονται μόνο και μόνο επειδή έχουν το γκλάμουρ των διακοσμήσεων και ανταλλάζουμε δώρα. Σε αντίθετη περίπτωση, ουδείς θα ενδιαφερόταν αν γεννήθηκε ο Ιησούς και του πήγαν οι τρεις μάγοι δώρα. Θες να μου πεις τώρα εσύ, ότι σε ενθουσιάζει το τσούγκρισμα των αβγών και σε πείραξαν οι καρδούλες του Αγ. Βαλεντίνου; Ή ότι σε ηλεκτρίζει το μπουγέλωμα του κατακλυσμού αλλά σε ενοχλούν τα σοκολατάκια με λικέρ; Άσε μας!

Επομένως, αγαπάμε τις θρησκευτικές επετείους μόνο και μόνο επειδή είναι αργίες. Όχι για τίποτα άλλο. Και γι αυτό ακριβώς μας τη σπάει ο Άγιος Βαλεντίνος, επειδή δεν εμπίπτει πουθενά. Κατά τα άλλα κι αυτός μια εμπορική μέρα εκπροσωπεί ο κακομοίρης. Μας την σπάει ακόμα περισσότερο γιατί εκτός από τη Βαλεντίνα Τσίγκη, δεν ξέρουμε κανέναν άλλον με αυτό το όνομα για να φέρει τουλάχιστον κεραστικά στο γραφείο και μένουμε σύξυλοι. Παρεμπιπτόντως, happy nameday Valentina!!

Οι μόνες γιορτές που αξίζουν τα λεφτά τους είναι η 1^η Απριλίου, η 25^ηΜαρτίου, η 1η Οκτωβρίου και η 28^η Οκτωβρίου. Οι εθνικές επετείοι. Όλα τα υπόλοιπα, τα ακούω βερεσέ.

Τιμή και δόξα στον Άγιο! Ολέ!

Ήταν Το 1999

2012-02-14T01:31:00.001+02:00

Έπεσα για ύπνο στις 12:00 τα μεσάνυχτα, αλλάδεν είχα ύπνο έτσι άνοιξα το κομοδίνο να βρω τίποτα να διαβάσω για να με πάρειπιο γρήγορα ο ύπνος. Βρήκα τα παλιά μου ημερολόγια (που κρατώ ανελλιπώς από το1995) και είπα να διαβάσω κανένα έτσι στα πεταχτά μπας κι αποκοιμηθώ. Να σου πωότι τα τελευταία χρόνια αποφεύγω να διαβάζω τα παλιά μου ημερολόγια γιατί πρώτονμελαγχολώ, και δεύτερον επειδή θεωρώ ότι με αποτρέπουν από το να ζήσω το σήμερακαι να προσδοκώ το αύριο. Όπως και να έχει απόψε δεν αντιστάθηκα στον πειρασμό καιδιάβασα σχεδόν ολόκληρο το ημερολόγιο που κρατούσα το 1999.

Ήμουν 19 χρονών τότε, είχα μεγάλα κέφια καικατέγραφα τα πάντα. Από το πώς αισθάνομαι, μέχρι το πού βγήκα, με ποιους, το πώςπέρασα, τι ήπια ή έφαγα εκεί που πήγα. Κανονική αναφορά, με το νι και με τοσίγμα.

Με αυτά που διάβασα και τα δήθεν προβλήματαπου είχα τότε, πλάνταξα τόσο πολύ στα γέλια, που σηκώθηκα από το κρεβάτι, άνοιξακαι πάλι τον υπολογιστή και έστειλα μηνύματα σε όλους όσους πρωταγωνιστούσαν τότεστη ζωή μου για να τους ευχαριστήσω για τις αναμνήσεις. Δεν είναι όμως αυτό τοθέμα μας.

Αυτό που μου έκανε τρομερή εντύπωση και μουπροκάλεσε ελαφριά θλίψη είναι το ότι παρόλο που 13 χρόνια μετά παραμένουμε όλοιοι ίδιοι χαρακτήρες, και δεν έχουμε αλλάξει καθόλου, και παρόλο που η ίδιαμαλακία μας δέρνει και την ίδια χημεία έχουμε μεταξύ μας, γιατί δεν κάνουμε τόσηκαθημερινή παρέα, όπως παλιά;

Θα σκάσω από το κακό μου! Αφού η ενέργειά μας παραμένεισταθερή, και απλά μεταβάλλεται η ηλικία μας γιατί δεν υπάρχει η ίδια μαγεία; Κινούμαστε–σχεδόν όλοι- στο ίδιο μαγνητικό πεδίο, με την ίδια κατεύθυνση, με την ίδια διάθεση,με τον ίδιο ρυθμό. Τι σκάτωσε; Εντάξει, θα μου πεις, αλλιώς είναι να είσαι 19και αλλιώς 31. Αλλά μου είναι αδιανόητο να πιστέψω ότι όλο αυτό που ζούσαμε τότεκαι το οποίο είχε όλες τις προδιαγραφές να συντηρηθεί και να συνεχιστεί μέχρι σήμερα, το αφήσαμε στο φλου. Στο «μια φορά τον μήνα».

Απαράδεκτο! Κι ευτυχώς που τα γράφω και ταανασταίνω που και που, και έχω αδιάσειστες αποδείξεις ότι μπορούμε να κάνουμεθαύματα όλοι μαζί, αποδεικνύοντας έτσι ότι η όποια φθορά επήλθε πάνω μας είναι αποκλειστικό αποτέλεσμα δικής μας αδιαφορίας ως προς τον αδίστακτο χρόνο.

Δεν θα εγκαταλείψω τα όπλα, κύριοι! Κι ας μεπείτε γραφικό. Ξέρετε πολύ καλά ποιοι είστε και ξέρετε ότι θα κάτσω πάνω στα κέρατά σας προκειμένουνα επιστρέψουμε στα περασμένα μεγαλεία!

Που δεν είναι και τόσο παλιά… Για μένα ήτανχθες.

Κάποτε Ζούσα Μόνο Για Να Βλέπω Τηλεόραση Και Ήταν Πιο Ωραία.

2012-02-13T00:46:00.001+02:00

Θα σου πω κάτι, που ίσως το βρεις εξαιρετικάλυπηρό, αλλά είναι πέρα για πέρα αληθινό. Ακολουθεί βαρύγδουπη δήλωση: Η πιοευτυχισμένη περίοδος της ζωής μου, ήταν από το 1990 μέχρι το 1996 που ουσιαστικάζούσα μέσα από τις σειρές της τηλεόρασης.

Απόψε βρήκα στο Youtube ολόκληρες εκπομπές της τότε εποχής και έπαθα ζημιά από τημελαγχολία. Βασικά, βρήκα κάτι επεισόδια από τα ‘Παιχνίδια Χωρίς Σύνορα’, αυτούσια,με τους τίτλους, με τον σχολιασμό της Μπόκοτα και έκατσα ένα ολόκληρο δίωρο καιτα είδα απνευστί. Όχι μόνο τα είδα απνευστί, αλλά ξέχασα και πού ήμουν, βγήκααπό το σώμα μου, μεταφέρθηκα στο παλιό μαςσπίτι, έγινα 14 χρονών, τόσο πολύ που αγχώθηκα ότι αύριο το πρωί θα πάω Γυμνάσιοκαι θα κάνω πρώτη περίοδο θρησκευτικά με την Παγιάτα.

Είδα όλη την εκπομπή που γυρίστηκε στο Κάρντιφ.Θυμόμουν απ’ έξω και το σκορ, τα παιχνίδια, τα πάντα. Όπως ξέρεις, έζησα στο Κάρντιφγια ένα χρόνο. Έκανα εκεί το δεύτερο μου μεταπτυχιακό. Τώρα που το ξανάβλεπα μέσααπό την εκπομπή του 1994 ήταν αλλιώς, αγνώριστο, αλλά σίγουρα έμοιαζε πιο όμορφοκαι πιο μαγικό από όσο το έζησα εγώ το 2007. Η τηλεόραση δίνει άλλη διάστασηστα πάντα.

Ευχή και κατάρα η τεχνολογία που σώζει τέτοιακειμήλια και σου ξυπνά τα φαντάσματα του παρελθόντος. Παρόλο που στη ζωή μουδεν χωρεί πια η τηλεόραση και δεν βρίσκω τίποτα πια να με ελκύει σ’ αυτήν (πληντης Γιουροβίζιον μια φορά τον χρόνο), εντούτοις θεωρώ ότι η ζωή μου ήταν πιοωραία τότε, που ο μόνος μου πόνος ήταν τι θέση θα καταλάβει η Ελλάδα στα παιχνίδιακαι αν θα καταφέρουμε να περάσουμε άλλες ομάδες πλην της Μάλτας και της Ουαλίας.

Η ζωή δεν είναι η τηλεόραση, σύμφωνοι. Αλλάκαμιά φορά η ζωή γίνεται τόσο δύσκολη που θα προτιμούσες απλά να ζεις, για νασυμπάσχεις με τη Μπόκοτα, τους πρωταγωνιστές των σειρών, των ταινιών και λοιπώνεκπομπών. Είχα κάποτε μια θεία, που ο μεγαλύτερος της καημός ήταν ότι θα πεθάνειπριν προλάβει να δει το τέλος της ‘Τόλμης και Γοητείας’. Τελικά πέθανε και δεν έμαθετίποτε (ούτε εμείς θα μάθουμε βέβαια, αφού η σειρά έχει τον ατελείωτο). Το τιπεριπαίξιμο της είχα ρίξει τότε, όταν το άκουσα, δεν περιγράφεται. Στα λόγια τηςέρχομαι σήμερα, ό, τι κοροϊδεύεις στο τέλος το παθαίνεις.

Είχα μια φρικτή Κυριακή. Ξεκίνησε η εβδομάδα μέσα στην απαισιοδοξία. Θέλωνα πάω διακοπές και να μην βλέπω άνθρωπο! Βαρέθηκα να λύνω ένα πρόβλημα και ναξεφυτρώνουν άλλα δέκα από το πουθενά.

Αποκριά κι Αγαπημένοι...

2012-02-11T21:56:00.000+02:00

Έκατσα και ξέθαψα φωτογραφίες από τις απόκριες…

Κοίτα εδώ κατάντια! Είμαι δεν είμαι τριών χρονών, με έντυσανπαλιάτσο. Πόσο κοινότοπο! Φαντασία μηδέν! Καθόλου δεν εκπλήσσομαι που έχω ένα τόσοαδιάφορο ύφος στη φωτογραφία. Αν κρίνω από το πώς εξελίχθηκα στη ζωή μου, μάλλοναπεχθανόμουν από τότε τέτοιες προβλέψιμες και λαϊκές στολές…

Ένα χρόνο μετά, εικάζω ότι πρέπει να ήταν το1983 ή το 1984, με έντυσαν μικρό Ινδιανάκι. Και πάλι, καμία πρωτοτυπία! Αν κρίνωκιόλας από το ύφος μου και από τον τρόπο που κρατώ το μαχαίρι (ωσάν να είναι ξέρειςκι εσύ τι), πρέπει να έτυχα τεράστιου ψυχολογικού βιασμού για να δεχτώ να φορέσωαυτό το σίχαμα. Καλά, το φτερό στο κεφάλι που παραπέμπει σε γυναικεία στολή τσάρλεστον,ασχολίαστο!

Α, εδώ μάλιστα! Αυτή τη στολή τη θυμάμαι. Ήτανη αγαπημένη μου. Τη νοικιάζαμε από το Funny Business επί τρία συναπτά έτη. Μάλιστα, μια φορά, ήμουνμε τη μάνα μου στο εν λόγω κατάστημα, κι όταν είπα ότι θέλω να ντυθώ διάβολοςγια τέταρτη συνεχόμενη χρονιά, αυτή άρχισε να φωνάζει ότι "κουράστηκε ναντύνομαι συνέχεια το ίδιο πράγμα" και ότι "όλα τα παιδάκια αλλάζουν ενώ εγώ θέλωσυνέχεια τα ίδια" (τι ζόρι τραβούσε, αλήθεια;), όλο αυτό το παραλήρημα μπροστά στον καταστηματάρχη! Ντράπηκαφοβερά, αλλά δεν ενέδωσα, επέμεινα μέχρι που αγοράσαμε τη στολή και τη φορούσαμέρα-νύχτα, ακόμα και εκτός καρναβαλιού. Πώς έκανε κι αυτή έτσι... Λες και ο κλόουνή το Ινδιανάκι ήταν καλύτερα…

Εδώ είμαι στο νηπιαγωγείο. Όπως βλέπεις, μεγάλωσαλίγο και δεν χώραγα στη στολή του διαβόλου. Μου έμπηξαν εκεί τη στολή τουΠειρατή και ξεμπέρδεψαν. Φαντασία και πάλι, μηδέν! Το τσεμπέρι φέρνει λίγο προςΑράφατ, ο δε κόκκινος φιόγκος του πουκαμίσου παρέπεμπε στο μπαλέτο της Κωνσταντίνας στον Διογένη, τη δεκαετία του ‘80. Το μαχαίρι και πάλι το κρατάω με σχετική σιχαμάρα, ενώ αν κρίνωαπό το όλο vibe που εκπέμπωπρέπει να πέρασα φρικτά! Θυμάμαι κιόλας ότι στο μπουφέ του νηπιαγωγείου είχε μόνοσάντουιτς με ζαμπόν και χαμ που δεν τα τρώω και όλο το απόγευμα έμεινα νηστικός…Άσε!

Αυτή είναι η γνωστή φώτο ως στρουμφάκι που σουξαναέδειξα. Εκ των υστέρων κρίνω τη στολή υπέροχη, τότε όμως δεν την είχα απολαύσειόσο θα έπρεπε. Έχω κι εδώ μία θλίψη στο βλέμμα που δεν μπορώ να την εξηγήσω. Ώρες,ώρες με λυπάμαι.

Εδώ είμαι στην 4^η Δημοτικού. Δεν ξέρωτι ντύθηκα, κάτι σε action hero μου μοιάζει, και όπως βλέπεις είμαι ολόχαροςκαθότι η επιλογή της στολής ήταν καθαρά δική μου. Είχα πάει σε ένα πάρτι κάποιουσυμμαθητή μου, το θυμάμαι πολύ καλά, και εκεί ήταν και η Μάρσια, που τότε καθότανστο διπλανό θρανίο και τη γούσταρα. Της είχα πει ότι η στολή μου είναι ηλεκτροφόρα(τότε δεν ήξερα αυτή τη λέξη, αλλά κάπως έτσι της το περιέγραψα), και της είπα ότι αν μεαγγίξει θα πεθάνει από ηλεκτροπληξία. Αυτή το πίστεψε και σε όλο το πάρτιμε απέφευγε για να μην την χτυπήσει το ρεύμα. Από κάτι τέτοια λαμπρά δείγματα φλερτ εξηγείται και η πορεία μου με τις γυναίκες στη μετέπειτα ζωή μου.

Α, ναι! Εδώ είμαι στην Έκτη Δημοτικού. Στην πρώτηφωτογραφία είμαι στο πάρτι της Ελεονόρας, στη δεύτερη δεν θυμάμαι. Ήταν τότεπου είχα μανία με τα θρίλερ και τα στοιχειωμένα σπίτια. Όπου έβρισκα τρομαχτική μάσκα, πλαστικά ποντίκια, φίδια, αράχνες κτλ, τα αγόραζα.

Από το Γυμνάσιο μέχρι και το τέλος τωνφοιτητικών μου χρόνων, αμφιβάλλω αν ντύθηκα τίποτα. Πέρασα τη φάση που σνόμπαρατα καρναβάλια ως γιορτή της πλέμπας, του όχλου και ως τη χαρά του χώρκατου. Και σήμερααυτό πιστεύω, αλλά η ζωή έχει δυσκολέψει τόσο πολύ, που αν δεν ξεδώσεις λίγο τιςμοναδικές μέρες του χρόνου που ο Κύπριος αποφασίζει να ξεκολλήσει από το σκαμπότου και να χορέψει, δεν βγάζεις καθαρή τη χρονιά.

Τα τελευταία χρόνια δεν έχασα αποκριά γι απoκριά,πάμε να δούμε τι πρόοδο είχα:

Το 2008 ντύθηκα Καρβέλας. Τεράστια επιτυχία η αμφίεση! Νομίζω αποτελεί ορόσημο στη ζωή μου η ώρα και η στιγμή που αποφάσισαότι αυτή η περούκα από τον γέροντα του Lord of The Rings μπορεί κάλλιστα να ενθουσιάσει ακόμα καιτην Άννα Βίσση αν χρησιμοποιηθεί με εξυπνάδα και στο κατάλληλο timing. Είναι πλέον ιερή αυτή η περούκα, μια μέρα θατην εκθέσω σε μουσείο.

Το 2009 ντύθηκα αρχαίος φιλόσοφος. Ούτε κρύο,ούτε ζέστη. Προφανώς και εκφράζει την τάση μου για αμπελοφιλοσοφία και στοχασμό,αλλά δεν μπορώ να πω ότι ράγισαν και τα πεζοδρόμια όταν κυκλοφόρησα έτσι ντυμένος.

Το 2010 ανάρρωνα από την εγχείρηση καρδιάς,δεν ντύθηκα τίποτα, παραλίγο να είχα ντυθεί με το σάβανο, οπότε πάλι καλά να λέμε.

Και φτάνουμε στην περσινή παρτάρα! Πέρσι διοργάνωσατο μεγαλύτερο και καλύτερο πάρτι της ζωής μου για πολλούς λόγους. Κυρίως γιατίείχε προηγηθεί η δική μου ανάρρωση και η κηδεία του πατέρα μου, όπου εισέπραξααναπάντεχη αγάπη και ενδιαφέρον από τους φίλους μου ακόμα και από κάποιους που είχανα τους δω εκατό χρόνια. Θεώρησα, λοιπόν, ότι τους χρωστούσα ένα γλέντι άνευπροηγουμένου για να τους ευχαριστήσω. Και νομίζω το κατάφερα, γιατί φέτος μου ζητάνεόλοι μια επανάληψη, πράγμα που όμως δεν θα συμβεί για τον απλό λόγο ότι από πέρσι ακόμακαθαρίζουμε (μέχρι και κάτω από το κάθισμα της τουαλέτας των ξένων βρήκα κολλημένοένα κομφετί τις προάλλες!) και η μάνα μου δεν διατίθεται να συναινέσει σεπεραιτέρω βιασμό της οικίας της από καρναβαλιστές.

Εν πάση περιπτώσει, άλλο είναι το θέμα μας. Εδώόπως βλέπεις, η περίσταση απαιτούσε τουλάχιστον δύο αλλαγές κουστουμιών (τύφλα να ‘χειη Μπαλατσινού στα Dancing on Ice), εξ ου και η πρώτηστολή ως Σάκης Ρουβάς εν έτει 1994 (που δεν το κατάλαβε κανένας), και η δεύτερηως αρχιεπίσκοπος που εξυμνεί την Άννα Βίσση.

Όπως φαίνεται στη φώτο, ήθελα να αναπαραστήσωμια σκηνή από τον εξορκιστή, συνδυασμένη με τους illuminati, αλλά δεν ξέρω αν έπιασε κάποιος από τους καλεσμένους τοβαθύτερο νόημα αυτής της παράστασης που θα ζήλευε ακόμα και ο Παπαϊωάννου… Η Βίσση αναδύεται ως Άγιο Φως μέσα από δυο εστίες φωτιάς που θεριεύουν καθώς δυναμώνουν οι προσευχές μας! Χάλασα κόσμο!

Και φτάσαμε στο 2012. Από τούδε και στο εξήςθα ντύνομαι Batman. Όχι μόνο για νααποσβέσω τα έξοδα της στολής αλλά κι επειδή όταν φοράω αυτό το πράμα, νιώθωπαντοδύναμος. Είμαι μία καύλα δεν μπορείς να πεις!

Το θέμα είναι να μας καλέσουν και κάπου για νατη φορέσουμε, γιατί δεδομένης της ευρύτερης ξενέρας που επικρατεί στην ατμόσφαιρακαι στα πολιτικά δρώμενα, ουδείς έχει διάθεση να γιορτάσει φέτος. Όπως και να 'χει, δεν λογαριάζω να πτοηθώ, θα τη φορέσω ο κόσμος να χαλάσει, πάω δενπάω πουθενά, και θα περπατώ στους δρόμους τρομάζοντας τις Φιλιππινέζες που παίρνουνβόλτα τα σκυλιά των κυριών τους…

Είμαι ο Μπάτμαααααν!

Ο Μαγικός Αυλός

2012-02-08T22:15:00.003+02:00

Όταν μου είπαν ότι η Υπουργός Εμπορίου και Βιομηχανίας, αυτή που χειρίζεται τον εθνικό μας πλούτο, πήγε στην εκπομπή της Ελίτας και άρχισε να παίζει φλάουτο, έφερα τον κόσμο ανάποδα προκειμένου να εξασφαλίσω το συλλεκτικό αυτό βίντεο. Μα, κίνησα γη και ουρανό για να το δω! Και επιτέλους το απόλαυσα όλο μέσω της ιστοσελίδας του Sigma TV. Καμαρώστε:

Έβγαλε το φλάουτο πάνω, σαν τη Γκόλφω, και μας έπαιξε στον αέρα ένα χριστουγεννιάτικο τραγούδι. «Θα σας παίξω τα carols!» είπε με περηφάνια – κάλαντα λέγονται κυρά μου, ενόσω η Ελίτα ξεσπούσε σε αδικαιολόγητες επευφημίες και χειροκροτήματα (χάλια τα έπαιξε, παρεμπιπτόντως). «Μακάρι να μπορούσαμε να ακουμπήσουμε κι εμείς ένα μουσικό όργανο!» είπε με αμηχανία η Ελίτα για να μαζέψει τα ασυμμάζευτα. Τι να έλεγε κι αυτή, η κακομοίρα…

Αχ, παναγίτσα μου τι άλλο θα δουν τα μάτια μας σε αυτή τη χώρα. Ο πρόεδρος πάει στην ίδια εκπομπή και κλαίει σαν γυναικούλα, η Υπουργός Εμπορίου παίζει πιθκιάβλι… μα, ζούμε αναμφισβήτητα στη χώρα του φωτός!

Λοιπόν, είδα όλη την εκπομπή και πήρα σημειώσεις. Στις παραθέτω.

Πρώτον! Η κ. Πραξούλα σε ερώτηση της Ελίτας αν όντως θαυμάζει τον Τούρκο πρωθυπουργό Ταγίπ Ερντογάν, όπως διαδόθηκε, μάσησε τα λόγια της. Δεν είπε επί λέξει ότι τον θαυμάζει, αλλά είπε ότι δεδομένων των συνθηκών υπό τις οποίες εξελέγη, είναι «αξιόλογη προσωπικότητα». (Δηλαδή, τον θαυμάζει). Και εις ανώτερα! Πιθκιάβλι και πολύ σου πέφτει!

Δεύτερον! Σε σχόλιο τηλεθεατή που βγήκε σε τηλεφωνική γραμμή και την απεκάλεσε επικίνδυνη για τον τόπο, αντέδρασε πολύ ψύχραιμα. Απάντησε ότι πλησιάζουν εκλογές και αν ο κόσμος διαφωνεί με την πολιτική της μπορεί να το αποδείξει με την ψήφο του. Μιλούσε με αξιοθαύμαστη πραότητα και εκνευριστική ηρεμία, μάλλον έχει εξοικειωθεί με το ότι θα πάρει πόδι σύντομα.

Τρίτον! Όταν αναφέρθηκε στον γιο της, ο οποίος φέτος αποφοιτά από την αγγλική σχολή, κόμπιασε λίγο και με έναν σχεδόν ανεπαίσθητο κόμπο στον λαιμό σχολίασε: «Αν λύσουμε το κυπριακό, δεν θα αναγκαστεί να πάει στρατό το καλοκαίρι!» Εδώ ο κόσμος χάνεται, αυτή κολλημένη στην αποστρατικοποίηση. Μα, πόσο «λίγη» είστε κυρία μου! Το να υπηρετείς την πατρίδα είναι τιμή! Πόσο μάλλον όταν η πατρίδα βρίσκεται υπό κατοχή! Και το κυπριακό δεν λύνεται, όχι επειδή δεν θέλουμε, αλλά επειδή η Τουρκία είναι αδιάλλακτη ή και προωθεί λύση ασυμβίβαστη με τα ανθρώπινα δικαιώματα. Πόσο δύσκολο είναι να το αντιληφθείτε; Δεν πάμε στρατό από βίτσιο. Πάμε επειδή πρέπει! Και ακόμα αν λυθεί το κυπριακό, η Εθνική Φρουρά οφείλει να μείνει στη θέση της γιατί η ιστορία μας έχει αποδείξει πόσο καλό είναι το φενγκ σούι της γεωγραφικής μας θέσης. Και όποιος λαός θέλει ειρήνη, προετοιμάζεται για πόλεμο. Μάθετε και τίποτα από την ιστορία, γαμώ το κέρατό μου!

Τέταρτον: Μας αποκάλυψε ότι είναι και η ίδια απόφοιτη της αγγλικής σχολής. Σοκ! Και απόφοιτη του English school και αριστερή. Ο χειρότερος συνδυασμός που μπορεί να σου κάτσει! Μετά έχουμε και απαιτήσεις για εθνικό φρόνημα! Πού να το βρει το εθνικό φρόνημα;

Κάπου εδώ άρχισε το ψυχαγωγικό πρόγραμμα. Η Πραξούλα αποκάλυψε στο υπέροχο κοινό ότι το όνειρο της ζωής της ήταν να γίνει τραγουδίστρια ή ηθοποιός!

Δεν έγινε, γιατί φαντάζομαι όταν θα πήγε στις οντισιόν του X-Factor θα την έκοψε ο Μουρατίδης («πως είστε έτσι ντυμένη;») ή και ο Ψινάκης ("Θεά! Αυτά τα αφτιά πώς μεγαλώσανε μαντάμ; Απ’ τα πολλά ντεσιμπέλ;") Όσο για την υποκριτική… Ε, τι να κάνουμε, πόσες κωμικούς να αντέξει η αγορά της Κύπρου; Πρόλαβε και εδραιώθηκε η Κακουράτου.

Ακολούθως προβλήθηκε βιντεάκι όπου την έδειχνε να τραγουδά το «αγάπη που ‘γινες δίκοπο μαχαίρι». Επικό απόσπασμα! Αν ζούσε η Μερκούρη (η Μελίνα, όχι η Ειρήνη), θα είχε προ πολλού αποσυρθεί, να πάει να μαζεύει ραδίκια.

Μετά άρχισαν να δέχονται τηλεφωνήματα στον αέρα από διάφορες φιλενάδες της και κάπου εκεί εξαντλήθηκε η υπομονή μου, αφού ούτως ή άλλως το δώρο μου το πήρα και με το παραπάνω. Αυτή η εικόνα με το φλάουτο θα μείνει ανεξίτηλα χαραγμένη στη μνήμη μου!

Θέλω να πω και κάτι ακόμα που παρατήρησα. Η Πραξούλα δεν είναι κακό πλάσμα. Μάλλον πρόκειται περί καλής και αγνής ψυχής εξ όσων κατάφερα να την ψυχολογήσω. Σιγουρεύτηκα ακόμα περισσότερο όταν είδα το βλέμμα της να αστράφτει όταν αναφερόταν στην οικογένεια και τα παιδιά της. Αλλά αυτό δεν την καθιστά άξια Υπουργό! Καταλάβετέ το. Βγήκε μια τηλεθεάτρια να την εκθειάσει σε κάποια φάση και το μόνο που είχε να πει ήταν «είναι πολύ καλή και ευγενική!»

Πάρτε το χαμπάρι, ο τόπος δεν πάει μπροστά με καλές κυριούλες που παίζουν περίτεχνα κλαρίνο και λοιπά πνευστά όργανα. Ο τόπος θέλει επιστήμονες και διανοούμενους. Μην σας ξεγελά η λαϊκή καταγωγή και το image που προβάλλουν οι αριστεροί βουκόλοι για να κερδίσουν τον οίκτο και τη ψήφο σας. Δεν ξέρουν την τύφλα τους!

Η Μπρέντα μου είπε ότι αυτό το μπλογκ κατάντησε The Praxoulla’s Blog και εν μέρει θα συμφωνήσω. Προσπαθώ να αποφεύγω τα πολιτικά θέματα, καθότι δεν μπορεί η Άννα Βίσση να συνδυάζεται με την κάθε αχάπαρη, αλλά τι να κάνω, δεν αντέχω άλλο σκοταδισμό. Μετρούμε τις μέρες αντίστροφα πλέον, σαν τους φαντάρους, για το 2013! Να ξεπλύνει από πάνω μας τις ντροπές των τελευταίων πέντε χρόνων!

Πήρα Τα Βουνά

2012-02-06T13:35:00.007+02:00

Επιστρέψαμε από τα όρη και τα άγρια βουνά σώοι και αβλαβείς.

Όπως σου έγραψα στην τελευταία μου ανάρτηση, το σαββατοκύριακο το πέρασα στο χωριό του Καυλοπαναγιώτη. Ο καυλοπαναγιώτης είναι ένα χωριό 300 κατοίκων, βρίσκεται στο Τρόοδος και είχα να τον επισκεφτώ από το 1997. Τόσα χρόνια μετά, πολύ λίγα πράγματα άλλαξαν, η ίδια κακομοιριά και φτώχεια επικρατεί στο χωριό, που με εξαίρεση το casale Panayiotis - ένα πολύ προσεγμένο ξενοδοχείο, όλο το υπόλοιπο είναι ό, τι πρέπει για κατεδάφιση. Εν πάση περιπτώσει, το θέμα είναι ότι αναπνεύσαμε καθαρό αέρα, χαρήκαμε τα ποτάμια που έρρεαν γάργαρα και ορμητικά, βράσαμε μπροστά στο τζάκι, κάναμε bonding με τους φίλους μας και ξεφύγαμε λίγο από τη ρουτίνα. Παρτούζα δεν κάναμε, παρόλες τις νύξεις και τα υπονοούμενα που τους έριξα. Τίποτα, ούτε καν λίγο μπαλαμούτι. Ρε παιδί μου, όλοι οι πουριτανοί πάνω μου πέφτουν. Τζάμπα τα αρώματα που λούστηκα.

Τέλος πάντων, το θέμα είναι ότι γυρίσαμε σπίτι, και μέχρι το 2027 που σκοπεύω να ξαναβγώ εκτός Λευκωσίας, έχει ο Θεός.

Σήμερα το πρωί είδα στο Youtube την εμφάνιση της Madonna στο Super Bowl, από χθες βράδυ. Τι να λέμε τώρα. Δεν μου αρέσει καθόλου η Madonna, από παιδί την απεχθάνομαι, αλλά αυτό που είδα είναι απερίγραπτο. Τι σου είναι και οι Αμερικάνοι όμως, ε; Μάστορες σε κάτι τέτοια. Δεν ήθελα και πολύ, μετά απ’ αυτό, έκατσα και αναπόλησα τις καλύτερες στιγμές από μουσικά βραβεία του εξωτερικού, από τελετές λήξης και MTV μέχρι και American Music Awards. Στα παραθέτω πιο κάτω υπό μορφή μίνι chart show (δεν κατάφερα να σχηματίσω δεκάδα, ενδεικτικά σου παρουσιάζω όσα με ενθουσίασαν κάποτε) με την ευχή μια μέρα να με αξιώσει ο Θεός να παραστώ έστω σε μία τέτοια εκδήλωση κι ας είναι και τα Mad!

Λοιπόν, έχουμε και λέμε:

07. Britney Spears – I’m A Slave For You (MTV Awards 2001).

Το λατρεμένο μου τσουλάκι, η Μπρίτνεϊ είχε κάνει μια υπέροχη εμφάνιση στα βραβεία του MTV εν έτει 2001, με το τραγούδι «είμαι η δουλάρα σου». Το μπλογκ αυτό είχε τεράστια αδυναμία στη Μπρίτνεϊ τότε, γιατί εξέπεμπε μία υποβόσκουσα προστυχιά που άναβε τα αίματα. Είχε και πιο στητά βυζάκια, και πιο σφιχτά μπουτάκια, τα οποία σε συνδυασμό με το πράσινο σουτιέν, ήταν ό, τι πρέπει για μια πηχτή εκσπερμάτιση μπροστά στην τηλεόραση. Όταν μάλιστα τύλιγε το φίδι γύρω απ’ το κορμί της, δεν θέλεις να ξέρεις συνειρμούς που έκανα… Θυμάμαι ότι τότε ήμουν πρωτοετής φοιτητής νομικής και η αγγλική εφημερίδα The Sun, έγραφε ότι οι φιλοζωικές οργανώσεις είχαν πολλά ράμματα για τη γούνα της, επειδή χρησιμοποίησε ζώα για τις ανάγκες της εμφάνισής της. Μα, τι ζώα!

06. Jennifer Lopez – Papi / On the Floor Medley (American Music Awards 2011).

Αυτή η βλαχάρα από το Μπρονξ με τον ωραίο κώλο είχε να δει σουξέ από το Let’s Get Loud. Τα τελευταία χρόνια μας απασχόλησε μόνο με κάτι μάρκες ρούχων και αρωμάτων που είχαν το όνομά της, με κάτι ταινίες της κακιάς ώρας και το ενδεχόμενο να τραγουδήσει στα κατεχόμενα. Αφού είδε ότι κινδυνεύει να βρεθεί στα αζήτητα, είπε να ξαναβγάλει δίσκο. Και έβγαλε τον J.Love που ομολογουμένως είναι αξιοπρεπέστατος για τα δεδομένα της σύγχρονης ποπ. Ειδικά το Papi και το On The Floor μας έχουν πάρει τα αφτιά τους τελευταίους 12 μήνες. Μου φαίνεται ότι η κυρία Λόπεζ επέστρεψε για τα καλά. (Σου είπα ότι μια γνωστή της μάνας μου έχει μία Φιλιπινέζα να της καθαρίζει που τη λένε Jennifer Lopez; Σοβαρά τώρα! Ακούω το «Αύριο θα έρθει η Τζένιφερ Λόπεζ να μας καθαρίσει» και πεθαίνω στα γέλια). Τέλος πάντων, η εμφάνιση της Λόπεζ στα περσινά βραβεία της Αμερικής είναι αξιοπρόσεκτη και γενναιόδωρη προς το φιλοθεάμον κοινό που δικαίως βγάζει τα μάτια του.

05. Άννα Βίσση – Στην Πυρά (Mad Music Awards 2009).

Θα έκανα chart show χωρίς την μεγάλη μου αγάπη; Βισσάρα μια ζωή. Μόνο ο Michael Jackson την ξεπερνά σαν σύνολο καλλιτέχνη από όλο αυτό το chart.

04. Shakira – Waka Waka (World Cup Closing Ceremony 2010).

Η Σακίρα συμβολίζει μια τεράστια περίοδο της ζωής μου και ακόμα και τα Κοντάκια να βγει να ψάλλει εγώ θα την έχω πάντα σε εκτίμηση. Εδώ τη βλέπουμε στον τελικό του παγκοσμίου κυπέλλου να κλείνει τη διοργάνωση με το πασίγνωστο, Waka Waka και ουχί wagamama. Θα μπορούσε να είχε κουνήσει κι άλλο το κωλαράκι της, αλλά της το συγχωρούμε καθότι με τόσους μαύρους μες το γήπεδο, θα ήταν μεγάλο το ρίσκο.

03. Lady Gaga – Paparazzi (MTV Europe 2009).

Η Lady Gaga είναι εξαιρετική. Τα βίντεο κλιπς της τα βλέπω 10 φορές και χάνομαι στο τέλειο μοντάζ και τις ιστορίες που κρύβουν πίσω από τις χορογραφίες τους. Θεωρώ ότι πρόκειται για μια πολύ «πειραγμένη» καλλιτέχνιδα, αλλά εκεί έγκειται και το ενδιαφέρον που παρουσιάζει. Στο δε τελευταίο της άλμπουμ, κατά τη γνώμη μου, δεν υπάρχει τραγούδι σκάρτο. Η πιο κάτω είναι η αγαπημένη μου εμφάνιση της σε βραβεία. Η στιγμή που αρχίζει και αιμορραγεί επί σκηνής είναι συγκλονιστική. Η στιγμή που πεθαίνει επίσης. Το έχει παρακάνει λίγο με το concept του θανάτου στις εμφανίσεις της, αλλά όταν το πρώτο λάνσαρε το 2009 που μας ήταν ακόμα λίγο άγνωστη, ήταν μία ιδέα πολύ μπροστά.

02. Michael Jackson – HIStory Medley (MTV 1995).

Ω, Θεέ μου Michael! Έκανες μία εμφάνιση του 1995 να συγκαταλέγεται μέσα στις καλύτερες όλων των εποχών και να κοντράρεται άνετα με άλλες που έγιναν 20 χρόνια μετά. Πότε θα μάθω να χορεύω σαν εσένα, πότε;! Long live the king!

01. Madonna – Medley (Super Bawl 2012).

Σ’ αυτή τη ζωή πάντα σε κερδίζει μια περισπούδαστη πόρνη. Σόρρι Michael, αλλά όσο κι αν ήθελα να σε «σπρώξω» στην κατάταξη και να σε βάλω πρώτο, αυτό που παρουσίασε αυτή η άτιμη χθες, ήταν ασυναγώνιστο. Ο ορισμός της υπερπαραγωγής! Αγαπημένη στιγμή, το gospel τέλος και η έναρξη με τους ρωμαίους που σέρνουν το άρμα...

Λάθος Άνθρωποι

2012-02-03T22:10:00.004+02:00

Σου παρουσιάζω, δίχως φόβο και πάθος, διάφορα είδη ανθρώπων που μου σπάνε τα νεύρα:

Πρώτον: Οι γυναίκες που καπνίζουν. Και ιδιαίτερα αυτές που καπνίζουν ενόσω οδηγούν. Ειδικά τις δεύτερες, θέλω να τις τρακάρω όταν τις πετυχαίνω. Δεν είναι θηλυκό, πόσες φορές να τα πούμε; Βρομάει!

Δεύτερον: Τις γκαστρωμένες που δεν ανακοινώνουν την εγκυμοσύνη τους, ακόμα και όταν η κοιλιά τους έχει γίνει τούμπανο, σαν container πυρομαχικών που ξεροψήνεται στον ήλιο. «Είναι προσωπικό το θέμα», λένε, και ναι, το δέχομαι. Αλλά άσε μωρή ξινίλω τον κόσμο να χαρεί με την χαρά σου. Τα γεωπολιτικά μυστικά του κράτους κυοφορείς και δεν θες να διαρρεύσουν; Ακόμα και αν κάτι πάει στραβά και αποβάλεις το έμβρυο, τι έγινε; Θα φταίξει το ότι το ανακοίνωσες; Δεν μπορώ αυτά τα εν κρυπτώ και παραβύστω, τα κρυφά. Τα βρίσκω τρομερά παρωχημένα.

Τρίτον: Τις γκόμενες που έχουν private trainer. Αν δεν είσαι κουτσή, παράλυτη ή μαλακισμένη, το θεωρώ απαράδεκτο να μην μπορείς να συνυπάρξεις σε ένα γκρουπ με άλλα άτομα για να γυμναστείς. Εκτός κι αν γουστάρεις τον γυμναστή και νομίζεις ότι με το να τον ξεμοναχιάζεις, θα τον ρίξεις. Εσένα περίμενε ο γυμναστής…

Τέταρτον: Αυτούς που μυγιάζονται με το παραμικρό. Δεν γίνεται να φοβάμαι να πω ένα ανέκδοτο με πούστηδες επειδή στο ακροατήριο μπορεί να συγκαταλέγεται κι ένας γκέι και πιθανόν να παρεξηγηθεί. Δεν γίνεται να διστάζω να πω μια ιστορία που αφορά μία απατημένη σύζυγο, επειδή πιθανόν να βρίσκεται μια παθούσα μέσα στο ακροατήριο και να πειραχτεί. Μια φορά είπα ότι «άπαξ και περάσει η γυναίκα τα 30 και δεν παντρευτεί, κλάψε την…» και μετά πέσαν να με φάνε ότι δεν σκέφτηκα ότι με ακούει και η Χ γεροντοκόρη που μπορεί να παρεξηγηθεί με το αστείο μου. Εξοικειωθείτε με το «κουσούρι» σας και αυτοσαρκαστείτε, δεν θα πάθετε τίποτα. Το πολύ, πολύ να σας συμπαθήσουμε περισσότερο.

Πέμπτον: Τους εκνευριστικά διακριτικούς. Με βλέπεις κάπως σκυθρωπό και άκεφο. Ρώτα με γιε μου τι έχω. Μπορεί να χρειάζομαι κάποιον να μιλήσω, μπορεί να έχω ανάγκη από συμπαράσταση. Τι κοιτάς τόσο ψυχρά; «Από διακριτικότητα!» Εδώ ο κόσμος χάνεται, η διακριτικότητα σε μάρανε. Είναι ανθρώπινο να ρωτάς τον άλλον πως είναι, ακόμα κι αν ο άλλος έχει την πιο βαριά αρρώστια. Μην είστε καχύποπτοι και μην νομίζετε ότι όλοι είναι χαιρέκακοι και τους ενδιαφέρει (μόνο) να σας κουτσομπολέψουν.

Έκτον: Τις γκόμενες που με το πρώτο υποτιμητικό σχόλιο που κάνεις για τη μαλακία που μόλις ξεστόμισαν, ή διέπραξαν και τα τοιαύτα σε αποκαλούν «σεξιστή.» Αν αποκαλέσεις έναν άντρα άχρηστο και ότι «μόνο για να βλέπει ποδόσφαιρο αξίζει», ουδείς διαμαρτύρεται. Κατ’ ακρίβεια, κανένας πραγματικός άντρας δεν θα προσβληθεί. Αν όμως πεις μιας γυναίκας ότι «μόνο για την κουζίνα είναι άξια», είσαι σεξιστής! Αν πεις σε ένα άντρα ότι «δεν είναι άξιος να καρφώσει ένα καρφί στον τοίχο» περνά στο ντούκου. Αν πεις σε μια γυναίκα ότι μόνο για να «βάφεται και να στολίζεται είναι ικανή» είσαι σεξιστής. Πιο αληθινό παράδειγμα: Βρίζουν οι αγανακτισμένοι τον Χριστόφια ότι «δεν κάνει ούτε για καφετζής», κανένας δεν τους κατηγόρησε για σεξισμό (σε κατηγορούν για οχληρία αλλά αυτό είναι άλλο θέμα). Είπαν στην Πραξούλα ότι «δεν κάνεις για να βγεις απ’ την κουζίνα» και αμέσως το βρήκαν σεξιστικό. Είχατε και στο χωριό σας "σεξιστές", τρομάρα να σας έρθει; Τότε τρώγατε την μπάτσα και λέγατε κι ευχαριστώ.

Το ξέρω ότι δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι και ότι δεν μπορώ να απαιτώ να αντιλαμβάνονται όλοι τη ζωή όπως εμένα, αλλά δεν μπορώ να μην το ομολογήσω, τα πιο πάνω μου τη σπάνε. Δεν έγινε και τίποτα, βεβαίως, βεβαίως, απλά λέω…

Θα πάω στα βουνά το σαββατοκύριακο με τη Μπρέντα. Μπορεί να κάνουμε και όργια με μια φίλη μας. Θα σας πω όταν γυρίσω.

Μ' Αρέσει που Τσιμπάς Γι Αυτό Σου Κάνω Πλάκα

2012-01-31T14:33:00.003+02:00

Από το πρωί τρεις διαφορετικοί φίλοι μου έστειλαν την πιο κάτω είδηση προειδοποιώντας με ότι μάλλον θα είμαι ο επόμενος που θα διωχτεί για εξύβριση του προέδρου. Διάβασε την είδηση όπως δημοσιεύτηκε στον Φιλελεύθερο:

Προσωπικά δεν θα εκπλαγώ αν μου τύχει κάτι τέτοιο. Απορώ κιόλας πως δεν μου έχει ήδη συμβεί, δεδομένου του πώς λειτουργούν οι αριστεροί σ’ αυτή τη χώρα, που θεωρούν τον Χριστόφια πατέρα τους και τον προστατεύουν σαν κόρη οφθαλμού, αλλά και του πως αντιλαμβάνονται την ελευθερία της έκφρασης. Ναι, είναι τραγικό, αλλά ας μην συζητήσουμε για τα κουμμούνια, ακόμα δεν μεσημέριασε.

Το θέμα είναι ότι η πιο πάνω υπόθεση δεν είναι η μοναδική. Εδιώχθησαν πολλοί πολίτες οι οποίοι έβρισαν τον Πρόεδρο την εποχή που το Μαρί ήταν στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας. Εγώ ξέρω τουλάχιστον δύο άτομα προσωπικά. Και γνωρίζω επίσης, από πρώτο χέρι πολλούς Δικαστές οι οποίοι δυσανασχετούν με τον καταιγισμό που δέχονται από τέτοιου είδους υποθέσεις, δηλαδή πολιτών που έτυχε να βρίσουν τον πρόεδρο. Είναι για να δεις ποια είναι τα πραγματικά προβλήματα αυτής της χώρας. Έχουμε ένα εκατομμύριο υποθέσεις να εκκρεμούν, δολοφονίες, Ήλιος, Μαρί, και οι οποίες εκδικάζονται με ταχύτητα σαλιγκαριού και τώρα πρέπει να ασχοληθούμε με τον άλφα και τον βήτα που έτυχε να βρίσει τον πρόεδρο. Τι περίμενε κι αυτός δηλαδή; Να του απονείμουν μετάλλιο ή να του στήσουν ανδριάντα;

Όταν ήμουν 25 χρονών πήγα στο UCL και έκανα μάστερ στο Media Law. Ένα από τα τέσσερα μαθήματα που αποτελούσαν το μάστερ ήταν η ελευθερία της έκφρασης (Freedom of expression and the right to free press). Πολύ ενδιαφέρον μάθημα. Έλιωσε ο κώλος μου να το μάθω, αύξησα τη μυωπία μου για να γράψω και μια μελέτη στο θέμα, κάπου στις 10.000 λέξεις. Σε αυτές τις 10.000 λέξεις λοιπόν, έμαθα ότι το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων είναι ιδιαίτερα χαλαρό με τον κόσμο που κρίνει (όπου κρίνει βάλε και βρίζει) τους πολιτικούς. Παλιότερα είχα παραθέσει εδώ πολλές αποφάσεις που αποδείκνυαν αυτό, αλλά τόσα χρόνια μετά δεν τις θυμάμαι απ’ έξω για να το επαναλάβω. Όποιος ενδιαφέρεται, ας μου γράψει να ελέγξω και να του πω. Λοιπόν, θυμάμαι ότι διάβασα άπειρες αποφάσεις, οι περισσότερες των οποίων έλαβαν χώρα στη Γερμανία, όπου διάφοροι δημοσιογράφοι έσουρναν τα εξ αμάξης στους πολιτικούς. Τους αποκαλούσαν συνεργάτες των ναζί και άλλα παρόμοια, που για τα δεδομένα της Γερμανίας θεωρείσαι να έχεις υπερβεί προ πολλού τα εσκαμμένα. Ε, λοιπόν, σε όλες τις αποφάσεις ανεξαιρέτως οι δημοσιογράφοι αθωώθηκαν, γιατί το Δικαστήριο έκρινε ότι οι πολιτικοί οφείλουν να έχουν δυνατό στομάχι ακόμα και στις πιο ακραίες κατηγορίες ή και ύβρεις.

Η λογική της απόφασης ναι μεν στηρίζεται στο ότι έτσι ενδυναμώνεται η Δημοκρατία, αλλά και στο ότι έχουμε πιο σοβαρές δουλειές να κάνουμε από το να ασχολούμαστε με το ποιός αποκάλεσε ποιόν (βλάκα και) ναζιστή. Υπάρχουν βεβαίως και οι εξαιρέσεις, όπως αν για παράδειγμα η βρισιά ή η κατηγορία δεν αποδίδεται στην πολιτική οντότητα του προσώπου, αλλά στην προσωπική του ζωή, αλλά κι αυτό σπάνια καταδικάζεται. Για παράδειγμα αν πεις ότι η τάδε πολιτικός είναι μεγάλη μαλάκω γιατί χειρίζεται καταστροφικά το εθνικό θέμα, είναι εντάξει. Αν πεις όμως ότι η τάδε πολιτικός είναι μεγάλη μαλάκω γιατί δεν είναι σωστή μάνα το πράμα αλλάζει (δεδομένου πάντα ότι δεν ισχύει αυτό που επικαλείσαι).

Εν πάση περιπτώσει, πρέπει οι πολιτικοί να καταλάβουν ότι από τη στιγμή που εκτίθενται στον λαό πρέπει να αντέχουν τα πάντα και να σταματήσουν να φέρονται σαν την Άντζελα Δημητρίου ή τη Ρούλα Κορομηλά που απαντούν σε όποια κατηγορία τους προσάψουν τα μεσημεριανά.

Πραγματικά, τι εικόνα μπορεί να δίνει ο Πρόεδρος ενός κράτους όταν πολεμά έναν πολίτη που τον έβρισε, επειδή στο κάτω, κάτω, οι ενέργειές ή μάλλον οι παραλείψεις του προκάλεσαν τον θάνατο 13 ανθρώπων, κατέστρεψαν την οικονομία μας και μας εξέθεσαν στους εταίρους μας στην ΕΕ. Μόνο ένας κομπλεξικός και μικρός πολιτικός θα το έκανε θέμα. Ή κάποιος που τον πονάει το ότι τον πήρανε χαμπάρι.

Το όλο ζήτημα όμως, διατρανώνει και κάτι άλλο που διατυμπανίζω χρόνια απ’ αυτό εδώ το μπλογκ. Δεν έχει καμία σημασία τι σπούδασες, δεν έχει καμία σημασία τι έμαθες, δεν έχει καμία σημασία αν έκατσες και έκανες μελέτη 10.000 λέξεων για την ελευθερία της έκφρασης. Στην Κύπρο δεν ισχύει τίποτε. Ζεις στη χώρα του κούλλουφου χωρκάτη. Εδώ είναι ένα παράλληλο σύμπαν όπου ο καθείς κάνει ό, τι του καπνίσει και στ’ αρχίδια του και το ΕΔΑΔ και η ΕΕ και η Γιουροβίζιον. Εδώ είναι η χώρα που όσο πιο αστοιχείωτος είσαι, τόσο πιο μπροστά πας. Είναι όλα όπως στον στρατό. Που πας σε σχολή αξιωματικού μαθαίνεις τα χίλια μύρια και έρχεσαι μετά σε κυπριακό στρατόπεδο να διοικήσεις λόχο και έρχεσαι αντιμέτωπος με τον Μήτσιο που τα Τριβίλλουρα, ο οποίος αρνείται να φορέσει άρβυλα και να πάει στη σκοπιά.

Αυτή είναι η χώρα μας, η χώρα που επιβιώνεις από θαύμα και από καθαρή σύμπτωση. Και πραγματικά, κάθομαι και αναρωτιέμαι γιατί ξόδεψα τα νιάτα μου σπουδάζοντας αφού κατά βάθος ήξερα ότι στην Κύπρο θα ζήσω, που καμία πραγματική επιστήμη δεν υπολογίζεται και ο καθένας κάνει το δικό του. Πτυχία, μεταπτυχιακά και διδακτορικά, απλά για να περνά η ώρα. Αν θέλεις να έχεις την ησυχία σου και να είσαι ευτυχισμένος άνοιξε περίπτερο ή καφετέρια. Να θησαυρίσεις κιόλας.

Μια που είναι και επίκαιρο, ας υποδεχτούμε στο πλατό τον λατρεμένο μου Καρβέλα να κλείσει αυτή την ανάρτηση τραγουδιστά. Ικανούς σας έχω να βάλετε και στον Καρβέλα πρόστιμο.

Παρεμπιπτόντως, μάθε ότι τα Δικαστήρια μας μέχρι στιγμής έχουν επιβάλει το συμβολικό ποσό των €75 ως πρόστιμο σε όσους έχουν εξυβρίσει τον πρόεδρο. Αν τα έχετε εύκαιρα, βαράτε άφοβα.

Στα Πρόχειρα

2012-01-30T10:20:00.002+02:00

Αποθήκευσα την προηγούμενη ανάρτηση στα "πρόχειρα" για να ησυχάσουμε όλοι. Πέραν της καλοπροαίρετης συμπαράστασης που είναι καλοδεχούμενη, λαμβάνω και αρκετή χολή, που είναι το τελευταίο που χρειάζομαι αυτή τη στιγμή. Κι επειδή έχω μπλογκ δεν σημαίνει ότι πρέπει να ανέχομαι τον οποιονδήποτε, το απέσυρα και ησύχασα. Κάνουμε τα στραβά μάτια και το παίρνουμε από εκεί που μείναμε. Πες μου για την Ήβη...

Μάθε Από Την Ήβη

2012-01-26T00:28:00.003+02:00

Πήρα χάπι και άντεξα να δω όλη την επιλογή τραγουδιού της Κύπρου για τη Γιουροβίζιον του ’12. Έχω πολλά να πω:

Ας αρχίσουμε με τα καλά:

Η Ήβη είναι η ελπίδα του αύριο για τις Κύπριες. Δείτε την, μελετήστε την, μιμηθείτε την, μπας και δείτε άσπρη μέρα καημένες μου. Δεκαοχτώ χρονών κορίτσι, χειρίζεται άριστα τη μητρική της γλώσσα και εκφράζεται εξαιρετικά για το επίπεδο της μέσης συνομήλικης της. Ούτε χρησιμοποιεί εκατόν «ας πούμε» μέσα σε μία πρόταση, ούτε μιλά αμήχανα αλαλάζοντας δεκαπέντε «εεεε», στη σειρά. Η σκέψη της έχει αρχή, μέση, τέλος, και λογική συνέχεια, πράγμα επίσης σπάνιο, ενώ σου δίνει την εντύπωση ότι δίνει χρόνια συνεντεύξεις. Κάτι που μόνο στην Άννα Βίσση έχω επισημάνει μέχρι στιγμής, με τα 40 χρόνια εμπειρίας στην πλάτη της.

Είναι όντως απορίας άξιο πώς μια κοπέλα από το Παραλίμνι, μιλά τόσο εκλεπτυσμένα όταν μάλιστα αναλογιστείς ότι στην περιοχή που μεγάλωσε το πιο πιθανόν θα ήταν να την βλέπουμε να μαζεύει πατάτες σε κάποιο χωράφι με τα αδέλφια της, και να χρησιμοποιεί εκφράσεις του τύπου «εννά σου βουννίσω μιαν παττίχα, κόρη». Χαίρομαι που τη γλίτωσε. Εύγε Ήβη! Εύγε! Επιπλέον, είναι και μισή Βουλγάρα, οπότε θα μπορούσε κάλλιστα να επικαλεστεί τη διγλωσσία της ως άλλοθι για τα μέτρια ελληνικά της. Κι όμως, όχι! Είμαι εντυπωσιασμένος και τα μάλα γοητευμένος.

Θωρείτε να μαθαίνετε οι υπόλοιπες, μπας και ξεστραβώσετε κανέναν να σας πάρει. Και απευθύνομαι ειδικά στις νεαρότερες, που αν κρίνω από τον τρόπο που εκφράζεστε στα κοινωνικά δίκτυα και στα μπλογκς, αξίζει να πάτε στ’ ανάθεμα με εισιτήριο πρώτης θέσης.

Κατά τα άλλα, το ΡΙΚ απέδειξε για ακόμα μια φορά ότι ζούμε σε μία χώρα 30 χρόνια πίσω από την εποχή της. Μα τι να πρωτοσχολιάσω! Πρώτα, πρώτα, η μετάδοση είχε τεχνικές διακοπές, πράγμα που έχω να βιώσω από τη δεκαετία του ’80, όταν ακόμα ζούσε ο πατέρας μου και έβγαινε στην ταράτσα να ισιώσει την κεραία για να μην έχουμε παράσιτα. Τόσο πίσω!

Ο παρουσιαστής ήταν επιεικώς γελοίος, πείτε μου αν έχει twitter να του το πω και ευθέως. Η προσπάθεια του κειμενογράφου να μιμηθεί τις χαριτωμενιές του Καπουτζίδη ήταν εμφανής και απορώ, αφού τον έφεραν που τον έφεραν τον άνθρωπο από την Ελλάδα, γιατί δεν τον έβαλαν να παρουσιάσει κιόλας, να γλιτώσουμε το μαρτύριο. Νερόβραστα κείμενα, σαχλά αστεία, δεν σωζόταν από πουθενά.

Το δε ακροατήριο ήταν η χαρά του ψοφιμιού. Μα, καλά ρε φίλε. Στήνεις ψυχαγωγική εκπομπή, με τα μπουτάκια της Ήβης πρώτο πλάνο και βάζεις στις πρώτες θέσεις να κάτσει το διοικητικό συμβούλιο του ΡΙΚ, με όλη τη Γερουσία, συμπεριλαμβανομένης της «δασκάλας με το γλυκό χαμόγελο», Μαρίας Βασιλειάδου να κοιτάνε ανέκφραστοι, σαν χάνοι; Τι παλμό δίνεις στην εκπομπή σου; Έπρεπε από κάτω να υπάρχει νεολαία και μάλιστα όρθια, να χορεύει και να χτυπιέται. Τι μου βάλατε τώρα τους δεινόσαυρους φάτσα, κάρτα;

Είχαμε και κριτική επιτροπή, τρομάρα μας. Για να περνά η ώρα βασικά. Με μέλη τον Καπουτζίδη, τον Καλημέρη, τον Τσιολή (τον ξέθαψαν από τα «Ηχοχρώματα» προφανώς) έναν άλλον που δεν θυμάμαι πως τον λένε και τέλος, ΜΙΑΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ ΤΗΣ ΧΑΡΑΥΓΗΣ! Χαχαχαχα! Δεν σε γελούν τα μάτια σου, πολύ σωστά το διάβασες. ΜΙΑΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ ΤΗΣ ΧΑΡΑΥΓΗΣ! Αν κατάγεσαι από κάποιο πολιτισμένο κράτος και δεν ξέρεις τι εστί Χαραυγή, σε ενημερώνω πως είναι η εφημερίδα του ΑΚΕΛ, του κουμμουνιστικού κόμματος της Κύπρου. Η κριτική επιτροπή για τη Γιουροβίζιον, λοιπόν, είχε ένα μέλος υπό την ιδιότητα «Δημοσιογράφος της Χαραυγής!» Χαχαχαχαχαχα! (ούτε καν σκέτο ‘δημοσιογράφος’. Είναι ‘δημοσιογράφος της Χαραυγής’ για να διευκρινίζεται προφανώς και το επίπεδο της δημοσιογραφίας που ασκεί).

Κι εδώ θα βάλετε χέρι, ρε γαμώτο; Εσείς, που γαλουχηθήκατε με Θηβαίο, Μικρούτσικο, Παπακωνσταντίνου και άλλους έντεχνους «μουσουργούς», τώρα έχετε άποψη και για πανηγυράκια του συρμού που προάγουν τον εθνικισμό, εμφανίζοντας στις οθόνες σημαίες (ω, τι έγκλημα!) που είναι εθνικά σύμβολα και εναντιώνονται στον διεθνισμό που με τόσο κόπο προωθείτε; Καλά λέω εγώ ότι χρειάζεστε όλοι, ως τον τελευταίο, ψυχίατρο.

Με τούτα και με τ’ άλλα, κέρδισε το La La Love, το τραγούδι που ήθελα δηλαδή, αλλά και που ήθελε το σύμπαν ολόκληρο. Μια χαρά θα τα πάμε φέτος. Να αλλάξουμε όμως σκηνική παρουσία επειγόντως.

Ήταν αναμφισβήτητα ένα φρικτό δίωρο, ώρες, ώρες σκεφτόμουν ότι μάλλον το κάνουν επίτηδες για να μας νευριάσουν, αλλά ευτυχώς επιβιώσαμε. Για να καταλάβεις, θυμήθηκα αντίστοιχες νύχτες επιλογής που ήταν παρουσιάστρια η Ειρήνη Χαραλαμπίδου (τότε που φορούσε και τις τουαλέτες με το μακρύ το γάντι, α λα Μαρία Αντουανέτα, εν έτει 1992) και νοστάλγησα επίπεδο.

Καλή επιτυχία στην κουκλάρα Ήβη.

Στο Green Tree, Για Green Tea

2012-01-24T09:30:00.003+02:00

Μα, τι ωραία φωτογραφία. Πάει για κάδρωμα! Τρελό παρεάκι στο Green Tree! Καλύτερο κι από πενταήμερη!

Μια φωτογραφία, χίλιες λέξεις, όπως θα έλεγε και ο Κινέζος στην φωτογραφία. Τι; Δεν είναι Κινέζος; Για μένα όποιος έχει σκιστά μάτια και τρώει ρύζι, Κινέζος είναι. Καλά, δεν το λέω περί κακού. Άλλωστε, ο Κινέζος και η Κινέζα μου είναι τα πιο συμπαθή πλάσματα από όλους στη φωτογραφία.

Κοίτα τώρα σύμπτωση. Χριστόφιας και Έρογλου έχουν υιοθετήσει το ίδιο στιλ. Φτυστοί είναι. Μαύρα κοστούμια, χωρίς γραβάτα, γκρίζο μαλλί στον ίδιο τόνο. Απλώς ο δικός μας είναι λίγο πιο πρησμένος – πλην πιο χαμογελαστός. Κατά τα άλλα, ούνα φάτσα, ούνα ράτσα.

Οι κυρίες, από την άλλη, παρουσιάζουν περισσότερο ενδιαφέρον. Η κ. Έρογλου με γκρι ταγιεράκι μου θυμίζει καθηγήτρια θρησκευτικών σε Γυμνάσιο τη δεκαετία του ‘90. Πολύ αδιάφορη. Η Μπαν Κι Μούνα φόρεσε ένα ροζέ ταγιεράκι που παραπέμπει σε κιμονό, συνδυάζοντας έτσι παράδοση γκέισας με σύγχρονη ραπτική. Τις «ποδίνες» τις παρακάμπτω. Στην ίδια φιλοσοφία κινείται και η Έλση μας, με ένα ταγιεράκι -ωδή στα Λευκαρίτικα κεντήματα και την κυπριακή παράδοση. Ένα ρούχο-κατάθεση, πρόταση για την παγκόσμια μόδα. Να μου το θυμηθείς, μια μέρα θα βγει βιβλίο-λεύκωμα με όλες τις εμφανίσεις της: «Έλση: Πώς Έβγαλα Μια Πενταετία Με Ένα Φουστάνι Μόνο, Και 150 Παραλλαγές Του – Όλα Τα Μυστικά!»

Διάβαζα χθες στον «Πολίτη» ότι ενόσω τα σαΐνια μας θα διαπραγματεύονται το μέλλον μας, οι κυρίες θα πάνε για ψώνια στο mall της περιοχής! Χαχαχα, Εδώ ο κόσμος χάνεται, η Έλση θα πάει για ψώνια στη Νέα Υόρκη! Πόσο πάει να γυριστεί νέα ταινία Sex & the City 3, όπου η Currie Bradshaw ανακαλύπτει ότι έχει μια θεία από την Κύπρο που έρχεται για πρώτη φορά στη Νέα Υόρκη και πρέπει να την πάει για ψώνια να την εξευγενίσει. Η θεία Έλση πρήζει την Currie για τη σχέση της με τον Mr Big και επιμένει ότι μ’ αυτόν τον ππεζεβέγκη που έμπλεξε δεν θα δει προκοπή: «Πα-πούτσα που τον τόπο σου κι ας είναι μπαλωμένη, Currie μου», αλλά αυτή αδιαφορεί. Η ταινία θα κλείσει με όλες τις πρωταγωνίστριες συν την Έλση να πίνουν κοκτέηλ μαργαρίτα στο Μανχάταν. Χαχαχα, μόνο που σκέφτομαι την Έλση να πίνει κοκτέηλ μαργαρίτας, και να κάνει cheers με τη Σαμάνθα, κλαίω.

Κοκτέηλ Από Δάκρυα

2012-01-19T22:04:00.010+02:00

Και ναι, κυρίες και κύριοι! Η λατρεμένη μας Πραξούλα έχυσε δάκρυ στην πίκρα βουτηγμένο, στη σημερινή εκπομπή του ΡΙΚ, εξ αιτίας του πολέμου που δέχεται από τους «αναίσχυντους» και «πρόστυχους» βουλευτές μας, οι οποίοι ως γνωστόν όχι μόνο μειώνουν την αξιοπρέπειά της με τα σεξιστικά σχόλιά τους, αλλά επιπλέον οργανώνουν τον «πολιτικό βιασμό» της! Το βίντεο έγινε ανάρπαστο, προσωπικά το είδα τρεις φορές, θυμήθηκα εποχές Βίρνας Δράκου, ερμηνείες της Ευρυδίκης στο «Είμαι Άνθρωπος Κι Εγώ» και Χάρρυ Κλυνν στο «φτωχός πλην τίμιος οικοδόμος».

Να πω τη μαύρη αλήθεια μου, λυπήθηκα που την είδα έτσι σήμερα. Όσο να πεις, κι αυτή η κακομοίρα εν μία νυκτί από το απόλυτο τίποτα έγινε Υπουργός και βρέθηκε να διαχειρίζεται το πιο σημαντικό οικονομικό ζήτημα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Δεν είναι και λίγο. Εδώ η Britney Spears από την απότομη δημοσιότητα που πήρε, πήγε και ξύρισε το κεφάλι της! Μας προκαλεί, τώρα, εντύπωση που δάκρυσε η Πραξούλα όταν μέχρι χθες δεν την ήξερε ούτε η μάνα της και σήμερα είναι η αρχόντισσα του φυσικού αερίου που πυροβολείται από παντού; Πολύ ξώφαλτσα τη γλίτωσε, αν με ρωτάς.

Που λες, τη λυπήθηκα την κακομοίρα, γιατί και η Πραξούλα μας είναι θύμα του συστήματος. Εξηγώ: Ζούμε σε μια χώρα όπου ο συγκεκριμένος Πρόεδρος της Δημοκρατίας αν ζούσε σε οποιαδήποτε άλλη χώρα του κόσμου, το πολύ, πολύ να είχε βρόμικο και να έφτιαχνε τοστ (κι αυτά χάλια θα τα έφτιαχνε). Ελάχιστοι δείχνουν να διαμαρτύρονται γι αυτό. Εκλέξαμε για βουλευτή την Ειρήνη Χαραλαμπίδου, μια παρουσιάστρια ενός παρωχημένου Bingo Show που αν ζούσε στην Ελλάδα το πολύ να εκτελούσε χρέη Κρίστας στον Τροχό της Τύχης. Και πάλι, ελάχιστος κόσμος το βρίσκει τρομαχτικό - τι να πεις και τι να πω! Τέλος, δώσαμε το πιο σημαντικό Υπουργείο στην Πραξούλα που δεν έχει καμία γνώση σε θέματα ενέργειας, και ξαφνικά άρχισαν όλοι να της επιτίθενται. Γιατί δεν κάνουμε κι εδώ τα στραβά μάτια, να μπορέσει να κάνει και η Πραξούλα τη μπάζα της ανενόχλητη στον έναν χρόνο που της απομένει ως Υπουργός και να την αφήσουμε μετά να συνταξιοδοτηθεί με την ησυχία της; Γιατί ξαφνικά τη σουξουλούν και δεν την αφήνουν στα βραστά της; Τόσοι και τόσοι ανίκανοι κυβέρνησαν κατά καιρούς, αν πάρει λίγη χαρά και η Πραξούλα, τι πειράζει; Στο κάτω, κάτω η Πραξούλα έβγαλε το οικονομικό του LSE. Οι άλλοι δύο τι έβγαλαν;

Αυτό που με λυπεί, είναι πως έχουμε πλέον συνηθίσει να βλέπουμε όλους αυτούς τους ανίκανους στα πιο ψηλά πόστα και δεν κάνουμε τίποτε για να ανατρέψουμε αυτή την "αναξιοκρατία". Το εμπεδώσαμε, το θεωρούμε δεδομένο ότι η κάθε παρουσιάστρια, ο κάθε καφετζής, η κάθε πλύστρα μπορούν να παίρνουν τα πιο σοβαρά πόστα και να μένουν οι τεχνοκράτες στο περιθώριο. Και αυτό δεν είναι υγιές. Κανονικά όλοι αυτοί, όχι μόνο δεν θα έπρεπε να έχουν πολιτικά αξιώματα, αλλά αν κρίνω και από τα έργα τους, το λέγειν τους, την αισθητική τους και γενικότερα το τι πρεσβεύουν, θα έπρεπε να τους είχαμε εσώκλειστους σε κάποιο μοναστήρι, να φτιάχνουν ζαχαρωτά και ππαλουζέδες σαν τις καλόγριες στον Άγιο Ηρακλείδιο, μεγάλη η χάρη του. Κατ’ εμέ, ούτε γι αυτά δεν είναι άξιοι, αλλά λέμε τώρα...

Τώρα, γιατί τη λυπόμαστε που κλαίει; Από κεκτημένη έκφραση οίκτου και μόνο. Γιατί, κατά τα άλλα,πολύ καλά κάνει και κλαίει. Κανονικά, θα έπρεπε να κυλιέται στα πατώματα, να σπαρταρά με αναφιλητά, να τρίβεται στους τοίχους σαν την Πέγκυ Ζήνα στο «Νόημα» για τον τρόπο που διαχειρίζεται τόσο σοβαρά πολιτικά ζητήματα και το μέλλον της πατρίδας μας. Όπως βλέπεις όμως, η Πραξούλα όχι μόνο δεν οδύρεται, αλλά αντίθετα έριξε μόνο ένα ψεύτο-δάκρυ, που το πιο πιθανό αύριο να το δικαιολογήσει ως «κάτι που μπήκε στο μάτι της».

Πέραν τούτων, το γεγονός ότι η κυρία Πραξούλα έχει δηλώσει πάμπολλες φορές τον θαυμασμό της προς τον Τούρκο πρωθυπουργό Ταγίπ Ερντογάν, εγείρει ακόμα ένα σοβαρότερο ερώτημα, αυτό του κατά πόσον της αξίζει ο σεβασμός και η διαφύλαξη της αξιοπρέπειάς της, όπως υποστηρίζει στο βίντεο. Όταν ένας άνθρωπος φτάνει στο απόλυτο ναδίρ λογικής συνέχειας και συνέπειας, δηλαδή αυτό του να υποβάλλει τα σέβη του στον κατακτητή που του αφαιρεί τα ανθρώπινα δικαιώματα του από το 1974, απορώ πως μετά ο ίδιος επικαλείται τη διαφύλαξη και τον σεβασμό της αξιοπρέπειάς του από τους συμπολίτες του. Αυστηρά ομιλούντες κυρία μου, είστε προδότρια. Το να διακηρύσσεις τον θαυμασμό σου προς τον βιαστή σου, είναι ψυχολογικό σύνδρομο, μάλιστα επιστημονικά ονομάζεται σύνδρομο της Στοκχόλμης και χρήζει θεραπείας. Εξ ου και η πρότασή μου να περιοριστείτε στη παραγωγή ζαχαρωτών και ππαλουζέ και να αφήσετε την εκμετάλλευση του φυσικού αερίου σε κάποιον με σώας τας φρένας.

Με αυτά και μ’ αυτά, το τελευταίο που θα έπρεπε να απαιτούσατε είναι τη συγγνώμη της Βουλής. Εσείς μας χρωστάτε συγγνώμη για τις δουλοπρεπείς σας θέσεις. Επιπλέον, το τελευταίο που θα έπρεπε να έκοπτε τους οπαδούς σας είναι τα αστεία και ειρωνικά σχόλια μας σχετικά με το όνομά σας (η αλήθεια να λέγεται, και Samantha Fox να σας είχαν βαφτίσει πάλι τα ίδια θα σας σούρναμε με τα μυαλά που κουβαλάτε), για την εμφάνισή σας (που είστε σαν μεταλλαγμένη βερσιόν της Κακουράτου) και το ντύσιμό σας (που κάνει τον Φλωρινιώτη να φαίνεται κάτοχος διπλώματος haute couture δίπλα σας).

Με απατούν τα μάτια μου ή όντως στο βίντεο φοράτε τιγρέ μπλουζάκι μέσα από το ταγιέρ σας;

Ω, ρε μάνα μου, και λίγα σας λένε…

Το Κάψαμε στην Αθήνα

2012-01-16T19:47:00.007+02:00

Τις τελευταίες τρείς μέρες ήμουν με τη Μπρέντα διακοπές στην Αθήνα.

Τις τελευταίες 72 ώρες είδα τρεις παραστάσεις, ήτοι: Ο κατάδικός μου με τη Ράντου, Η σεξουαλική ζωή του κυρίου και της κυρίας Νικολαΐδη με τη Μαρία Λεκάκη (που έχει βυζάρες) και τον Κλέωνα Γρηγοριάδη (που δεν έχει), το Να Ζει Κανείς Ή Να Μη Ζει των Ρέππα-Παπαθανασίου με τη Δανδουλάκη που ήταν μια απογοήτευση, ενώ επίσης πήγαμε σε τρείς πίστες, βλέπε Νατάσσα Θεοδωρίδου με Μαρινέλλα, Άννα Βίσση στο Ρεξ και Γαλάνη – Αλεξίου στο Παλλάς, και στο φινάλε δείπνησα και γιόρτασα με όσους παλιούς συμφοιτητές πρόλαβα πριν επιστρέψω πίσω σήμερα το απόγευμα. Έκανα το καλύτερο δυνατό opening για το 2012 και δηλώνω πανευτυχής!

Από όλα τα πιο πάνω το μόνο που αξίζει ξεχωριστής ανάρτησης, εύφημης μνείας, παρασημοφόρησης και διθυράμβου, είναι φυσικά το Ρεξ της Άννας. Και τα άλλα θεάματα που είδα καλά ήταν, δεν λέω, αλλά το να τα συγκρίνουμε με αυτό που έζησα στο Ρεξ είναι σαν να βάλαμε πέντε νάνους στη σειρά να κάνουν διαγωνισμό ύψους με τον Φασούλα. Η Βίσση φέτος είναι η καλύτερη Βίσση που είδα από τα Αστέρια του 2000. Τα λέει όλα, δεν αφήνει ούτε ένα τραγούδι πίσω! Βγαίνει στις 12:00 και τραγουδά απνευστί με μόνο 45 λεπτά διάλειμμα στο ενδιάμεσο. Μέχρι τις 6:00 το πρωί ήταν πάνω στην πίστα και έλιωνε. Να φανταστείς, ακόμη κι εγώ που είμαι σκληροπυρηνικός φαν, σηκώθηκα να φύγω στις 5:45 γιατί δεν άντεχα άλλο, η γυναίκα είναι ένας μουσικός δεινόσαυρος, αν δεν φάει τις σάρκες της δεν μας αφήνει να πάμε σπίτια μας.

Ευτυχώς στις 6:00 το πρωί, κι αφού «τελείωσε» μέσα της άπειρες φορές με σπάνια κομμάτια όπως το σαδισμό, τον πόνο της αγάπης, τον δρόμο, τον τελευταίο σταθμό (ο κόσμος σ’ αυτό το τραγούδι παραληρούσε προς μεγάλη μου έκπληξη), τα μαύρα γυαλιά, το μέταλλο, τις παραισθήσεις κτλ, μας έδωσε ημιανάπαυση και τους ζυγούς λύσαμε. Πέθανα! Πέθανα! Φωνητικά είναι απερίγραπτη, ενεργειακά ακόμα περισσότερο, λες και είναι ξανά 20 χρονών!

Είχαμε τραπέζι στο Ρεξ γιατί η κορυφαία φίλη μου Αγγελική, (που είχαμε πάει μαζί στη Βαρκελώνη το 2010, θυμάσαι;) και η οποία είναι εδραιωμένη στην καρδιά μου ως μία από τις καλύτερες μου φίλες, είχε γενέθλια. Και μαζευτήκαμε έτσι 16 άτομα στο ίδιο τραπέζι και το κάψαμε. Ντύθηκα και πάλι Καρβέλας (δεν άντεξα!) και είχα και πάλι συνάντηση κορυφής με τη Βίσση. Πού να στα λέω…

Κατ’ αρχάς, να σου πω ότι με το που μπήκαμε στο Ρεξ κατά τις 11:00 με αναγνώρισε η Αρκελέ (η βοηθός της Άννας) χωρίς καν να έχω φορέσει τη περούκα και μου είπε ότι με θυμάται από το ντοκιμαντέρ. Πρώτο σοκ! «Είσαι πολύ famous» μου είπε! Δεν έχασα ευκαιρία, «να πας να πεις της Άννας ότι ήρθα με την περούκα ειδικά γι αυτήν, και να μ’ έχει υπόψη της!» της είπα.

Το δεύτερο σοκ ήρθε όταν πέτυχα τυχαία σε ένα διάδρομο τη Μυρτώ Κοντοβά. Πήγαινα να κατουρήσω και την πέτυχα ενώ αυτή κατευθυνόταν στα παρασκήνια. «Είμαι φαν!» μου είπε και κάναμε χειραψία. «Γεια σου ρε Κοντοβά που μ’ έκανες διάσημο στο πανελλήνιο!» της είπα (πρέπει να ξέρεις ότι αυτή επέμενε να συμπεριληφθώ στο ντοκιμαντέρ). «Διαβάζω και το μπλογκ σου!» μου είπε. Έπαθα εγκεφαλικό! Δεν ξέρω αν το εννοεί, αλλά άμα όντως με διαβάζει και η Κοντοβά, εξήγησέ μου γιατί κάθομαι και ασχολούμαι εγώ εδώ με τον κάθε ανώνυμο… Ούτε ξέρω πως το ανακάλυψε, ούτε ξέρω αν με διαβάζει όντως, πάντως αυτό μου είπε και εγώ τραντάχτηκα ολόκληρος με το πόση έκθεση μπορεί να σου προσφέρει ένα απλό ιστολόγιο στο διαδίκτυο! Το είπα στη μάνα μου σήμερα που επέστρεψα και η αντίδρασή της ήταν «παναγία μου, μέχρι τη Κοντοβά φτάνουν τα άπλυτά μας!» (Δεν είναι φαν μου η mom μου, τι να κάνουμε…)

Λοιπόν, αρπάζω την Κοντοβά από το χέρι, «Πάρε με στην Άννα!» της λέω (εκείνη την ώρα έκανε διάλειμμα). Μπαίνουμε στα καμαρίνια, ανεβαίνουμε σκάλες, περνούμε διαδρόμους, αλλά η Άννα άλλαζε ρούχα εκείνη την ώρα και δεν μπορούσε να με δει. Μου έστειλε φιρμάνι όμως να είμαι υπ’ ατμόν γιατί από λεπτό σε λεπτό θα έβγαινα μαζί της στη σκηνή! J Χαχαχα! Δεν το πιστεύω ούτε ο ίδιος πόσο παραγοντοποιήθηκα τόσο πολύ με μόνο μια περούκα!

Επιστρέφω στο τραπέζι μου λοιπόν, και καθώς αρχίζει το λαϊκό πρόγραμμα με τις Τσούλες, έρχεται ο μετρ και μου ζητά να τον ακολουθήσω. Με πάει κοντά στη σκηνή, οπότε έρχεται ο κιθαρίστας και μου γνέφει να βγω επάνω.

Δες το βίντεο πιο κάτω να δεις! Φίλησα τη Βίσση η οποία με προσφώνησε ως «τον ήρωα του rockumentary», την αγκάλιασα, τη σήκωσα και πάνω μου (ζυγίζει όσο και ο πεντάχρονος ανιψιός μου), και μου έδωσε το μικρόφωνο να πω ένα ρεφρέν. Εκεί το πράμα σκάτωσε, καθότι «το πιο παράφωνο πλάσμα του κόσμου, είμαι εγώ» και έχασα 10 κιλά ιδρώτα ώσπου να ολοκληρώσω το ρεφρέν. Μετά με ξαναγκάλιασε και έφυγα. Θυμάμαι κάθε δευτερόλεπτο!

Ποιος να μου το ‘λεγε στην ηλικία των 11, όταν εν έτει 1991 αγόρασα το πρώτο μου cd της Βίσση, και το κρατούσα με δέος, το πρόσεχα να μη σκρατσαριστεί, μην τυχόν αφήσω επάνω δαχτυλιές, ότι θα ερχόταν μια μέρα 20 χρόνια μετά, που θα είχα με την Άννα τόση οικειότητα! Δεν το χωράει ο νους μου! Θαύματα παιδί μου, θαύματα! Δες τώρα το βίντεο με το στιγμιότυπο, καθώς και διάφορα best of από όλο το βράδυ. Γινόταν της πουτάνας, δες, δες…

Πρέπει να σου πω ότι το μαγαζί ήταν φίσκα, δεν έπεφτε καρφίτσα, ήταν εκεί πολλοί γνωστοί μου από Κύπρο, καθώς και πολλοί Έλληνες διάσημοι όπως η Παπαρίζου, ο Ψινάκης, ο Μαζωνάκης, ο Γαβαλάς (αυτός δεν έχει να φάει, τα μπουζούκια τόνε μάραναν!) και ο Τότσικας. Πρέπει να σου πω ότι η ατμόσφαιρα ουδεμία ομοιότητα είχε με αυτό που έζησα τις άλλες νύχτες στη Θεοδωρίδου και τη Μαρινέλλα όπου κυριαρχούσε μία μιζέρια, αλλά και στη Γαλάνη με την Αλεξίου που κυριαρχούσε το λιβάνι και οι επικήδειοι.

Η Βίσση κάθεται ακόμα στον θρόνο της και μετά από αυτό το πάρτι δεν έχω καμία αμφιβολία ότι πρόκειται για ό, τι πιο σπουδαίο έβγαλε η Έλλαδα και η Κύπρος τα τελευταία 100 χρόνια, μην σου πω και για τα επόμενα 100.

Πόσο. Αγαπώ. Αυτή. Τη. Γυναίκα. Τέλος.

Τα υπόλοιπα νέα της Αθήνας θα στα πω αύριο, τώρα δηλώνω πτώμα!

Το Κατηγορητήριο Μου Έπεσε Απ' Τα Χέρια

2012-01-11T15:00:00.009+02:00

Με μεγάλη μου έκπληξη διάβασα το πρωί τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων στα οποία δέσποζαν τα οχτώ ονόματα των κατηγορουμένων για την έκρηξη στο Μαρί. Το κατηγορητήριο έχει all star cast, μεταξύ των οποίων και οι πρώην Υπουργοί Άμυνας και Εξωτερικών, κύριοι Παπακώστας και Κυπριανού. Συναρπαστικό, δεν είναι; Μπορεί να απουσιάζει ο (αν)εγκέφαλος όλων λόγω ασυλίας, αλλά όσο να πεις, μια άλφα στάχτη στα μάτια του λαουτζίκου ρίχνεται και με το παραπάνω σε πρώτο στάδιο. Εννοείται ότι δεν περιμένουμε καμία καταδίκη, εννοείται ότι κάποια technicalities θα βρεθούν να διευκολύνουν την αθώωση ή και την μη ικανοποιητική στοιχειοθέτηση της υπόθεσης, όπως άλλωστε είθισται να συμβαίνει στο παρακράτος μας, αλλά μια φορά ζήσαμε να δούμε και τα ονόματα πρώην υπουργών σε κατηγορητήριο για μια τόσο σοβαρή υπόθεση.

Το καλό της υπόθεσης είναι ότι όλοι αυτοί τώρα θα αρχίσουν να τρώγονται μεταξύ τους και εμείς θα γίνουμε κοινωνοί ενός άνευ προηγουμένου υπερθεάματος, τύφλα να ‘χει το Cirque dusoleil της Μόσχας. Έτσι γίνεται πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις και θα σου φέρω δυο κλασικά παραδείγματα για να σε πείσω: Θυμάσαι το φινάλε στον Βασιλιά των Λιονταριών, όταν ο Scar προδόθηκε από τις ύαινες που μέχρι εκείνη την ώρα ήταν σύντροφοι και συνεργάτες του; Όταν είδαν ότι ο Scar πάει να βγάλει την ουρά του έξω από το φταίξιμο, έπεσαν πάνω του και τον κατασπάραξαν. Έτσι θα πέσουν πάνω στον Χριστόφια και οι πρώην Υπουργοί τώρα. Θα γίνει το προεδρικό …του Timon και του Pumbaa!

Δεν σε πείθει το Lion King; Να σου φέρω πιο πρόσφατο παράδειγμα. Θυμάσαι στο πρώτο ελληνικό Survivor που είχαν συμμαχήσει η Ορθούλα Παπαδάκου με την άλλη την Ευαγγελία Δερμερτζόγλου -που ήταν ο ορισμός της bitch, και παραλίγο να βγάλουν εκείνον τον κομπλεξικό τον Νίκο από την Κρήτη, νικητή; E, όταν αντιλήφθηκαν ότι αυτός δεν θα τους δώσει μερίδιο από τα κέρδη, τον έδωσαν στεγνά και μοιράστηκαν το έπαθλο μεταξύ τους σαν πονηρά μουνάκια που ήταν.

Έτσι, θα γίνει και με τον Χριστόφια, να μου το θυμηθείς. Αν ζει, βέβαια, ώσπου να γίνει η δίκη, γιατί νεφρό είναι αυτό, πόσες κατάρες να αντέξει;

Ξανά παρατηρώ το κατηγορητήριο όμως και παρατηρώ κάτι που με ξενίζει. Απουσιάζει ένα λαμπρό όνομα από πάνω. Δεν βλέπω πουθενά την Έλση Χριστόφια. Τι σου έκανε η καημένη η Έλση και την έβαλες στη μπούκα του κανονιού, θα μου πεις; Τι σου έφταιξε η φτωχή η Έλση που δεν μπορεί να συνδυάσει μισή φούστα – μπλούζα; Τι μου έφταιξε; Μου έφταιξε και μου παραέφταιξε! Τελευταίως δίνει συνεντεύξεις και με προσβάλλει πάραυτα, ανοίγει το στόμα της και όποιον πάρει ο Χάρος, κατ’ εμέ είναι η νούμερο ένα persona non grata στο σύμπαν ολόκληρο τη δεδομένη στιγμή. Για πολλούς λόγους που θα αναλύσω ευθύς αμέσως:

Πρώτα απ’ όλα με ειρωνεύεται και με εμπαίζει. Σε πρόσφατη συνέντευξή της στον Φιλελεύθερο με απεκάλεσε «Δήθεν Αγανακτισμένο» ενώ πρόσθεσε ότι «οι πραγματικοί αγανακτισμένοι ξέρουμε πολύ καλά ποιοι είναι!» Μπά, ξέρεις ποιοι είναι; Απόψε θέλω αποδείξεις και όνοματα. Λέγε, ακούω! Δεύτερον, εξήρε τη μη παραίτηση του συζύγου της από την προεδρία, καθώς σε αλλιώτικη περίπτωση θα ήταν σαν «να αφήναμε τα θέρη για να πιάσουμε τα ξικανναουρίσματα» (δεν ξέρω αν το έγραψα σωστά, ως γνωστόν παρέα με κόσμο που χρησιμοποιεί τέτοιες εκφράσεις ούτε που να μου βγάζουν τα νύχια με τανάλιες!) Η πρόθεση της να μειώσει τη σημαντικότητα της θυσίας των 13 αλλά και την ηλιθιότητα της πολιτικής του συζύγου της, είναι εμφανής και ταυτόχρονα προσβλητική προς τη δική μας νοημοσύνη.

Δυστυχώς, η Έλση που απ’ ό, τι φαίνεται είναι η μόνη που επηρεάζει τον Χριστόφια ουσιαστικά, αντί να του πει «παραιτήσου γιε μου, να πάμε να πνάσουμε στο Κελλάκι και να αφήσουμε την πατρίδα σε πιο ικανά χέρια» χαιρετίζει τις ενέργειες του και μάλιστα θεωρεί ότι θα αποτελούσε και «ευχής έργον» η συνέχιση μιας τέτοιας πολιτικής. Με λίγα λόγια, αντί να του υποδεικνύει την αχρηστία του, τον «αππώννει» περαιτέρω και τον «βάλλει πάνω»!

Με μια τόσο μη εποικοδομητική στάση, δεν συμφωνείς ότι θα έπρεπε και η Έλση να είναι στο κατηγορητήριο; Της αξίζει ή όχι μία πρώτης τάξης τιμωρία γι αυτή την αυθάδεια προς τον κυπριακό λαό; Ξέρεις τι καλοκαίρι περάσαμε εμείς κυρά μου, χωρίς ρεύμα; Ξέρεις τι μαρτύριο ήταν να πέφτεις να κοιμηθείς ντάλα μεσημέρι με 50 βαθμούς έξω και να κόβεται το ρεύμα, επειδή ο ανεκδιήγητος ο άντρας σου ήθελε να κάνει πλάτες στους Σύρους; Ξέρεις τι είναι να πληρώνουν την αχρηστία σας με τη θυσία τους τόσοι επιστήμονες (που αν μπορούσαν να πουλήσουν τα πτυχία τους θα σας αγόραζαν 15 φορές έκαστο) και αντί να τους έχετε στήσει ήδη ανδριάντες και προτομές, εσείς στήσατε συναυλίες με τον κάθε άπλυτο, τελειωμένο τραγουδιστή, δήθεν για να υποστηρίξετε τους θεσμούς; Και τολμάς μετά να με αποκαλέσεις δήθεν αγανακτισμένο;

Τώρα που το σκέφτομαι… Πολύ σωστά με αποκαλείς δήθεν αγανακτισμένο, γιατί ο πραγματικός αγανακτισμένος θα σε είχε κάνει να τρέμεις να κυκλοφορήσεις. Θα έπρεπε να σε είχε κάνει να ντρέπεσαι που αναπνέεις. Και δυστυχώς εμείς οι «δήθεν» με τις ειρηνικές διαμαρτυρίες έξω από το προεδρικό δεν μεταδώσαμε δραστικά το μήνυμα. Έπρεπε να στα είχαμε κάνει όλα λίμπα! Να σου πω εγώ μετά αν θα τολμούσες να μας αποκαλέσεις «δήθεν αγανακτισμένους», τρομάρα να σου ΄ρθει!

Αν ήμασταν πραγματικοί αγανακτισμένοι θα σου είχαμε φέρει σπίτι, πακέτο, τον Στάθη Ψάλτη. Να σε στριμώξει σε μια γωνία, όπως έκανε στη χοντρή στο πιο κάτω βίντεο, να σε αρχίσει στις φάπες, να δω εγώ αν θα ξανά τολμήσεις να με πεις «δήθεν αγανακτισμένο» και αν θα ξανά τολμήσεις να αποκαλέσεις την δεύτερη μεγαλύτερη καταστροφή της πατρίδας μας «ξικανναουρίσματα!» Μα, τι πολιτικός λόγος! Τι ποιότητα! Τι κάλλος! Μιλάς και λιώνουν οι ποιητικές συλλογές του Γιάννη Ρίτσου!

Πάτα play να δεις τι σε περιμένει. Ιδού η τιμωρία στην πρώτη την κυρία!

Ζήτω το βουβάλι της Θράκης! Το Αγαίο ήταν, είναι και θα είναι Ελληνικό!

Τόση απέχθεια για την πολιτική προεδρικού ζεύγους δεν ένιωσα ούτε για τους Τσαουσέσκου. Μόνο με την αηδία που νιώθω για τη Δέσποινα Βανδή συγκρίνεστε, και πιστέψτε με, δεν είναι λίγη.

Τα Τραγούδια Της Ήβης

2012-01-06T14:10:00.005+02:00

Άκουσα τα υποψήφια τραγούδια της Ήβης για τη φετινή εκπροσώπηση της Κύπρου στη Γιουροβίζιον. Μπορείς να τα ακούσεις κι εσύ πιο κάτω και να πεις τη γνώμη σου. Ομολογώ ότι δεν ξετρελάθηκα με τις επιλογές, αν και τείνω να υποστηρίξω το “la, la, love” ως το καταλληλότερο για να πάει. Δεν ξετρελάθηκα γιατί τα τραγούδια αυτά δεν μυρίζουν Κύπρο. Θα μπορούσαν να είναι υποψήφια και για τη Σουηδία, τη Νορβηγία, την Ελβετία ή οποιαδήποτε άλλη χώρα της προκοπής. Λείπει το κουλέρ λοκάλ, λείπει το μπουζούκι, λείπει ο αμανές, λείπει το ζεϊμπέκικο. Και όπως έχω γράψει εκατό φορές στα 6 χρόνια που μπλογκάρω, η Γιουροβίζιον χωρίς το ethnic στοιχείο, προσωπικά δεν μου λέει τίποτα, και νομίζω δεν θα πει τίποτα και στους ξένους που θα δουν την Ήβη, εκ του Χριστοφικού μπουρδέλου ορμώμενη, να το παίζει Britney*.

Παρόλα αυτά, αν αναλογιστείς πόσους καραγκιόζηδες έστειλε το ΡΙΚ τα τελευταία δέκα χρόνια, με αποκορύφωμα την περσινή ντροπή, δεν θα γκρινιάξουμε και για την Ήβη τώρα. Άλλωστε, και το Αζερμπαϊτζάν πέρσι, με σουηδικό τραγούδι κέρδισε. Θα την στείλουμε με τις ευχές μας και την πιο θετική ενέργεια. Αλλά είναι γεγονός, πως τη συγκίνηση του να βλέπεις τον Γιώρκα να χορεύει σαν λεβέντης, ή την Παπαρίζου να χορεύει μπάλο τιμώντας τον απανταχού ελληνισμό, δεν θα τη ζήσεις.

Στη δεκαετία του 80 και πιο έντονα στη δεκαετία του 90 τα τραγούδια που στέλναμε, με ελάχιστες εξαιρέσεις, είχαν στίγμα. Από το «Είμαι ο Έλληνας που πολεμά» του Άλεξ Παναγή, που ήταν σαν εμβατήριο πολέμου και θεωρείται πλέον κλασικό ανάμεσα στους φανατικούς του διαγωνισμού, μέχρι το «Μόνο η Αγάπη» της Άννας μου που ήταν τόσο αγνό και τέλειο όσο η Κύπρος του ’80, ένιωθες μια περηφάνια για τη σημαία σου. Στα δίσεκτα χρόνια του Χριστόφκια που διανύουμε όμως, Ήβη Αδάμου και πολλή μας πέφτει. Μπορεί να φταίει που ήμουν μικρός και άβγαλτος τότε, αλλά νομίζω ότι ακόμα και η γυροβολιά που έκανε η Ευρυδίκη το 1994 στο ρεφραίν του «Είμαι άνθρωπος κι εγώ» είχε περισσότερη καλλιτεχνική αξία από τις παπαριές που στέλνουμε τα τελευταία 10 χρόνια.

Τέλος πάντων, πάλι καλά να λέμε που ξύπνησε το ΡΙΚ από την χειμερία νάρκη και δεν διοργάνωσε κανένα εθνικό τελικό δίνοντας βήμα, ή μάλλον μικρόφωνο, στην κάθε Νίτσα και στον κάθε Γιωρκή από τα πέρα Τριβίλλουρα, ξεφτιλίζοντας μας στην Ευρώπη, και επιτέλους επένδυσε σε κάτι πιο ταλαντούχο και πιο αστραφτερό. Η Γιουροβίζιον κατ’ εμέ είναι οι ολυμπιακοί αγώνες της μουσικής και επειδή συγκεντρώνει τηλεθέαση μεγαλύτερη κι από τον τελικό του Champions League, καλό θα ήταν να μην τη σνομπάρουμε. Πάρτε το χαμπάρι, πρέπει να συμμετέχει η αφρόκρεμα των καλλιτεχνών μας σ' αυτόν τον διαγωνισμό και αφήστε τον κάθε Μυλόρδο, την κάθε Ευδοκία και την κάθε Μεταξού για τα φεστιβάλ Κατακλυσμού της Λάρνακας και τα φεστιβάλ γάλακτος Ιδαλίου.

* Πιστεύω ότι η Ήβη θα προκριθεί εύκολα από τον ημιτελικό και μάλιστα θα χτυπήσει και ΤΟΠ10 στον τελικό, αλλά αν έλεγε κάτι πιο... σε στυλ ‘Die For You,’ θα χτύπαγε ΤΟΠ3 άνετα. Βέβαια, μηδένα προ του τέλους…

Για Κλάματα

2012-01-04T23:01:00.002+02:00

Κάθομαι και κλαίω.

Ποτέ μου δεν το πίστευα ότι θα καθόμουν να κλαίω στην ηλικία μου, αλλά όπως ερχόμουν σπίτι έβαλα κάτι κλάματα, απίστευτα. Κλαίω και ταυτόχρονα εντυπωσιάζω τον εαυτό μου.

Πήγαμε με τη Μπρέντα να δούμε σινεμά, το «ταγκό των Χριστουγέννων». Και όπως καθόμασταν αγκαλιασμένοι, άρχισα να νιώθω τσιμπήματα και ενοχλήσεις στην καρδιά. Στην αρχή δεν έδωσα σημασία, έμαθα να ζω με τέτοιες ενοχλήσεις τα τελευταία δύο χρόνια. Οι ενοχλήσεις όμως συνεχίστηκαν και άρχισα να ανησυχώ ότι δεν είναι και τόσο παροδικές, και σίγουρα όχι δημιουργήματα της φαντασίας μου.

Τέλος πάντων, είπα ότι ίσως να φορτίστηκα συναισθηματικά από την ταινία και συνέχισα να αγνοώ τα πονάκια. Παρόλα αυτά, άρχισα να νιώθω έντονη δυσφορία, ώρες, ώρες μου κοβόταν και η ανάσα αλλά προσπαθούσα να μην πανικοβληθώ. Δεν ήθελα να αγχώσω και τη Μπρέντα και να φύγουμε άρον, άρον για κάτι που δεν φάνταζε εξ αρχής και τόσο σοβαρό.

Μετά από λίγη ώρα, η Μπρέντα κατάλαβε ότι κάτι δεν πάει καλά και με ρώτησε αν όλα είναι εντάξει. Της είπα ναι, άλλωστε το έργο πλησίαζε στο τέλος του και αν συνεχιζόταν η δυσφορία θα πεταγόμουν μέχρι το Γενικό που ήταν δίπλα. Τέλος πάντων, δεν έπαθα τίποτα στο τέλος, παρόλο που εξακολουθώ να μην νιώθω σε πλήρη φόρμα. Άφησα τη Μπρέντα στο σπίτι της και κατάφερα και οδήγησα μέχρι το δικό μου χωρίς κανένα πρόβλημα.

Αλλά, όταν έμεινα μόνος μου μέσα στο αυτοκίνητο, έριξα το κλάμα της αρκούδας. Κλάμα αβίαστο, με κραυγές και αναφιλητά. Φοβήθηκα πάρα πολύ απόψε. Και γενικότερα, όσο περνούν τα χρόνια φοβάμαι πιο πολύ, γιατί συνειδητοποιώ ότι δεν έχω πλέον γονείς και κανέναν να με τρέξει σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης. Σκεφτόμουν ότι αν μου ξανάρθει το κακό δεν θα προλάβω να πω «μανά», όποιος πρόλαβε τον Κύριο είδε, χαιρέτα μου τον πλάτανο.

Ένιωσα ξαφνικά να είμαι μόνος μου στο σύμπαν, μόνος μου χωρίς σωσίβιο μέσα στη μέση του Ατλαντικού, κυριεύτηκα από ένα τεράστιο αίσθημα ανασφάλειας του τύπου ο σώσον εαυτώ σωθήτω και πλάνταξα στο κλάμα. Έγειρα πάνω στο τιμόνι και χτυπιόμουν, ήρθα σπίτι και κλειδώθηκα μέσα, έκλαψα της Μπρέντας στο τηλέφωνο…

Άσε, δεν πάω καλά… Θέλω τη μάμμα μου και τον παπά μου. Να μου εγγυηθούν ότι δεν θα ξανά πάθω τίποτα. Και δεν τους έχω. Και το ξέρω ότι είναι χαζό, και ότι αυτό κανείς δεν μπορεί να μου το εγγυηθεί, αλλά αυτό θέλω, και γι αυτό θα κλαίω.

Νόμιζα ότι άρχισα να απομακρύνομαι από τις φοβίες μου δύο χρόνια μετά το κακό, νόμιζα ότι μου έκανε καλό και η ψυχανάλυση, αλλά τελικά, τίποτα...

Οδεύω ολοταχώς προς το ψυχιατρείο.

Το «Ταγκό των Χριστουγέννων» είναι εξαιρετική ταινία παρεμπιπτόντως…

Πρωτοχρονιά Σου Λέει Ο Άλλος...

2012-01-01T05:13:00.001+02:00

Παίζει να είχα και την πιο άσκοπη παραμονή πρωτοχρονιάς στον αιώνα τον άπαντα.

Ήμουν στο σπίτι με τη μάνα μου, ήρθε και η γιαγιά μου και φάγαμε οι τρείς μας, σαν τους μίζερους, σαν τους καημένους. Ύστερα παλουκωθήκαμε μπροστά στην τηλεόραση, κάναμε ζάπινγκ στα κυπριακά κανάλια και ντρεπόμασταν σύσσωμοι για την καταγωγή μας. Η γιαγιά μου έκανε συνέχεια τις ίδιες ερωτήσεις, από κάποιο σημείο και έπειτα πάψαμε και να της απαντούμε. Της είπαμε ότι μάλλον ο Χατζηγιάννης και η Μακρυπούλια δεν τα έχουν, ούτε ο Ρέμος με τη Μπόσνιακ και έπεσε να μας φάει, μας είπε ότι ζηλεύουμε και ότι δεν είναι δυνατόν να τους βγάζουμε όλους… σκάρτους. Έπαθε ένα ψιλοσόκ, πιθανόν να κατέρρευσε όλη της η κοσμοθεωρία, ώσπου να συνέλθει μπήκε το 2012, κόψαμε τη βασιλόπιτα μάνι, μάνι και πήγε ο καθένας σπίτια του.

Ήμουν ελαφρώς μελαγχολικός όλο το βράδυ της παραμονής. Λίγο η Μακρυπούλια, λίγο η Μπόσνιακ, λίγο το ότι έκανα ρεβεγιόν με τη γιαγιά μου και τη μάνα μου αντί στο Παρίσι όπως προγραμμάτιζα, ήμουν έτοιμος να κλάψω. Όταν μάλιστα συνειδητοποίησα ότι μετά το οικογενειακό συναπάντημα θα πήγαινα στο Hilton Park για να τιμήσω το κυπριακότατο Red Carpet, ήθελα να με φτύσω για την κατάντια μου.

Όπως ήμουνα έτοιμος να κάνω χαρακίρι, πήγα κάτω φύλαξα το κοστούμι, το πουκάμισο, τη γραβάτα (που έκανα και 15 ώρες να δέσω σωστά, κατόπιν ειδικού tutorial στο YouTube) και έβγαλα από το ερμάρι τη στολή του Batman. «Έτσι θα πάω ντυμένος και σ’ όποιον αρέσω!»

Αρματώθηκα τη στολή κι έφτιαξε αμέσως η διάθεσή μου. Όλες οι δυνάμεις του σύμπαντος και όλη η χαρά της ζωής άρχισαν να ρέουν στις φλέβες μου. Τότε, κατηφόρισα με τη Μπρέντα και λοιπή παρέα για το Hilton Park. Εκεί που ένιωθα ότι θα είμαι πρώτης τάξης καραγκιόζης και overdressed, είδα άπειρα αγόρια να φοράνε παπιγιόν, σαν να ξεπετάχτηκαν από τις melisses, και ένιωσα νορμάλ. Επίσης, είδα άπειρες λαϊκές καλλονές ντυμένες ωσάν να βρίσκονται σε πάρτι πριν τα όσκαρς και χαμογέλασα με οίκτο.

Για να λέμε και του στραβού το δίκιο, μέσα στο Hilton είχε πάνω από 2000 άτομα. Η διακόσμηση ήταν εξαιρετική και με λίγη φαντασία και λίγη καλή θέληση νόμιζες ότι παίζεις σε επεισόδιο του Gossip Girl. Εντάξει, ανάμεσα μας ήταν και η γνωστή μύξα της Λευκωσίας, αυτοί δηλαδή που ξέρουμε αλλά προσποιούμαστε ότι δεν τους ξέρουμε όταν τους συναντούμε, αλλά τι να κάνεις… Ήμασταν κι εμείς εκεί, νιώθω εν μέρει συνένοχός τους και δεν με παίρνει να τους κράζω.

Στο πάρτι ήταν και το MTV, μου πήρανε συνέντευξη όταν με είδαν ντυμένο έτσι, και όταν με ρώτησε ο παρουσιαστής αν έχουμε απόκριες και ντύθηκα Batman του είπα: «Γιατί όλοι αυτοί εδώ μέσα είναι καλύτεροι;» Δεν του άρεσε η απάντηση και δεν νομίζω να με δείξουν. Επίσης με ρώτησε ποια είναι η αγαπημένη μου εκπομπή στο MTV και κώλωσα, ήθελα να του πω ότι εγώ με MAD μεγάλωσα, αλλά ξέρεις, τέτοια ώρα, τέτοια λόγια…

Όσο αντέξαμε και κάτσαμε εκεί δεν ακούσαμε ούτε ένα τραγούδι της προκοπής (μάλλον γερνάμε και τίποτα δεν μας κάθεται), έβαλε μόνο δύο ελληνικά σουξέ και εκείνα άκρως προβλέψιμα, ενώ για να καταλάβεις πόσο πλήξαμε, πήγαμε στις 2:00 και φύγαμε στις 4:00. Τζάμπα δηλαδή τα €50 που σκάσαμε για να μπούμε. Παρόλα αυτά, στα συν βάζω τις χορεύτριες που κυκλοφορούσαν ανάμεσά μας με τα απολύτως απαραίτητα, δηλαδή με στριγκάκια που έβγαζαν μάτι.

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα ορκίζομαι στον εαυτό μου ότι θα είναι η τελευταία χρονιά που χαραμίζω διακοπές στην Κύπρο. Κάθε χρόνο λέω «του χρόνου ας είμαι σε κάποια πλατεία της Ευρώπης μεθυσμένος κι ας είμαι και στα Τίρανα…» αλλά κάθε χρόνο τις ίδιες μαλακίες επαναλαμβάνω. Του χρόνου δεν το συζητώ, θα πάμε στο Παρίσι, και αν δεν «πάμε», τότε θα «πάω»!

Είμαστε πολύ νέοι και πολύ κρίμα για να περνούμε τα πρωτοχρονιά έτσι όπως την περνούμε!

Καλή χρονιά αγαπητοί Έλληνες! Τελευταίος χρόνος διακυβέρνησης Χριστόφια είν’ αυτός, μόνο αισιόδοξοι μπορούμε να είμαστε!

Ένας Χρόνος Μπρέντα!

2011-12-29T02:55:00.003+02:00

Το θρίλερ συνεχίζεται, και τώρα αρχίζει το καλό…!

Χρόνια μας πολλά πουρέκκα μου!

Όλα Όσα Θέλω Για Το 2012

2011-12-28T14:34:00.001+02:00

Το γεγονός ότι ξέρω από τώρα τι θα κάνω όλο το 2012 μέχρι και τον μήνα Αύγουστο δεν ξέρω αν είναι συναρπαστικό ή λυπηρό.

Έχω άπειρα πλάνα για τη νέα χρονιά. Έχω ήδη προγραμματίσει τις διακοπές μου μέχρι και τον Αύγουστο, έχω προγραμματίσει τις παραστάσεις μου με την ερασιτεχνική θεατρική μας ομάδα, όλα τροχοδρομημένα.

Αυτό είναι καλό γιατί ξέρω ότι μας περιμένουν πολλές ωραίες εμπειρίες. Από την άλλη, χάνεται η έκπληξη. Νιώθω πως ακολουθώ μιαν ατζέντα και αυτό με αγχώνει κάπως ή τέλος πάντων αφαιρεί λίγο τη μαγεία της στιγμής.

Δεν έχω όμως και πολλές επιλογές, γιατί αν θέλω να ξεφεύγω από το βούρκο της καθημερινότητας δεν έχω παρά να κανονίζω ταξίδια, και αυτά κοστίζουν. Μόνο αν τα κλείσεις νωρίς πετυχαίνεις προσιτές τιμές και μόνο έτσι συνεχίζεις να βρίσκεσαι εντός προϋπολογισμού.

Το 2011 ήταν επίσης μια πολύ ενδιαφέρουσα χρονιά. Πήγα δυο φορές στην Αθήνα και το έκαψα, πήγα στη Γερμανία, στη Σουηδία, στη Δανία, στη Μάλτα, δόξα τω θεώ συνέβαλα τα μάλα στη διατήρηση της τρύπας του όζοντος. Έβγαλα άπειρες φωτογραφίες και αμέτρητα βιντεάκια και αυτά είναι ένδειξη καλοπέρασης για μένα. Αυτά τα ταξίδια επιτεύχθηκαν επειδή ακριβώς προγραμματίστηκαν νωρίς. Απορώ όμως αν θα ήταν το ίδιο αν τα έκλεινα το πολύ ένα μήνα πριν.

Θυμάμαι ότι το 2005 είχα μια αγγλίδα συμφοιτήτρια, η οποία μια φορά έλειψε από το μάθημα. Όταν την είδα στο επόμενο, τη ρώτησα γιατί έλειψε και μου είπε «Δεν φαντάζεσαι τι έγινε, ένα βράδυ εκεί που καθόμουνα βρήκα προσφορά στο ίντερνετ για να πάω στα νησιά Μπαρμπάντος με 50 σεντ μόνο (!) και το έκλεισα. Η πτήση ήταν μέσα σε 8 ώρες, έτσι έφυγα άρον, άρον!» Είδες κύριέ μου; Μέσα σε 8 ώρες βρέθηκε στη μέση της καραϊβικής η παλιοβρόμα!

Εμείς βέβαια δεν έχουμε τέτοιες προσφορές από τα Maroulla Tours της Κύπρου, αλλά όσο και να πεις, άλλη η γλύκα του αυθόρμητου. Μια άλλη συμφοιτήτρια, εξ Ελλάδος, είχε εξαφανιστεί από το πανεπιστήμιο για 20 μέρες. Όταν γύρισε, μου είπε ότι βρήκε ένα πακέτο όπου έκανες τον γύρο του κόσμου και το έκλεισε στο τσακ μπαμ. Ξεκίνησαν από Λονδίνο, πήγαν Ν. Αφρική, Αυστραλία, Χαβάη, Νέα Υόρκη και γύρισαν πίσω. Όλα αυτά σε 20 μέρες και με πολύ λίγα λεφτά.

Μην μου πεις ότι δεν θα τα θυμούνται όλα αυτά για μια ζωή;! Εδώ, τα θυμάμαι εγώ που μου τα διηγήθηκαν.

Τέλος πάντων, το θέμα είναι ότι για το 2012 μου εύχομαι περισσότερο αυθορμητισμό, λιγότερο πρόγραμμα, όσο γίνεται δηλαδή, και να κάνω ό, τι μου καπνίσει, όσο παρορμητικό, αψυχολόγητο και απρόσμενο είναι αυτό.

«Φωτιά στα πρέπει και φωτιά στη λογική» - Μαντώ.

«Τι πρέπει τι δεν πρέπει εγώ δεν σκέφτηκα, εγώ μέχρι θανάτου σε ερωτεύτηκα!» - Δημήτρης Μπάσης.

Καλώς να ορίσει και το 2012! Η χρονιά που κάνει συνειρμούς με το πιο ωραίο τραγούδι της Άννας μου, δεν μπορεί παρά να είναι ψυχεδέλεια!

Θα Σκοτωθεί Πολύ Φέτος

2011-12-23T16:41:00.006+02:00

Πέρασα πολύ ωραία τη μέρα των γενεθλίων μου.

Όπως σου είπα, πήγαμε με τη Μπρέντα στη Παραμυθούπολη στη Τάφρο Νταβίλα για να κάνουμε βίντεο κλιπ. Γυρίσαμε μερικά πλάνα, αλλά βίντεο κλιπ δεν βγήκε, επιφυλάσσομαι για αργότερα. Βγάλαμε όμως ωραίες φωτογραφίες και ~~παίξαμε~~ έπαιξα σαν μωρό παιδί στην πλειοψηφία των παιχνιδιών. Βγήκα πάνω στον ταύρο και έκανα ροντέο, έκατσα στο τραινάκι για το στοιχειωμένο σπίτι, έπαιξα βελάκια, έπαιξα ιππόδρομο… Μόνο στη μεγάλη ρόδα δεν κάτσαμε γιατί έχω υψοφοβία, προς δυσαρέστηση της Μπρέντας που δήλωσε: «μόνο να φοράς τη στολή του Μπάτμαν και να παίζεις τον μάγκα είσαι άξιος».

Όπως θα δεις πιο κάτω, τιμήσαμε και το παγοδρόμιο, το οποίο ξύπνησε μέσα μου θύμησες από το πάλαι ποτέ ice skating centre (που ήταν της μόδας στη Λευκωσία το 1992 και πήγαινα τότε με τους συμμαθητές μου από το Γυμνάσιο). Είχα από τότε να φορέσω παγοπέδιλα και ήθελα να θυμηθώ τις δόξες μου -κάποτε ήμουν καλός. «Θα γκρεμοτσακιστείς, κάτσε στ’ αβγά σου» προειδοποιούσε η Μπρέντα μου, αλλά που;!

Εκείνη την ώρα ξύπνησε ο Χειμωνέτος μέσα μου!

Βρε, ποιος Χειμωνέτος; Ολόκληρος Ντίμα Μπιλάν ξύπνησε, όταν στη Γιουροβίζιον του 2008 το σήκωσε επιστρατεύοντας μπαλέτα επί πάγου!

Γενικώς κάτι ξύπνησε μέσα μου! Φόρεσα, λοιπόν, τα παγοπέδιλα με περίσσια χάρη και μπήκα στο τερέν να διεκδικήσω το πεντάρι της Παπαρίζου. Τελικά πήρα το πεντάρι της παπάρας! Ακολουθεί αποκλειστικό βίντεο.

Τέσσερις με βγάλανε από το παγοδρόμιο, είναι όλο μου το πόδι μελανιασμένο, περπατώ και κουτσαίνω, άσε, μία κινητή τραγωδία είμαι. Περπατώ και κάνουν κλικ, κλικ τα κοκκαλάκια μου!

Πάντως, το απόλαυσα και θέλω να ξαναπάω…

Αν ξαναπερπατήσω!

Τριάντα Συν Ένα

2011-12-20T23:11:00.010+02:00

30. Γεννήθηκα στις 21.12.80 και σήμερα κλείνω τα 31. Βάσει του ημερολογίου των Μάγια, στις 21.12.2012, όταν θα κλείνω τα 32 μου και θα μπαίνω στα 33 θα έρθει το τέλος του κόσμου και θα βασιλέψει ο Αντίχριστος. Όπως βλέπεις, σας απομένουν άλλες 364 μέρες. Υπομονή.

29. Γεννήθηκα στην κλινική του Ριρή, όπως η μισή Λευκωσία, σε εκείνο το κτίριο που σήμερα είναι καφετέρια. Εκεί δηλαδή που με ακούμπησαν μόλις γεννήθηκα, σήμερα μάλλον ξεπλένονται ποτήρια με καφέδες και τασάκια με τσιγάρα. Δεν το λες και ιδιαίτερα τιμητικό. Ήμουν μαλλιαρό βρέφος, στην κοσμάρα μου. Έγινα τριών χρονών να μιλήσω και έκτοτε δεν έβαλα γλώσσα μέσα μου.

28. Δεν το έχω με τα αθλητικά και τα σπορ. Μικρός είχα γραφτεί μπάσκετ, τένις, ολυμπιακή γυμναστική, κολύμβηση, αλλά σε τίποτα δεν ήμουν ιδιαίτερα καλός. Άντε λίγο να ξεχώριζα στην ολυμπιακή γυμναστική λόγω ύψους και ευλυγισίας αλλά όχι επειδή ήμουν κάποιο ιδιαίτερο ταλέντο. Η κολύμβηση μου άρεσε, αλλά ήμουν κρυουλιάρης και πού να βρεις θερμαινόμενη πισίνα στα 80ς. Τέλος πάντων. Η ουσία είναι ότι ήμουν και είμαι μαλθακός.

27. Το αγαπημένο μου φαγητό είναι τα χωριάτικα μακαρόνια του Μιτσίδη με τρίμμα από χαλούμι. Πολλοί το θεωρούν προσφυγικό φαγητό, εγώ το θεωρώ μεγαλειώδες. Τρώω τρεις με τέσσερις φορές τη βδομάδα!

26. Δύσκολα κάνω πραγματικές φιλίες με άντρες. Στα 31 μου χρόνια μπορώ να σου πω ότι έχω σίγουρα 7 άντρες φίλους, αλλά υπάρχουν και μέρες που απορώ αν έχω έστω κι έναν. Από την άλλη, νομίζω ότι οι φιλίες μου με τις γυναίκες είναι ακόμα πιο δύσκολες γιατί αργά ή γρήγορα τις βλέπεις με άλλο μάτι. Εν πάση περιπτώσει, ξαναρώτα με λίγο πριν πεθάνω για να σου με σιγουριά πόσους φίλους έχω.

25. Εμένα που με βλέπεις, κάποτε έδωσα παγκύπριες εξετάσεις για τα ΑΕΙ Ελλάδος για να σπουδάσω ιατρική. Ούτε εγώ ξέρω τι σκεφτόμουν.

24. Οι 4 μήνες που πέρασα στα ΥΕΑ του Αυλώνα για να γίνω αξιωματικός ήταν οι μόνοι που άξιζαν στους 26 της στρατιωτικής μου θητείας. Μπορώ να γράψω τόμους από ιστορίες για την ίλη ΥΕΑ, ήταν από τις πιο συγκλονιστικές και ενδιαφέρουσες μου εμπειρίες.

23. Στην Ελλάδα, οι καλαμαράδες στρατιωτικοί μας έλεγαν ότι άπαξ και δεν είμαστε προβλεπόμενοι «θα τον πιούμε» κι εγώ που δεν καταλάβαινα, μια μέρα σήκωσα το χέρι μου και τους ρώτησα «συγγνώμη, τι θα πιούμε;» και τότε όλοι έπεσαν στα πατώματα από τα γέλια. Σόρρυ, αλλά η σωστή έκφραση θα ήταν «θα τον φάτε».

22. Αυτή είναι η τάξη μου από το Δημοτικό, που τόσο λατρεύω. Μετά από χρόνια μπορώ να σε διαβεβαιώσω ότι ήταν η καλύτερη από όλες. Αγαπούσα και αγαπώ και την τάξη του Λυκείου, αλλά η αθωότητα που διακατείχε τις φιλίες του Δημοτικού εξαργυρώνεται ακόμα και σήμερα, οπότε σόρρι, δεν μπορώ να μην μεροληπτήσω υπέρ τους. Ήμασταν πολύ μη μου άπτου τάξη. Αλλά, ήμασταν και οι καλύτεροι της γενιάς μας.

21. Θυμάμαι ότι στα 17 μου, σε διακοπές με συμμαθητές στον Πρωταρά, ήρθε μία συμμαθήτρια να μου κάνει μασσάζ χωρίς να της το ζητήσω, και εκσπερμάτωσα μέσα σε πέντε λεπτά. Εννοείται χωρίς αυτή να το πάρει χαμπάρι και χωρίς να τον έχω αγγίξει καθόλου. Τι αθώα χρόνια!

20. Μπορώ άνετα να με φανταστώ πατέρα, αλλά δεν είμαι ακόμα έτοιμος να θέσω τα θέλω μου σε δεύτερη μοίρα για χάρη ενός παιδιού. Δεν είμαι όμως και τόσο απόλυτος. Όταν με αγκαλιάζει ο 4χρονος ανιψιός μου, με μισώ που ακόμα δεν έχω κάνει δικά μου παιδιά.

19. Το 2001 (επί ‘Κραυγής’), έβαλα μέσον τρία άτομα για να μπω στην δημοσιογραφική διάσκεψη της Βίσση στο Χίλτον και να καταφέρω με χίλια ζόρια να πάρω ένα αυτόγραφο. Τότε η Άννα ήταν πραγματικά ακριβοθώρητη, σταρ με τα όλα της, όχι όπως τώρα που κάθεται και κάνει σόου στις συναυλίες της με τον κάθε καραγκιόζη :Ρ

18. Ήμουν ανέκαθεν μαμούχαλος. Με την έννοια του φλώρου. Δεν ξέρω πως τα κατάφερα αλλά εξοικειώθηκα μ’ αυτό και με αγαπώ έτσι. Όχι πάντα, αλλά σχεδόν πάντα. Το «σε όποιον αρέσουμε» ήταν παντιέρα μου από νωρίς.

17. Λατρεύω τον ύπνο. Κοιμάμαι πολύ. Τα σαββατοκύριακα κοιμάμαι 12 ώρες κάθε νύχτα. Τα μισά χρόνια των σπουδών μου τα πέρασα κοιμώμενος. Δεν αισθάνομαι ότι με αυτό τον τρόπο σπαταλώ τον χρόνο μου ή ότι ζω λιγότερο. Θεωρώ ότι ο ύπνος είναι κομμάτι της ζωής. Και γι αυτό τον θεωρώ ως χρόνο ποιότητος που ξοδεύω για τον εαυτό μου. Νομίζω δεν θα τον χορτάσω ποτέ. Ούτε ως πεθαμένος.

16. Δεν αντέχω τους politically correct. Πες πουτάνα αντί για πόρνη, να γεμίσει το στόμα σου. Πες πούστης αντί για γκέι. Πες δουλάρα αντί για οικιακή βοηθός. Πες παρθένα αντί για ντροπαλή. Πες αγάμητη αντί για οξύθυμη. Πες κακογαμημένος αντί για εργένης. Έχει πιο πολλή πλάκα.

15. Σκέψου ότι όταν μου πρότειναν το 2007 να παίξω σε μια ερασιτεχνική παράσταση, έκανα τον δύσκολο. «Μα, βαριέμαι», «Μα, δεν έχω χρόνο» κι άλλες μαλακίες. Φέτος μετρώ αισίως εφτά παραστάσεις και πάμε για την όγδοη. Θεωρώ μακράν τους «Συμπέθερους απ’ τα Τίρανα» την καλύτερη παράσταση που ανεβάσαμε από πλευράς καλλιτεχνικής αρτιότητας και επιτυχίας, αλλά δεν μπορώ να πω ότι δεν αγαπώ ιδιαίτερα και το «Λεφτά με τη Σέσουλα», λόγω του ότι εκεί άρχισε να ψήνεται το Μπρεντό-ειδύλλιο.

14. Εξαιρουμένης της Μπρέντας, έχω ερωτευτεί αληθινά δυόμιση φορές. Ξέρεις ότι ξεπέρασες τους πρώην σου έρωτες όταν αρχίζεις να νοιάζεσαι γι αυτές και να θέλεις το καλό τους. Νομίζω ότι μετά από χίλια ζόρια, άπειρα ξενύχτια και χιλιάδες Βίσσες στο cd player, έφτασα πια σ’ αυτό το σημείο.

13. Μετά την ηλικία των 25 τα χρόνια περνούν πάρα πολύ γρήγορα. Δεν τα προλαβαίνεις. Δυστυχώς. Και όπως μου είπε και ο πατέρας μου λίγο πριν πεθάνει, «ούτε που θα καταλάβεις για το πότε πάτησες τα 60».

12. Μου την σπάνε οι άνθρωποι που δηλώνουν ότι αγαπούν τη δουλειά τους. Κανένας δεν μπορεί να χαίρεται που ξυπνά για να πάει δουλειά. Ακόμα και αν είσαι εισοδηματίας, έρχεται η μέρα που βαριέσαι να ξυπνήσεις για να πας να εισπράξεις. Το «μου αρέσει η δουλειά μου και περνώ καλά» είναι η μεγαλύτερη απάτη που έχω ακούσει.

11. Έχω κάνει εγχείρηση στομάχου για στένωση πυλωρού, έχω βάλει σιδεράκια στα δόντια, έχω σπάσει το χέρι μου, χάνω μαλλιά από την ηλικία των 14 και προχωρώ ακάθεκτος προς τη φαλάκρα, δίχως να έχω εξοικειωθεί πλήρως με την ιδέα. Μετά έκανα εγχείρηση ανοικτής καρδίας και πήραν όλες οι αρρώστιες ασήμαντη σημασία.

10. Το διαχωριστικό ανεύρυσμα με βρήκε σαν σήμερα πριν δύο χρόνια. Ο πόνος ήταν τεράστιος, απερίγραπτος, υπερφυσικός, στην αρχή νόμιζα ότι επρόκειτο για μαύρη μαγεία. Όταν συνήλθα λίγο σκέφτηκα να πιω λίγο νερό (για να μου περάσει) και να πάω για ύπνο (!). Αν δεν είχα τηλεφωνήσει αμέσως για βοήθεια, θα είχα πεθάνει από εσωτερική αιμορραγία εντός είκοσι λεπτών!

09. Στην αρχή δεν ήξεραν τι έπαθα, να φανταστείς ότι η αρχική διάγνωση ήταν ότι είχα δισκοπάθεια (!) και μετά ότι τρύπησε ο πνεύμονάς μου (!!). Μπορεί βέβαια και να μην ήθελαν να μου πουν κατάματα την αλήθεια. Όταν αναγκάστηκαν να μου ανακοινώσουν τη διάγνωση και ότι έπρεπε να χειρουργηθώ εδώ και τώρα νόμιζα ότι μου κάνουν πλάκα. Γύρισα και είπα στη μάνα μου: «Μακάρι να σου πεθάνω απόψε, να μάθετε όλοι στην οικογένεια τι είναι σημαντικό σ’ αυτή τη ζωή». Λίγους μήνες πριν, το μόνο που τους ένοιαζε όλους εδώ μέσα ήταν τι χρώμα πλακάκια θα βάλουμε στην πισίνα.

08. Όταν συνήλθα το άλλο πρωί και κατάλαβα ότι είμαι καλωδιωμένος, με σωλήνες στο στόμα και σύρματα να φύονται από τις καρωτίδες και το στομάχι μου, πανικοβλήθηκα και νόμιζα ότι ξύπνησα στη μέση της εγχείρισης. Εκεί άκουσα τη φωνή της νοσοκόμας να μου λέει: «Χρίστο ξύπνησες; Τελείωσε η εγχείρηση, σε ιάναμε, δεν έχεις τίποτα!» Νομίζω ήταν η ωραιότερη κουβέντα που άκουσα στη ζωή μου όλη! Και όπως ήμουν, αφέθηκα κοιμήθηκα τον πιο ωραίο ύπνο της ζωής μου.

07. Εξακολουθώ να ονειρεύομαι ένα σπίτι σε ημισφαίριο σχήμα, που αντί για πατώματα έχει dancefloors, αντί για πολυέλαιους έχει disco balls, αντί για τοίχους έχει γυαλιά με καταρράκτες και εγώ μέσα χορεύω μόνος μου σαν να είμαι σε διαστημόπλοιο χαμένος σε κάποιο μακρινό γαλαξία. Είναι το επόμενο μεγάλο μου project.

06. Παρόλο που από το 2000 μέχρι το 2009 πήγαινα συστηματικά σε γυμναστήριο, ουδέποτε κατάφερα να πειθαρχήσω διατροφικά. Έριχνα 1000 κοιλιακούς και μετά έτρωγα μια πίτσα μόνος μου. Με λίγα λόγια, ποτέ δεν έκτισα κορμί. Έχω ακόμα κοιλιά. Και τώρα που έχω να γυμναστώ δυο χρόνια δεν αντέχω ούτε μια σκάλα να ανεβώ. Αυτό θα αλλάξει και είναι ο στόχος του 2012! Αν τον τηρήσω να μου φτύσεις.

05. Σ’ αυτό εδώ το μπλογκ δεν μπόρεσα ποτέ να γράψω τις καλύτερές μου ιστορίες. Για προφανείς λόγους. Και είναι κρίμα να μην δημοσιοποιηθούν ποτέ, θα κλαις απ’ τα γέλια αν στις διηγηθώ. Απλά θα φάμε ξύλο και θα πάμε και φυλακή. Τώρα θα μου πεις, άμα δεν πήγαμε ακόμα με τόσα που σούρνω του Χριστόφια, δεν θα πάμε ποτέ…

04. Το μόνο που αρνούμαι να δεχτώ είναι ότι κάποτε θα πεθάνει η γιαγιά μου. Θα είναι σαν να τελειώνουν όλα.

03. Κάποτε έλεγα ότι το ωραιότερο πράγμα σε μια γυναίκα είναι ένα ωραίο στητό βυζί με πεταχτή, καστανή ρόγα. Τώρα δεν άλλαξα γνώμη, αλλά δεν μπορώ να πω ότι δεν λατρεύω και τον τουρλωτό, γυαλιστερό κώλο. Να σου κλάσει σαν τον μυρίζεις, να πάρεις οξυγόνο!

02. Αυτό που ζω με τη Μπρέντα εδώ και ένα χρόνο είναι απερίγραπτο. Συνδυάζει ομηρικούς καβγάδες που άνετα γίνονταν σειρά, αλλά και αγάπες κι έρωτες που δεν έχω βιώσει ποτέ προηγουμένως. Δικηγόροι και οι δυο, δεν θέλεις να ξέρεις τι γίνεται όταν προσπαθούμε να «επιχειρηματολογήσουμε» και οι δυο πάνω σε έναν καβγά. Δεν της το έχω πει, αλλά καμιά φορά όταν κλείνω το τηλέφωνο και ξαπλώνω να ηρεμήσω, νιώθω ότι επιβίωσα συμπαντικής καταστροφής.

01.Πάντως, για να καταλάβεις πόσο ολοκληρωμένος νιώθω μαζί της, όταν με αγκαλιάζει εκεί που αράζουμε στο κρεβάτι, μου συμβαίνει κάτι σπάνιο. Χαλαρώνω εντός ενός δευτερολέπτου και κοιμάμαι. Νιώθω τόση πολλή ασφάλεια, νιώθω ότι εκμηδενίζονται όλα μου τα προβλήματα που πολύ απλά, κοιμάμαι. Εγώ, που κάθε βράδυ χρειάζομαι 45 λεπτά εγκεφαλικής διεργασίας για να διαγράψω τις άσχημες σκέψεις, τα προβλήματα, τα άγχη και να καταφέρω να κλείσω μάτι. Εγώ, που κάποτε έπαιρνα και χάπια. Τώρα, με αγκαλιάζει η Μπρέντα και είναι σαν να έχω γύρω μου ασπίδα προστασίας που ούτε ραδιενέργεια δεν μπορεί να την διαπεράσει. Κοιμάμαι αμέσως, και είναι ό, τι πιο όμορφο αισθάνθηκα στη ζωή μου.

Σήμερα θα πάω να γυρίσω βίντεο κλιπ μαζί της σε ένα λούνα παρκ. Θα είναι η πιο ωραία μέρα του χρόνου!

Τα Των Δημοτικών

2011-12-19T09:02:00.002+02:00

Χμ, 39% ο ΔΗΣΥ, 29% το ΑΚΕΛ βλέπω! Ο μακαρίτης ο πατέρας μου, όταν με είδε να χτυπώ το κεφάλι μου στον τοίχο το 2008 με την άνοδο του ΑΚΕΛ στην εξουσία, μου είπε να μην αγχώνομαι γιατί μόνο αν τους αφήσεις να κυβερνήσουν θα αρχίσουν να φθείρονται. Και νομίζω είχε δίκαιο. Τελικά, το ΑΚΕΛ, ο Χριστόφιας, η Μαύρου και όλη αυτή η συνεπαρτζιά των αστοιχείωτων που κυβερνούν εδώ και 5 χρόνια ήταν γραφτό να κυβερνήσουν για να αποκαλύψουν με τον πιο λαμπρό τρόπο πόσο ακατάλληλοι είναι. Δόξα το Θεό να λέμε. Μας έσκασαν μέχρι τώρα, αλλά το τέλος είναι κοντά.

Δεν είμαι φανατικός Συναγερμικός για να χαρώ την πρωτιά του ΔΗΣΥ, αλλά είμαι φανατικός αντιακελικός και χθες καταχάρηκα την πτώση της Μαύρου (είχα να συγκινηθώ τόσο από τον καιρό που χόρεψε ο Γιώρκας ζεϊμπέκικο), χάρηκα και για τον Λουρουτζιάτη, γενικώς χάρηκα. Για τη Λεμεσό δεν χάρηκα, αλλά ΟΚ, παρόλη την απέχθεια που μου προκαλούν οι πολιτικές απόψεις του Χρήστου, ομολογώ ότι άλλαξε τη Λεμεσό προς το καλύτερο. Έτσι κι αλλιώς χειρότερη δεν γινόταν.

Χάρηκα ακόμα παραπάνω όταν έβλεπα αντιπρόσωπους του ΑΚΕΛ στην τηλεόραση να προσπαθούν να αποδείξουν ότι δεν έχασαν στις εκλογές, να προσπαθούν με μαθηματικά να αποδείξουν ότι το ΑΚΕΛ παραμένει ισχυρό. Έχασε τρεις Δήμους το κόμμα τους, απορώ τι άλλο πρέπει να γίνει για να παραδεχτούν ήττα. Να μου το θυμηθείς ότι και το ΕΛΑΜ να εκλέξει πρόεδρο το 2013, αυτοί θα πουν ότι το ΑΚΕΛ συνεχίζει αλώβητο και δυνατό. Να δω μια φορά σε τηλεοπτική συζήτηση πολιτικό που δεν θα πει «ας περιμένουμε τα αποτελέσματα» και να δω έναν ήρωα που θα παραδεχτεί «ναι, τα σκατώσαμε φέτος!» και τι στον κόσμο. Ποτέ των ποτών! Στην Κύπρο όλοι –μόνιμα- κερδίζουν.

Μπήκα στο προφίλ της Ειρήνης Χαραλαμπίδου στο Facebook και με έπιασαν τα νεύρα από τις χαζομάρες που διάβασα. Πραγματικά, μετά τον Χριστόφια και την Πραξούλα, η Ειρινιά διεκδικεί επάξια τη θέση της πιο αστοιχείωτης στην πολιτική ζωή του τόπου. «H Eλένη αγάπησε την πόλη . Τη νοιάστηκε, την περπάτησε . Και πρόσφερε πολλά. Κρίμα ...ο χρόνος θα αποδείξει την απώλεια. Απ’ εκεί και πέρα αύριο ξημερώνει μια άλλη μέρα.» Κατά την Χαραλαμπίδενα όποιος περπατήσει και αγαπήσει τη Λευκωσία, αξίζει για Δήμαρχος. Ε, αφού περπάτησε που την περιπάτησε την πόλη, γιατί δεν μάζεψε και κανένα ττενεκκούδι που χαμαί να καθαρίσει; Μόνο περίπατο έκανε, να πέσουν τα ψωμάκια! Με το συμπάθειο κυρά Ειρήνη μου, αλλά με τέτοιες αναρτήσεις, διατρανώνεις πως μόνο για τις τόμπολες είσαι. Το ότι η Λευκωσία έγινε ένα σκουπιδαριό που ανακατσιάς να περπατήσεις από πάνω μέχρι κάτω δεν δικαιολογεί τον μεγάλο περίπατο της Μαύρου που επικαλείσαι. Αχ Παναγίτσα μου, μόνον ο Μαχαλλεπάρης δεν μπήκε ακόμα στην κυπριακή Βουλή...

Εχτές πήγαμε με τη Μπρέντα περίπατο στη Χριστουγεννιάτικη Λευκωσία και όταν φτάσαμε στη Λήδρας κάναμε μεταβολή και πίσω. Δεν μπορείς να φανταστείς πόση μιζέρια και κακομοιριά εκπέμπει η Λήδρας αυτές τις μέρες. Θα μου πεις, πού περιμένατε κι εσείς ότι θα περπατήσετε; Στην Λεωφόρο της Οξφόρδης ή στα Ηλύσια Πεδία; Αυτό να μου πεις. Καθαρίστε, πηλέ μου τη Λευκωσία πριν κολλήσουμε κανέναν τύφο! Και σταματήστε όλο αυτό το γκέτο που δημιουργήθηκε! Δεν με ενδιαφέρει αν οι ασιάτες έχουν άλλες συνήθειες και άλλα στάνταρτς καθαριότητας. Μάθετέ τους να προσαρμόζονται αν θέλουν να ζήσουν εδώ. Τόσο δύσκολο είναι; Νερό, σαπούνι και άρωμα. Απλά τα πράματα!

Όταν θίγω το συγκεκριμένο θέμα με αποκαλούν ρατσιστή οι ακελικές γκόμενες. Αλλά αν τους πεις να πάμε για καφέ στη παλιά Λευκωσία όταν νυχτώσει, φοβούνται να κυκλοφορήσουν μόνες τους και θέλουν συνοδεία μην τυχόν τους επιτεθεί κανένας Ρωσοπόντιος ή Πακιστανός. Από το πάρκινγκ της Τάφρου μέχρι τη Plato’s περπατούν με την τσάντα στο στήθος και πάνε τοίχο, τοίχο! Κατά τα άλλα εγώ είμαι ο ρατσιστής.

Τέλος πάντων. Το θέμα είναι ότι η Μαύρου και πολλοί άλλοι εκλεκτοί του Χριστόφια πήραν τον μπούλο. Το σχιζοφρενικό είναι ότι πήραν τον μπούλο από τους ίδιους που τους εξέλεξαν την προηγούμενη φορά. Αλλά, τι τα θες, στην Κύπρο ζούμε, για την πλάκα γίνονται όλα. Τουλάχιστον, δικαιούμαι να εθελοτυφλώ ότι όσο πάμε μαθαίνουμε και όλα είναι για το καλύτερο.

Στη Στάση Εργασίας

2011-12-13T13:19:00.003+02:00

Πήγα στη Στάση Εργασίας έξω από τη Βουλή.

Τα συμπεράσματά μου:

Η όλη Στάση θα μπορούσε να περιγραφεί με τη λόγια φράση: «Ο καθένας με τον πόνο του και ο πούστης με τον κώλο του». Ο κάθε απεργός, απεργούσε για τους δικούς του ξεχωριστούς λόγους και γενικότερα η όλη ατμόσφαιρα παρέπεμπε σε τσίρκο παρά σε κάτι οργανωμένο με συνοχή και συνέπεια. Προσωπικά απέργησα επειδή θεωρώ ότι τα μέτρα δεν είναι επαρκή και επειδή θεωρώ ότι οι περικοπές των υψηλά ιστάμενων είναι γελοίες σε σχέση με τις παροχές και τα επιδόματα που καρπώνονται πάνω στη ράχη μας. Κατά βάθος, για να μην κοροϊδευόμαστε, απείχα από την εργασία μου γιατί θέλω να παραιτηθεί ο Χριστόφιας. Είμαι εκτός θέματος, το παραδέχομαι, αλλά αυτό ήθελα. Δεν μπορώ να εργαστώ άλλο για ένα κράτος που έχει κεφαλή (και τι κεφαλή!) τον Χριστόφια. Δεν μου δίνει κίνητρο να συγκεντρωθώ στη δουλειά μου, δεν μου δίνει έμπνευση, δεν θέλω ρε αδερφέ να δουλεύω για τον Χριστόφια! Δεν μου αξίζει, ούτε εμένα, ούτε του τελευταίου των τελευταίων! Αλλά, πίσω στο θέμα μας.

Στη Στάση Εργασίας υπήρχε ένα διπλοκάμπινο μέσα στο οποίο είχε διάφορα πανό από τα οποία μπορούσες να διαλέξεις ποιο σου αρέσει περισσότερο και να το κρατάς καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδήλωσης σαν εξαπτέρυγο. Διάλεξα ένα πανό που έγραφε: «Δώστε Μέλλον Στα Παιδιά Μας.» Δεν έχω παιδιά.

Έχω να παρατηρήσω ότι η πλειοψηφία των παρευρισκομένων ήταν ηλικιωμένοι και ολίγον τι μίζεροι. Δεν είχαν το class των αγανακτισμένων, αυτό είναι σίγουρο.

Επίσης, δεν έγινε καμία αναταραχή. Και διαδήλωση χωρίς αναταραχή είναι σαν φαγητό χωρίς αλάτι. Δεν γιαουρτώσαμε κανέναν, δεν πετάξαμε αβγά, δεν μοιράσαμε αγγούρια στους βουλευτές, ούτε καν το εθνικό μας φρούτο, τη μπανάνα. Τίποτα. Κάτι γιουχαΐσματα που ακούστηκαν σε κάποια φάση ήταν πολύ χλιαρά για να κάνουν αίσθηση. Το είπα και το ξαναλέω. Οι μεγαλύτερες ελευθερίες και τα μεγαλύτερα δικαιώματα αποκτήθηκαν με αιματοχυσίες. Με ειρηνικές στάσεις εργασίας δεν ιδρώνει το αφτί κανενός. Να σου δώσω το πιο απλό παράδειγμα: Η μάνα μου κάποτε δεν με άφηνε να κάνω μεταπτυχιακό στη δημοσιογραφία (που ήταν παιδικό μου απωθημένο) επειδή θεωρούσε ότι δεν πρόκειται για κάποιο χαρτί της προκοπής (που δεν είναι, αλλά εν πάση περιπτώσει εγώ αυτό ήθελα να κάνω τότε). Διεκδικούσα κονδύλι στο σπίτι για να σπουδάσω δημοσιογραφία επί σειρά μηνών με ειρηνικές διαδικασίες. «Έλα μανούλα μου, κάνε μου τη χάρη, σε παρακαλώ καλή μου μητερούλα» Τίποτα αυτή. Όταν μια μέρα δεν πήγαινε άλλο και τα έκανα όλα λίμπα στο σαλόνι, έπεσε και η χορηγία. Απλά τα πράγματα.

Στη Στάση Εργασίας τα γλαυκά αμυγδαλωτά μου μάτια είδαν και το εξής απίστευτο! Την κόρη και τον γιο του Χριστόφια στην πρώτη γραμμή να κραυγάζουν εναντίον του αφορολόγητου πλούτου! Με μια σημαία της ΠΕΟ η κόρη, με την ντουντούκα ο γιος. Η Χριστίνα ήταν κλασσικά αχτένιστη, σαν να ήρθε όπως ξύπνησε, ο δε γιος του (φτυστός η Έλση με μούσια) φορούσε Rayban γυαλιά ηλίου και έδινε μάχη για την περήφανη εργατιά! Θα μας αποτρελάνει αυτή η οικογένεια. Θα μας αποτρελάνει! Εγώ είμαι σίγουρος πια ότι είναι συνεννοημένοι και μας κάνουν πλάκα. Ήρθαν τα τέκνα του Προέδρου να διαδηλώσουν εναντίον των μέτρων που λαμβάνει η κυβέρνηση του πατέρα τους προκειμένου να σωθεί η οικονομία, η οποία όμως, ήρθε σ’ αυτό το χάλι εξ αιτίας των δικών του κακών χειρισμών και αυτών του Υπουργού του. Πάρε και κατάλαβε!

Βέβαια, αν εφαρμόσεις τη λογική που ανέπτυξαν και στο Μαρί, ότι δηλαδή ο Πρόεδρος δεν μπορεί να φταίει για την έκρηξη, τότε αντίστοιχα κι εδώ ο Πρόεδρος δεν μπορεί να φταίει για την κατρακύλα της οικονομίας. Ο Σταυράκης φταίει που δεν μερίμνησε, οπότε η παρουσία της Δυναστείας Χριστόφια (το δυναστεία βγαίνει από τον δυνάστη) στη Στάση δικαιολογείται απόλυτα. Για τι θα φταίξει ο Χριστόφιας σ’ αυτά τα τέσσερα χρόνια που κυβερνά, δεν κατάλαβα ακόμα! Όσο τους παρατηρώ, ειλικρινά, τόσο επιβεβαιώνω ότι έχουν οικογενειακώς το ακαταλόγιστο και ότι πρόκειται για κλινικές περιπτώσεις.

Κατά τα άλλα, βαρέθηκα πάρα πολύ εκεί, δεν είχε πολλή δράση το όλο πράμα. Έκατσα στη σκιά και σκεφτόμουν αστεία συνθήματα για να φωνάξω, τύπου: «Εσείς στον πλούτο κι εμείς τον πούλο», ή «Κάτω τα χέρια από την ΑΤΑ δεν φεύγω από τη ΣτρΆΤΑ!»

Δεν ξαναπάω.

Ενός Τουίτ, Μύρια Έπονται!

2011-12-12T15:41:00.007+02:00

Σήμερα το μεσημέρι σφάχτηκα μέσω τουίτερ με την Αθηναΐδα Νέγκα.

Θα μου πεις, δεν είχες δουλειά να κάνεις Χριστιανέ μου, που έκατσες να σφαχτείς με την κάθε ιμιτασιόν διάσημη μέσω του τουίτερ; Έχεις δίκιο, όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα τον τρων οι κότες, αλλά ήταν Δευτέρα και κωλοβαρούσα, πέθαινα από βαρεμάρα και χάζευα να περάσει η ώρα. Βλέπω που λες την Αθηναΐδα να τουϊτάρει αβέρτα και να ειρωνεύεται το Star Channel.

@athinaisnegaAthinais Nega

αυριο πρωι-πρωι εχω ζωντανη συνδεση με Μελετη για το ραδιοφ. ..τι αλλο να τους πω;μη θυμωσει παλι το star και μου φωναζουνε..ολο φωνες φωνες

2 hours ago via webFavorite Retweet Reply

Θέλω να σου πω ότι δεν έχω χειρότερο από το να βλέπω κόσμο να ειρωνεύεται το Star Channel. Γίνομαι Τούρκος! Η κάθε τελευταία, ο κάθε ψευτοκουλτουριάρης δεν αντέχει να δει ειδήσεις από το Σταρ, γιατί του ρίχνουν το επίπεδο τα καλλιτεχνικά νέα και το ξεκατίνιασμα που ακολουθεί. Ναι, λες και όλοι αυτοί που το κράζουν μεγάλωσαν με BBC, CNN και National Geographic και τώρα τους πείραξε ότι το Σταρ τα ξεφτίλισε όλα.

Ναι, το Σταρ έχει εύπεπτο δελτίο (ούτε εγώ δεν το αντέχω μερικές φορές), αλλά δεν καμώνεται ότι είναι κάτι άλλο απ’ αυτό που βλέπεις. Το δελτίο του Σταρ είναι απενοχοποιημένο και αυθεντικό. Το να βλέπεις την Τρέμη και τον Σκάι να μεταδίδουν κατευθυνόμενες ειδήσεις ας πούμε, είναι σοβαρή δημοσιογραφία, αλλά άμα το Σταρ σου λέει τα νέα του Βοσκόπουλου, αναρωτιέσαι που πάμε; Χέσε μας! Αυτή είναι η επιτομή της υποκρισίας. Και στο κάτω, κάτω της γραφής, κανείς δεν σου επέβαλε να δεις το Σταρ, πάρε το τηλεκοντρόλ και άλλαξε κανάλι άμα θεωρείς ότι είσαι γεννημένος για πιο σοβαρές ειδήσεις. Βάλε ΡΙΚ και ΝΕΤ να ακούσεις τα του Χριστόφια και Γιωργάκη, να κοιμηθείς ολοκληρωμένος.

Τέλος πάντων. Είδα που λες την Αθηναΐδα να κράζει το Σταρ. Και αναρωτήθηκα, αυτή δεν ήταν που κάθε Κυριακή συμμετείχε στο Just The Two Of Us πέρσι (που δεν ήταν και το απόσταγμα όλης της φαιάς ουσίας του σύμπαντος, αλλά αυτό δεν είναι και απαραίτητα κακό) και η οποία προκειμένου να ασχοληθούμε μαζί της έστηνε γελοίους καβγάδες με τον «φωτογενή πολίστα» και την άλλη που έπαιζε στα «Μυστικά της Εδέμ;» Το Σταρ, που τόσο πολύ θεωρεί κατώτερο, αναπαρήγαγε όλη την εβδομάδα τις κόντρες, τις ατάκες, τα τεκταινόμενα και έκανε έμμεση διαφήμιση στο Just, ούτως ώστε να μπορεί να επιβιώσει σαν εκπομπή και να μπορεί η κάθε Νέγκα να σπάει την πλάκα της από το πάνελ της επιτροπής. Γιατί αν δεν ήταν το Σταρ να το αναπαράγει, ποιος θα καθόταν να το φάει στη μάπα τρεις ώρες κάθε Κυριακή βράδυ;

@athinaisnegaAthinais Nega

"To star ειναι η Αγια Νυχτα των καναλιών ..Η φάτνη της καλοσυνατης ενημέρωσης .",νομιζω ολα αυτα,αμα τα πω,μπορει να με συμπαθησουν

2 hours ago via webFavorite Retweet Reply

Και τώρα ξαφνικά, η κυρία αναρωτιέται τι δουλειά έχει να εμφανιστεί σε ένα κανάλι που αποτελεί «τη φάτνη της ενημέρωσης» (sic).

Της απάντησα στον ίδιο τόνο και ακολούθησε μακελειό. Ιδού:

@antidoto1980Chris Koul

@athinaisnega Το Star σε πείραξε τώρα, εσένα που πέρσι έκανες την κριτικό στην Πολυχρονιάδη και τον πολίστα. Όλοι στο ίδιο "CNN" ανήκετε.

2 hours ago via webFavorite Reply Delete

@athinaisnegaAthinais Nega

@antidoto1980 Αμεσως κανω favorite τη γλυκια σου κουβεντα και retweet και ελπιζω ετσι να παρεις ικανοποιηση και να περασεις ηρεμη μερα

2 hours ago via webFavorite Retweet Reply

@athinaisnegaAthinais Nega

@antidoto1980 περιμενω να γραψεις κατι ακομα που δεν σου αρεσει,επανω μου και εγω θα σε κανω favorite συνεχεια .

1 hour ago via webFavorite Retweet Reply

@antidoto1980Chris Koul

@athinaisnega Όλα μ' αρέσουν επάνω σου. Αλλά μη λέμε κι ότι θέλουμε. Κι εσύ από μαλακία εκπομπή έγινες γνωστή. Το Star σε μάρανε...

1 hour ago via webFavorite Reply Delete

Κατ’ αρχάς να σου πω ότι εξεπλάγην με την αντίδρασή της, η οποία δεν αρμόζει σε μία εν γένει διάσημη, όσο επιτρέπεται να θεωρείται κάποιος διάσημος στην Ελλάδα απλά και μόνο επειδή έκανε την Πολυχρονίδη να κλάψει, αλλά και με την συνέχεια που έδωσε στο σχόλιο μου. Κάποια στιγμή πλάκωσαν ενισχύσεις από μια άλλη follower, αλλά η Νέγκα δεν έδειξε να διατίθεται να σιωπήσει.

@GwgwTzLPGwgwTzLP

@athinaisnega @antidoto1980δεν μπορω να καταλαβω την ειρωνικη σου αντιδραση...γιατι αδικο εχει ο κρις?

2 hours ago via webFavorite Retweet Reply

@athinaisnegaAthinais Nega

@GwgwTzLP @antidoto1980Νομιζω ειναι θετικη αντιδραση να κανω favorite κατι ασχημο,νιωθει δικαιωμενος κ αυτος που το εγραψε κ ξελαφρωμενος!

Αντιθέτως, συνέχισε να ρίχνει λάδι στη φωτιά με ειρωνικά σχόλια του τύπου: «άστον να τα πει να ξαλαφρώσει». Λες και έχουμε να χωρίσουμε τίποτα. Μία διαπίστωση κάναμε, πάνω σε δικά της λεγόμενα, αλλά φαίνεται δεν αντέχει την κριτική, Ακελικό κουσούρι που μας αφήνει η εποχή που διανύουμε, εικάζω.

@athinaisnegaAthinais Nega

@antidoto1980 Συνέχισε.Βγαλε απο πανω σου ο τι θες να πεις

1 hour ago via web

Εν πάση περιπτώσει, όλο αυτό μου προκάλεσε μία ένταση και μία εσωτερική αναταραχή, ήθελα να της πω ότι εγώ με δυο τρόπους μόνο ξαλαφρώνω, ο ένας είναι το κατούρημα, ο άλλος η εκσπερμάτωση, διάλεξε και πάρε -αλλά δεν ήθελα να φτάσουμε σ’ αυτό το σημείο. Μια φορά, η όλη στιχομυθία μου έβγαλε μια κάβλα, γιατί κακά τα ψέματα η Νέγκα είναι λίγο bitch γκόμενα – και αγαπάμε bitches. Το παραδέχομαι, αν όλο αυτό εξελισσόταν ενώπιος ενωπίω θα κορυφωνόταν με χαστούκι και άγριο γλωσσόφιλο. Α λα Βουγιουκλάκη και Παπαμιχαήλ στο ‘Πιο Λαμπρό Αστέρι’. Αλλά τι τα θες, δεν ζούμε κοντά.

Τώρα που ξαναβλέπω τα τουήτς της, παρατηρώ ότι δεν τονίζει τις λέξεις… τσκ, τσκ, τσκ…

Στους καβγάδες μέσω μπλογκ έχω πάθει πλέον ανοσία, στο τουίτερ είμαι άμαθος, αλλά που θα πάει, θα συνηθίσω. Και μέχρι τότε, λίγα λόγια για το Σταρ!

Απ' Τον Σχοινά, Στον Καλλίρη!

2011-12-10T04:03:00.000+02:00

Μα, τι υπέροχο βράδυ που είχα απόψε!

Κατ’ αρχάς, να σου πω ότι λατρεύω που έξω έχει ψοφόκρυο και επιτέλους νιώθουμε πως μπήκε ο χειμώνας. Δεν έχω καλύτερο από τον Δεκέμβρη. Ο πιο γκλάμορους μήνας του έτους! Αν δεν τον ζήσεις τυλιγμένος μέσα στο πάπλωμα, με τη θέρμανση στο φουλ ή έστω με ένα τζάκι να σε μαστουρώνει στο βάθος, δεν αξίζει. Σήμερα που έβρεχε και παγώσαμε, το καταυχαριστήθηκα.

Απόψε πήγα με τη Μπρέντα μου στο Ρετρό Κλαμπ που εμφανίστηκε ο Θάνος Καλλίρης. Ό, τι και να σου πω είναι λίγο. Έγινα και πάλι 15 χρονών. Ήμουν τρεις ώρες όρθιος και χόρευα, ξελαρυγγιάστηκα αλλά δεν κουράστηκα δευτερόλεπτο. «Φύγε απ’ τη ζωή μου είσαι η καταστροφή μου», «κάποιο καλοκαίρι τυχερό αστέρι», «έπιασε βροχή, αγάπη καλοκαιρινή», «όχι, όχι, όχι το μωρό μου», «μα, ποιος είναι η αγάπη σου, ποιος είναι το δάκρυ σου», «όσες φορές εσύ με χτυπήσεις, όσα σημάδια εσύ μου αφήσεις…» και άλλα πολλά συνδυασμένα με 80ς και 90ς σουξεδάκια των Ρακιντζή, Βίσση, Καρβέλα, Ευρυδίκη, Δάντη, Κορκολή, Μπίγαλη και Σοφίας Αρβανίτη, ήταν αρκετά για να απογειωθώ. Στο φινάλε, δηλαδή στο «νου σου κύριε οδηγέ» σχεδόν έκλαψα.

Η βραδιά ήταν κλάσεις ανώτερη απ’ αυτήν που ζήσαμε στον Σχοινά τις προάλλες. Ο Καλλίρης κρατιέται ακόμα φωνητικά και εμφανισιακά σε πολύ αξιοπρεπή επίπεδα (δεν τον κάνεις με τίποτα 45+). Όπως και την προήγουμενη φορά, έτσι κι απόψε η νύχτα μύριζε Αθήνα και λειτούργησε καθαρτικά για τις μελαγχολίες που με πιάνουν όταν συνειδητοποιώ το που ζω.

Να σου πω την αλήθεια, πολύ λυπάμαι για την οικονομική κατάντια της Ελλάδος και για το ότι τώρα όλοι βρίσκουν καταφύγιο στην Κύπρο, αλλά αν είναι να έχουμε κάθε βδομάδα από έναν τραγουδιστή κάπου στη γειτονιά μας να αναβιώνει τα ένδοξα παιδικά μου χρόνια, δεν θα συνεχίσω να χαλιέμαι για πολύ ακόμα.

Στο Ρετρό συνάντησα τυχαία τρεις μπλόγγερς που διασκέδαζαν εκεί με την παρέα τους. Το κατασκοπικό μου μάτι τσάκωσε τον Καλλικράτη, την Raindrops on Roses, τη Νεράιδα να του δίνουν να καταλάβει. Ώρες, ώρες σκέφτομαι πόσο όμορφα δέσαμε μερικοί μέσα από τα μπλογκς όλα αυτά τα χρόνια J

Άλλη μια φορά respect και kudos στη θρυλική Μπρέντα που εμβολιάζει τη διάθεσή μου με τέτοιες βραδιές που δεν ξέρω κι εγώ από πού τις ξεθάβει και τις ανακαλύπτει και χρωματίζει τη ζωή μου, βγάζοντάς την απ’ τον λήθαργο.

Το Ασημί Σατέν

2011-12-05T00:40:00.005+02:00

Κοίτα πώς είναι έτσι, ρε φίλε… Όχι πες μου τώρα, φταίω εγώ που μου δίνουν τόσην έμπνευση;

Μετωπική σύγκρουση με την γκαρνταρόμπα του Φλωρινιώτη. Μα, το βλέπω και δεν το χορταίνω, απορώ με τους συμβουλάτορές τους. Και εντάξει, οι πολιτικοί συμβουλάτορές τους δεν σκαμπάζουν -μας το έχουν αποδείξει προ πολλού. Οι ενδυματολόγοι τους τι κάνουν όλη μέρα; Βλέπεις τη φώτο και καταλήγεις να θεωρείς την Μισιέλ Ομπάμα ωραία γκόμενα!

Αυτό το ασημί σατέν είναι τόσο προσβλητικό στο μάτι, που μ'ένα αστέρι στο κεφάλι, μοιάζει με χριστουγεννιάτικο δέντρο, γίνεται αμέσως ένα με το πνεύμα των εορτών.

Έεετσι! Το πιο λαμπρό αστέρι! Μοιάζει και με κορίτσι του τσίρκου άμα τη χαζέψεις λίγο.

Ω, κάτσε! Σκέφτηκα κάτι καλύτερο. Πώς λεγόταν εκείνος ο τύπος που πήγε στη Γιουροβίζιον το 2007 εκπροσωπώντας την Ουκρανία; Ο Βέρκα Σερντούτσκα;

Α, γεια σου! Ζίμπεν, ζίμπεν α λουλού, ζίμπεν ζίμπεν άινς σβάιν...

Φίλα Με Ακόμα

2011-12-01T23:05:00.004+02:00

Νιώθω άβολα να σου γράφω πλέον τις τσαχπινιές μου με τη Μπρέντα, αφενός γιατί μας διαβάζουν διάφοροι γνωστοί, φίλοι και εχθροί και τους δίνουμε υλικό για κουτσομπολιό έτοιμο στο πιάτο, αφετέρου γιατί ακόμα και οι άγνωστοι που μας διαβάζουν, είναι πλέον γνωστοί μετά από πέντε χρόνια που λειτουργεί αυτό εδώ το γαμωμπλογκ. Τέλος πάντων, δικό μου είναι το μπλογκ, ό, τι θέλω θα γράφω και το μάτι σας στον κώλο σας.

Απόψε ήταν μια πολύ χριστουγεννιάτικη νύχτα. Άμα η νύχτα πάει καλά, θεωρείται χριστουγεννιάτικη ακόμα και αν έχουμε μέσα Ιουλίου. Πήγαμε με τη Μπρέντα να φάμε σε ιταλικό εστιατόριο. Και όπως μασουλούσαμε τις πίτσες και τα μακαρόνια μας, μπήκε σφήνα το felicita. Όπως ξέρεις, είναι το αγαπημένο τραγούδι και των δύο μας. Όταν το ακούω και την κοιτώ, νιώθω ότι η καρδούλα μου ζεσταίνεται και ότι στις φλέβες μου κυλά μέλι αντί για αίμα. Νιώθω μία απέραντη ασφάλεια, μία γαλήνη απερίγραπτη. Νιώθω την ευτυχία της στιγμής σε όλο της το μεγαλείο. Απίστευτο συναίσθημα.

Αλλά δεν είναι εδώ το θέμα. Όταν δειπνήσαμε και φύγαμε από το εστιατόριο, η Μπρέντα με πήγε με το αυτοκίνητό της στον χώρο στάθμευσης που πάρκαρα το δικό μου από το απόγευμα. Ήταν 10:00 το βράδυ. Αρχίσαμε να φιλιόμαστε μέσα στο αυτοκίνητο και πριν καλά, καλά προλάβουν να ανακατωθούν τα σάλια μας και να σκάσουν σαν άγριο κύμα στον ουρανίσκο μας, πλάκωσαν οι μπάτσοι!

-Παναγία μου, θα πάθουμε σαν τον Πιτσιλλίδη!

-Δεν ισχύει αυτό που ακούστηκε, παιδί μου, βγήκε και το διέψευσε.

-Αυτός το διέψευσε, εμείς τι θα πούμε όταν μας μπουζουριάσουνε;

-Α, δεν ξέρω για σένα, πάντως εγώ τη μόνη αλλοδαπή που έβαλα στο αυτοκίνητό μου είναι η Φιλιπινέζα της μάνας μου.

-Μεταξύ των δύο μας, εσύ είσαι αυτή που περνιέται για αλλοδαπή. Που είσαι ξανθούλα και θα βγουν να πουν ότι τραβολογιόμουν στα πάρκινγκ με μια Ρουμάνα.

-Η αλήθεια είναι ότι μια φορά που άνοιξα το μαλλί στο κομμωτήριο και ήμουν ακόμα πιο ανοιχτόχρωμη, ήμουν σαν τη Ρουμάνα.

-Παναγία μου, έρχονται!

Το αυτοκίνητο της αστυνομίας μπαίνει στο πάρκινγκ κάνει μία μανούβρα, πλησιάζει τα αυτοκίνητά μας, παρατηρεί με διακριτικότητα ποιοι είμαστε και όπως ήταν, κάνει όπισθεν και φεύγει.

-Μα, τι μαλάκες! Τι άχρηστοι! Γι αυτό τους πληρώνουμε;

-Και τι ήθελες να κάνουν αγάπη μου, να κατεβούν να μας ανακρίνουν;

-Δεν είναι αστυνόμευση πόλης αυτή!

-Ψυχολογικά θα μας αφήσει ο Πιτσιλλίδης με αυτή την κουβέντα!

Αίφνης, το ραδιόφωνο παίζει το «Φίλα με ακόμα» του (αχώνευτου) Μουζουράκη.

-Α, δυνάμωσέ το, δυνάμωσέ το! Το «Φίλα με ακόμα».

-Φίλα με ακόμα!

Και συνεχίσαμε.

Post Για Τις Κοτζιάκαρες

2011-11-28T13:02:00.006+02:00

Τα νέα της Κυριακής:

Πήγα και είδα το Kotziakaro Teza.

Πρόκειται για τη μεταφορά του έργου «Σεσουάρ για Δολοφόνους» στην κυπριακή πραγματικότητα. Δεν είχα δει το έργο στην Αθήνα, παρόλο που έκλεισε αισίως 7 χρόνια φέτος, και δεν είχα μέτρο σύγκρισης. Πάντως, αυτό που είδα ήταν εξαιρετικά προσαρμοσμένο στα μέτρα μας. Θέλω να πω, η απόδοση των χαρακτήρων, δηλ. του γκέι κομμωτή, του αμόρφωτου αστυνομικού, της χαζοβιόλας γκόμενας και της Λευκωσιάτισσας socialite ήταν κάτι παραπάνω από ρεαλιστικές, σε βαθμό που φωτογράφιζαν πρόσωπα από το περιβάλλον μου. Σημείωσε ότι είμαι απ’ αυτούς που δεν είδαν ποτέ στην τηλεόραση σειρά του Λώρη. Δεν είδα ούτε ένα επεισόδιο από «Αίγια Φούξια», ούτε «Πατάτες Αντιναχτές», ούτε «Την Πάτησα» κι έτσι δεν ήξερα τι να περιμένω. Σήμερα, όταν μετέφερα μερικές ατάκες σε συναδέλφους για να γελάσουν, μου είπαν ότι όλα αυτά είναι αστεία που ανακυκλώνονται κατά καιρούς στις διάφορες δουλειές του Λοϊζίδη, οπότε αν είσαι πιο σχετικός και πιο φαν, μπορεί να θεωρήσεις ότι βλέπεις μια απ’ τα ίδια.

Επίσης, να σου πω ότι η παράσταση παρατραβά, άρχισε στις 8:45 και τελείωσε στις 11:00 και ότι στο δεύτερο μέρος όπου συμμετέχει το κοινό και λέει ο κάθε τυχάρπαστος το μακρύ του και το κοντό του έπληξα φρικτά. Παρόλα αυτά, θα ήταν άδικο να πω ότι δεν γέλασα, ειδικά στο πρώτο μέρος δεν ήξερα πώς να κρύψω τα χαχανητά μου.

Αγόρασα το Περιοδικό με την Έρση Χριστόφια στο εξώφυλλο.

Η τελευταία φορά που αγόρασα αυτό το περιοδικό είχαμε έτος 1989 και ο κύριος ανταγωνιστής του ήταν η «Ενημέρωση». Έλα όμως που όταν πήγα στο περίπτερο και είδα αυτό το λαμπερό εξώφυλλο, τύφλα να ‘χει η Βουγιουκλάκη στις δόξες της, δεν άντεξα στον πειρασμό, το αγόρασα με κλειστά μάτια. Ιδού:

Η συνέντευξη δεν λέει τίποτα το ενδιαφέρον. Πρόκειται για ένα μηρυκασμό όλων των ακελικών κλισέ που ακούμε από τον Ιούλιο και έπειτα και των οποίων η βαρύτητα καταβαραθρώθηκε από την πραγματικότητα. Τα πέρασα στο ντούκου, ήταν σκέτο χάσιμο χρόνου, μία αναίσχυντη υποτίμηση της ανθρώπινης νοημοσύνης και ένας απροκάλυπτος εμπαιγμός προς τον μέσο πολίτη της Κύπρου. Λέει κάπου, ότι «η μόνη εύκολη λύση για τον Πρόεδρο θα ήταν να παραιτηθεί». Ενώ ας πούμε, το ότι παραμένει στην εξουσία ενός κράτους που δεν τον γουστάρει σχεδόν κανείς, είναι η απόλυτη σωτηρία μας. «Νιώθαμε σαν να βρεθήκαμε σε κατ’ οίκον περιορισμό!» λέει με παράπονο. Που να δεις πως θα νιώθεις όταν καταδικαστείς σε φυλάκιση για ανθρωποκτονία… Επίσης, περιγράφει με ύφος Βασιλάκη Καΐλα και Μάρθας Βούρτση τα δάκρυα του προέδρου όταν πληροφορήθηκε την έκρηξη. «Έκλαιγε σαν μικρό παιδί!» είπε. Και τώρα εγώ πρέπει να κοιμηθώ ήσυχος, που αντί να έχω πρόεδρο που μπορεί να προβλέπει, να προνοεί ώστε να αποτρέπει καταστροφές, πλαντάζει στο κλάμα. Ηγέτης να σου πετύχει!

Παρόλα αυτά, βλέποντας τη φωτογραφία στο εξώφυλλο, αλλά και την ένθετη φωτογραφία στη συνέντευξη, άρχισα να νιώθω μία ακατανίκητη συμπάθεια προς το πρόσωπο της. Είναι συγκινητικό να βλέπεις μία κυρία που σε έναν ιδανικά πλασμένο κόσμο θα πουλούσε σιάμισιη και λοκμάδες στη Λήδρας ή σίταρο στις Φοινικούδες, να ποζάρει με το άσπρο ταγιεράκι της μπροστά από τα παραθυρόφυλλα του σπιτιού της, αγέρωχη, λεβέντισσα σαν τη Μάλα Ζιμεντμπάουμ λίγο πριν την εκτέλεση στο Άουσβιτς. Θες δεν θες, τη συμπονείς. Ή τέλος πάντων τη λυπάσαι.

Αυτά. Κι άμα δεν σας αρέσει, περάστε το απόγευμα να σας δώσω τα €75 που σας χρωστώ για αμαύρωση της εικόνας του προέδρου και της συζύγου του.

Δεν Πα Να Είσαι Κι Ο Σχοινάς!

2011-11-27T13:30:00.005+02:00

Ήμασταν απλωμένοι πάνω σε ένα καναπέ και κοιτάζαμε το ταβάνι. Ήταν Σάββατο και βαριόμασταν. Πλήτταμε, ήμασταν έτοιμοι να πεθάνουμε. Τι κακό με αυτή τη χώρα; Να μην έχουμε κάτι να προσμένουμε, ρε παιδί μου. Όλο τα ίδια και τα ίδια, λέγαμε με τη Μπρέντα. Λίγο πριν κόψουμε ο ένας τη φλέβα του άλλου, έπεσε η ιδέα-βόμβα: «Πάμε στη Λεμεσό, ν’ ακούσουμε τον Σχοινά;» Ναι. Δεν το διαπραγματευτήκαμε. Μέσα σε πέντε λεπτά πήγε ο καθένας σπίτι του, άλλαξε, και για πότε βρεθήκαμε στο Senso Gold, ούτε εγώ δεν ξέρω.

Το καλό είναι ότι με τη Μπρέντα λατρεύουμε τέτοιες παρακμές. Μην ξεχνάς ότι ένας από τους λόγους που σιγουρεύτηκα ότι μ’ αυτήν τη κοπέλα θα κάνουμε χωριό, ήταν όταν πέρσι στη Ρόδο που πήγαμε να παίξουμε θέατρο με την ερασιτεχνική ομάδα, ήμασταν οι μόνοι που σηκωθήκαμε και πήγαμε ν’ ακούσουμε τον Τριαντάφυλλο λάιβ στα μπουζούκια. Έχω σχετική ανάρτηση περί τούτου, ψάξε την, να καμαρώσεις το καλτ σε όλο του το μεγαλείο.

Με συνοπτικές, λοιπόν, βρεθήκαμε στη Λεμεσό. Οι δυο μας, εμείς και τ’ όνειρό μας, οι μόνοι σε όλο το μαγαζί μέσα που χόρευαν και ξελαρυγγιάζονταν αμέριμνοι με σουξέ του Φοίβου επί 2000, όταν τα ελληνικά χιτς ήταν στο απόγειό τους. Από «Σου ταιριάζω, μου ταιριάζεις» και «συγκοινωνούντα δοχεία» μέχρι «μετανιώνω» του Notis και «δώδεκα» της Βίσσης μου (που δυστυχώς το σκότωσε), η νύχτα μύριζε παλιά καλή Αθήνα (και πολύ τσιγάρο -ο αντικαπνιστικός νόμος ψόφησε εκεί μέσα, ντουμάνι τα πάντα, ακόμα βρομούν τα ρούχα μας).

Χθες βράδυ έτυχε να είναι και η Ελένη Δήμου σε κάποιο τραπέζι. Όπως ήδη μάντεψες, βγήκε και μας τραγούδησε το «τα’ χω βρει με τον εαυτό μου» (που μόνο εγώ και η Μπρέντα το ξέραμε) αλλά και τα πιο παλιά της, το «προσωπικά», το «ετοιμάζω ταξίδι» και το «δεν πιστεύω σε αγάπες κι έρωτες». Δεν είπε το «πάρε πασά μου» όμως, που το περίμενα πως και πως. Η Δήμου από κοντά κυμαίνεται εμφανώς μεταξύ του 15ου με 16ου λίφτινγκ, εξακολουθεί να έχει το λεοπάρ μαλλί που αποτελεί σήμα κατατεθέν της, αλλά η φωνή της με το ζόρι έβγαινε. Παρόλα αυτά, όταν δεν ήταν στην πίστα, χόρευε και γλεντούσε σαν παιδούλα.

Αν έσκαγε μύτη και η Γαρμπίλω από κάποια γωνιά, το βράδυ θα ήταν πέραν πάσης προσδοκίας. Φύγαμε στις 3:45, φτάσαμε Λευκωσία στις 4:20 και σήμερα εννοείται σερνόμαστε. Αχ, Μπρέντα μου λατρεμένη, στον ουρανό σ’ έψαχνα και στη Γη σε βρήκα. Πες μου με ποια ψωριάρα Λευκωσιάτισσα θα μπορούσα να κάνω ένα τέτοιο πανηγύρι χθες βράδυ; Οι 9 στις 10 δεν είναι ικανές να αντιληφθούν την αξία του να διασκεδάζεις στον Σχοινά. Νομίζουν ότι πάμε γιατί μας αρέσει. Δεν μπορούν να καταλάβουν ότι ο Σχοινάς είναι σύμβολο μιας εποχής που πέρασε, που δεν ξανάρχεται, που ήμασταν 19 χρονών και οι έννοιες μας ήταν μηδέν στο πηλίκο, που οι έρωτές μας ήταν ακόμα ακραιφνείς και άνευ συμφέροντος. Αυτό αναβιώσαμε χθες βράδυ!

Εν πάση περιπτώσει, περάσαμε τέλεια.

Άκου κι αυτά:

*Το μαγαζί δεν έχει είσοδο, αλλά πληρώνεις €10 κάθε ποτό που παραγγέλνεις.

*Ο Σχοινάς συνοδεύτηκε στην πίστα από δύο σωματοφύλακες. Ήταν τρομερά αστείο.

*Όταν τραγουδούσε το «δαχτυλίδι» κι άλλα παλιά σουξέ, στις οθόνες έπαιζαν τα αντίστοιχα βίντεο κλιπς από την εποχή που ήταν δεν ήταν 25 χρονών. Τρομερά σουρεάλ να τον βλέπουμε στις οθόνες σαν νιάνιαρο και στην πίστα σαν γεροντοπαλλήκαρο. Εννοείται τα βίντεο κλιπς είχαν και το λογότυπο του teleasty πάνω, respect στην καναλάρα!

Χθες βράδυ έγινα και για πρώτη φορά μάρτυς του φαινομένου Ρωσίδα μουνάρα διασταυρώνεται με Κύπριο μόγγολο νταβατζή. Πέρασαν από μπροστά μου κάτι γυναικάρες, συνοδευόμενες από κάτι τύπους που ήταν σίγουρα προϊόντα αιμομιξίας, άλλο πράμα. Άλλο να στο περιγράφουν, άλλο να το βλέπεις!

*Η ξανθιά στην πόρτα: «Είστε το ζευγάρι απ’ τη Λευκωσία που μας τηλεφώνησε;» - Ναι εμείς είμαστε. «Θέλετε να σας βάλουμε κάπου για να βλέπετε καλά την πίστα; Φαντάζομαι ότι για τον Σχοινά ήρθατε…» Ακολούθησε αμήχανη παύση. Εδώ το είχα να της πω: «Γιατί οι υπόλοιποι γιατί ήρθαν, για το γκεστ του Μποτιτσέλλι;»

*Ρωτάω τη Μπρέντα λίγο πριν φύγουμε: -Αγάπη μου, μήπως να μέναμε σε κάποιο ξενοδοχείο απόψε και να φύγουμε αύριο, πιο ξεκούραστοι, για Λευκωσία; -Όχι! μου απάντησε ορθά, κοφτά και ξάστερα. "Γιατί από τα λεφτά που θα τους δώσουμε θα είναι σαν να πήγαμε Αθήνα για το σαββατοκύριακο και μόνο στον Σχοινά αξιωθήκαμε να πάμε!"

Αυτά που λες. Σήμερα έχω δυο αφτιά τούμπανο που υπολειτουργούν. Και πύραυλος να πέσει στην αυλή μου, αμφιβάλλω αν θα τον ακούσω…

Για πάμε λίγο…

Πάει Και το 'Οσο Έχω Φωνή'

2011-11-24T00:08:00.004+02:00

Δεν σου έγραψα τίποτα μέχρι σήμερα για το ‘Όσο Έχω Φωνή’ γιατί όπως γνωρίζεις, δεν μπορώ να ασκήσω αντικειμενική κριτική επί του θέματος. Και να βγει να βήξει στην τηλεόραση η Άννα, εγώ θα είμαι με το στόμα ανοικτό να χειροκροτώ όρθιος. Οπότε τι να έγραφα; Πως είναι ό, τι καλύτερο είδα στην τηλεόραση από τον καιρό του Παρά Πέντε; Θα ήταν προβλέψιμο.

Τώρα όμως, που τελείωσε ο τζερτζελές και μίλησαν όλοι, θα σου πω κι εγώ δυο πράγματα που συμπέρανα όλο αυτό το διάστημα μέσα από την προβολή των έξι επεισοδίων.

Η Βίσση είναι πανέξυπνη γυναίκα. Και αυτό είναι σπάνιο προσόν για τραγουδίστρια. Είναι πανέξυπνη γιατί όλο αυτό που είδες, παρόλο που πολλές φορές, φαινομενικά την εξέθετε, πλασαρίστηκε με τέτοιο τρόπο, ώστε στο τέλος την αποθέωνε. Κάθε επεισόδιο στόχευε συγκεκριμένες ομάδες ανθρώπων που (παρ)ακολουθούν την Άννα όλα αυτά τα χρόνια και αποτελούν τα ταργκετ γκρουπ της, ώστε να πωρώνονται ακόμα περισσότερο με το όνομά της.

Δηλαδή:

Οι Κύπριοι. Ναι μεν την έχουμε κορώνα στο κεφάλι μας, αλλά όταν στο πρώτο επεισόδιο (αλλά και με κάθε αφορμή) εκθειάζεται και τιμάται τόσο πολύ η πατρίδα μας, στο τέλος καταλήγουμε να προσωποποιούμε την Άννα με την ίδια μας την κρατική οντότητα. Εγώ την έχω σίγουρη την πλατεία με το όνομά της, κάπου στη Λάρνακα, όταν μια μέρα μας αφήσει χρόνους, φτου, φτου, φτου.

Οι γιαγιάδες. Που άλλη δουλειά δεν είχαν τόσα χρόνια από το να μαντεύουν την ηλικία της και να κουτσομπολεύουν τους γκόμενούς της, τώρα πήραν απαντήσεις. Τώρα θα έχουν να συζητούν για τα επόμενα δέκα χρόνια κατά πόσο αυτές οι απαντήσεις είναι πειστικές και ικανοποιητικές.

Η εγχώρια σόου μπιζ: που έμεινε χάσκοντας να βλέπει τον Glenn Ballard, τον Patrick Leonard, τον Greg Ladanyi, την Patricia Field και τον Jean Paul Gaultier να αναφέρονται σ’ αυτήν σαν να την ξέρουν χρόνια, να την αναγνωρίζουν καλλιτεχνικά και να της βγάζουν το καπέλο. Αυτό έδρασε σαν έμμεση υπενθύμιση προς τις Βίσσες wannabes ότι δεν βράζουν όλες στο ίδιο καζάνι και ότι εμείς κρατάμε ακόμα όρθια τη σημαία και το λάβαρο στο ελληνικό πεντάγραμμο.

Η μέση Ελληνίδα τηλεθεάτρια: Είδε την Άννα σε μαύρα χάλια να χειρουργείται. Την είδε να αγκαλιάζει τα μαυράκια ως άλλη Angelina Jolie. Αίφνης εντυπώθηκε στο μυαλό του κόσμου η εικόνα της σταρ που προσαρμόζεται στην ωμή πραγματικότητα. Γεννάται αυτόματα περισσότερη συμπάθεια προς το πρόσωπο της Άννας. Να μου το θυμηθείς κιόλας, ότι θα γίνει μόδα, θα θέλουν όλες να υιοθετήσουν από ένα Αφρικανάκι. Την ίδια ώρα, αυτή η next door 50αρα ποζάρει με ακριβές τουαλέτες στο Παρίσι και χαριεντίζεται με τον Γκοτιέ, απωθημένο κάθε γυναίκας. Η τέλος πάντων, σχεδόν κάθε γυναίκας.

Προσωπικά: Είδα το πάθος μου, την αγάπη μου και την αφοσίωση που της έδειξα τόσα χρόνια να αναγνωρίζονται. Γιατί ξέρω πολλούς ορκισμένους φανς που την ακολουθούν κατά κόρον από γεννησιμιού τους, που στήνονται έξω απ’ το σπίτι της, που δηλώνουν ταυτόσημοι με το όνομά της, αλλά δεν τους είδα πουθενά μέσα στα έξι επεισόδια. Θεωρώ ότι μέσα από το πρόγραμμά της, η Άννα με έχρισε αυτοκράτορα των θαυμαστών της.

Ε, όπως βλέπεις, η θεματολογία, η σκηνοθεσία και το στήσιμο των επεισοδίων ήταν τέτοιο που όχι μόνο δεν ξεγύμνωσαν τη Βίσση, αλλά αντιθέτως, τόνωσαν και εξέλιξαν περαιτέρω τον μύθο της. Χτύπησαν διάνα το ακροατήριο, έξυπνα και μεθοδευμένα, θεωρώ ότι κάθε πλάνο ήταν μελετημένο και κάθε δευτερόλεπτο είχε λόγο ύπαρξης. Αυτό το πράμα θέλει πολλή σπουδή για να πετύχει, θέλει μάρκετινγκ, θέλει στρατηγική και πουτανιά. Δεν ήταν ένα τυχαίο πάζλ εικόνων από τα τελευταία τρία χρόνια, ήταν μία διαφημιστική εκστρατεία για τα επόμενα εκατό. Και εννοείται ότι δεν με χάλασε καθόλου.

Απεναντίας χάρηκα, γιατί το ‘Όσο Έχω Φωνή’ έτριψε και γυάλισε τα διαμάντια που συνθέτουν το όνομά της, κάνοντάς τα να αστράψουν και να βροντήξουν. Νιώθω τόσο χαρούμενος γι αυτήν, αισθάνομαι σαν να έχει τελειώσει Ολυμπιάδα και γι αυτό θα τελειώσω αυτό το κείμενο με τραγούδι-ύμνο. Όλοι όρθιοι:

Για τον διαγωνισμό με τη φώτο του Χριστόφια, νικήτρια είναι η nekatomeni με το «Στα Τσακίδια». Το συγκεκριμένο σλόγκαν είναι πολύ απλό αλλά είναι κάτι που σου βγαίνει να πεις αβίαστα βλέποντας αυτή την αποθέωση κορτιζόνης μέσα στο ελικόπτερο. Nekatomeni, γράψε μου στο μέηλ (antidoto1980 στο hotmail.com) μια διεύθυνση και ένα εικονικό όνομα για να σου αποστείλω το δώρο σου. Οι υπόλοιποι thanks που παίξατε! J

Διαγωνισμός Με Πλούσια Δώρα

2011-11-21T20:23:00.003+02:00

Μια φωτογραφία, χίλιες ~~βρισιές~~ λέξεις.

Γράψε μια λεζάντα που να ταιριάζει στην εικόνα και κέρδισε ένα CD της Βίσση κερασμένο από μένα!

Όρος απαράβατος: Να μην είσαι ανώνυμος. Επινόησε τουλάχιστον ένα όνομα να ξέρουμε ποιον/αν βραβεύουμε!

Πανεπιστήμιο Κύπρου

2011-11-19T02:36:00.001+02:00

Πάντα πίστευα ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος να θες να σπουδάσεις στην Κύπρο, εκτός κι αν κωλύεσαι υπερβολικά στον οικονομικό τομέα και δεν μπορείς να φύγεις έξω. Σήμερα το επιβεβαίωσα.

Βασικά, βρέθηκα στο Πανεπιστήμιο Κύπρου για δεύτερη φορά στη ζωή μου, για ένα επαγγελματικό συνέδριο, και το θέαμα που αντίκρισα ήταν αποκρουστικό.

Δύο πράγματα θα σου πω:

Στην εσωτερική αυλή του Πανεπιστημίου δεσπόζουν τεράστια πανό από τις φοιτητικές παρατάξεις που δεν ξέρω κι εγώ τι διάολο διαφημίζουν, αλλά το βρήκα εξαιρετικά βλάχικο. Νέοι άνθρωποι που υποτίθεται ότι σπουδάζουν και έχουν πιο ανοιχτά μυαλά, να κομματικοποιούνται, ειδικά με τα συγκεκριμένα κόμματα που αποδεικνύουν καθημερινά πόσο προσφέρουν στην πατρίδα μας. Αν οι σημερινοί 18χρονοι συντηρούν αυτή την αποθέωση βλακείας δεν έχει σωτηρία αυτός ο τόπος. Το ξέραμε εξαπανέκαθεν βεβαίως, βεβαίως, τώρα όμως σιγουρευτήκαμε. Στην Αγγλία όταν ήμουν, ζήτημα να είδα μισή φορά μπροστά μου κάποιο διαφημιστικό φυλλάδιο που να προωθεί πολιτική παράταξη. Αλήθεια. Εδώ κάλυψαν το μισό κτίριο τα πανό.

Δεύτερον πράγμα που μου προκάλεσε αναγούλες: Οι Κύπριες φοιτήτριες. Η λέξη «μαϊμούνα» δεν είναι αρκετή για να τις περιγράψει. Περπατούν δέκα, δέκα στην αυλή του Πανεπιστημίου, αμολούν τα «κόρη» σαν σφαίρες και νομίζουν πως είναι και μοιραίες. Παίζει να άκουσα και δέκα «κόρη» μέσα σε μια πρόταση σήμερα το απόγευμα. Τις βλέπεις και θέλεις να τους αστράψεις έναν φούσκο να τους πέσουν όλα τα δόντια. Πάντως, η αλήθεια να λέγεται, είναι πιο όμορφες από ότι ήταν οι δικές μου συμφοιτήτριες. Να ζήσει το λέιζερ που τις σαρώνει και τις ασπρίζει, αλλά το ομολογώ, είδα πολύ ωραία κομμάτια να περιφέρονται.

Παρόλα αυτά και για να μην ξεχνιόμαστε, στην αίθουσα της διάλεξης δεν έβγαλαν τον σκασμό. Είχαν όλες το smartphone ανοιχτό, έμπαιναν στο ιντερνέτ και σχολίαζαν ρούχα και φουστάνια. Δεν λέω, κι εγώ έπληξα από τις ομιλίες αλλά δεν συμπεριφέρθηκα τόσο αγενώς. Αυτές έπιασαν την πάρλα, δεν ψιθύριζαν καν, άνοιξαν ψιλή κουβέντα λες και ήταν σε πάνελ της Λαμπίρη. Τις αγριοκοίταξα τουλάχιστον τρεις φορές, αλλά αγρόν αγόρασαν. Περιττό, δε, να σου πω, ότι καμία δεν έμεινε μέχρι το τέλος της ομιλίας, όλες με τη λουί βιτόν παραμάσχαλα βγήκαν έξω να φάνε καναπεδάκια μη σώσουν και περάσουν μάθημα. Έκαναν τόση φασαρία, που δεν μπορούσαμε να ακούσουμε τον ομιλητή που είχε και μικρόφωνο.

Τώρα θα μου πεις, έτσι είναι παντού οι Κύπριες. Το τρίτο φύλο. Και στην Αγγλία έτσι και χειρότερες ήταν, αλλά τουλάχιστον ανάμεσα στις τόσες χιλιάδες φοιτητών από όλο τον κόσμο, αποτελούσαν μια μειοψηφία την οποία μπορούσες να αποφύγεις. Στο Πανεπιστήμιο Κύπρου αποτελούν τη συντριπτική πλειοψηφία, και μοιάζουν με καρκίνωμα που έκανε μετάσταση.

Όταν είδα όλον αυτόν το ορυμαγδό, τηλεφώνησα σε αγαπημένη φίλη που σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Κύπρου και της τα ξέρασα όλα. «Τι φοιτητική ζωή έκανες εσύ εδώ μέσα;!» Μου είπε ότι και στην Ελλάδα το ίδιο θέαμα αντικρίζεις σε μέσες άκρες, δηλαδή παντού κομματικές παρατάξεις και χαζογκόμενες, γι αυτό να μην γκρινιάζω. Δεν περίμενα ότι θα το έλεγα ποτέ, αλλά δόξασα την ώρα και τη στιγμή που πήγα στα Λονδίνα. Εξ απαλών ονύχων ονειρευόμουν να σπουδάσω στην Αθήνα, γιατί σύμφωνα με τον πατέρα μου «μόνο εκεί υπάρχει ζωή» και εκτός των άλλων ήθελα να πηγαίνω κάθε Σάββατο στη Βίσση και στα θέατρα, αλλά τελικά, μια χαρά μας έφεξε 6 χρόνια στις Αγγλίες παρέα με όλους τους εράσμους και τους internationals να ανοίγει το μάτι μας!

Εντάξει, το ξαναγράφω πριν πέσεις να με φας. Κατανοώ πλήρως γιατί κάποιος να σπουδάσει στην Κύπρο. Αλλά μετά το σημερινό, μόνο οίκτο, δυστυχώς.

ΥΓ: Σκέψου να πήγαινα και στα πρώην κολλέγια που σήμερα έγιναν πανεπιστήμια, τι θα έβλεπαν τα μάτια μου!