[ANALYSE CHRIS]

Μετ' Εγχειρητικά Σύνδρομα

antidoto1980@hotmail.com (Anti-Christos) — Thu, 07 Jan 2010 23:06:00 +0000

Ώρες-ώρες, με πιάνουν τρομερά υπαρξιακά προβλήματα και μετά-εγχειρητικά σύνδρομα.

Κατ’ αρχήν, μόλις τις τελευταίες δυο-τρεις μέρες συνειδητοποίησα το μέγεθος του κακού που με βρήκε. Στην αρχή το αντιμετώπιζα με χιούμορ. Έλεγα: «αφού ζω, ποιός χέστηκε τι έπαθα.» Τώρα όμως, υπάρχουν στιγμές που με πιάνει το παράπονο και λέω, «Παναγίτσα μου, πως τη γλιτώσαμε έτσι, στο παρά τρίχα;» και κλαίω. Μπήκα στο ίντερνετ και διάβασα λεπτομερώς τι έπαθα και τι επιπλοκές μπορούσα να έχω πάθει, οπότε με πιάνει το σύγκρυο και ξανακλαίω.

Με πιάνει το κλάμα και στον ύπνο μου, διότι κάθομαι και σκέφτομαι διάφορα σενάρια κηδείας και ξυπνώ και αγκομαχώ. Ας πούμε, σήμερα έβλεπα στην τηλεόραση ένα βίντεο κλιπ της Βίσση –το από μακριά κι αγαπημένοι -και σκέφτηκα: «Αν είχα πεθάνει τώρα δεν θα έβλεπα το βίντεο αυτό, και αν οι δικοί μου τύχαινε να το έβλεπαν εν τη απουσία μου, τώρα θα είχαν σπάσει την τηλεόραση!» Και πλαντάζω στο κλάμα σαν παρθένα. (όχι επειδή θα έσπαζαν την τηλεόραση).

Με πιάνουν κι άλλες ανασφάλειες. Του τύπου: «Αν το ξαναπάθω;»

Θα μου πεις, αυτό που έπαθες ήταν Λόττο και το Λόττο μια φορά το κερδίζεις. Ναι, αλλά εγώ ξέρω έναν που κέρδισε δυο φορές το Λόττο (δεν ήταν συγγενής μας, μην χαίρεστε!). Και η Ιρλανδία κέρδισε τη Γιουροβίζιον τρεις φορές συνεχόμενες στα 90s! Άρα, όλα γίνονται σ’ αυτή τη ζωή. Μην μου λες εμένα ότι γλιτώσαμε. Γλιτώσαμε για την ώρα....! Ποτέ δεν ξέρεις πότε θα επανέλθει ο Χάρος για το νοκ-αουτ. Πφφφ... Με το παραμικρό αγχώνομαι. Εκεί που κάθομαι στα καλά του καθουμένου αναρωτιέμαι: «Τώρα πού ξέρουμε ότι η καρδιά μου είναι καλά;»

Μου εξηγούν – και πολύ ορθά – ότι αν η καρδιά μου δεν ήταν καλά, δεν θα μου έδιναν εξιτήριο. Δεν θα με έβγαζαν από την κλινική! Αλλά και πάλι. Ποιός μου εγγυάται ότι δεν θα εκραγεί η καρδιά μου από στιγμή σε στιγμή; Μου το υπογράφεις, εσύ; Μού πήρες την πίεση και είδες να λέει 9 με 11;

Κάποιες άλλες φορές, με πιάνει το παράπονο, βρίζω το πενιχρό μου DNA και σκέφτομαι ότι δεν με ενδιαφέρει πλέον να παντρευτώ και να κάνω παιδιά γιατί δεν θέλω να διαιωνίσω αυτό το χάλι. Εμένα δηλαδή. Διότι το πιο πιθανό είναι να πάθουν και τα παιδιά μου καρδιακό μια μέρα. Και δεν μπορώ να είμαι εγώ ο φταίχτης. Τώρα θα μου πεις, «έβρε πρώτα την πελλή που εννά σε πάρει...» και ύστερα κλαις και για τα ρημάδια που θα σπείρεις κάποτε.

Φοβάμαι τόσο πολύ, που δεν θέλω ούτε από το σπίτι να βγω, ούτε στη δουλειά μου να επιστρέψω, ούτε σε αεροπλάνο να ξαναμπώ. Άλλες φορές βέβαια, με πιάνει και το αντίθετο. Διακατέχομαι από μια τρομερή έπαρση και δίψα για ζωή που είμαι στο τσακ να πάω να κάνω bunjee Jumping και να χορέψω σάμπα γυμνός στους δρόμους.

Φοβάμαι ρε γαμώ το. Και ενώ όσο περνά ο καιρός έπρεπε να συμβαίνει το αντίθετο, εντούτοις όσο απομακρύνομαι από τη μέρα του χειρουργείου φοβάμαι περισσότερο. Ενώ όταν εγχειρίστηκα ήμουν μες την καλή χαρά! Μόνο η Σίσσυ Χρηστίδου και η Ναταλία Γερμανού έλειπαν! Ελπίζω πως πρόκειται για κάτι αντίστοιχο με την επιλόχεια κατάθλιψη και θα μου περάσει.

Είτε έτσι, είτε γιουβέτσι, μια φορά το ψυχιατρείο δεν το γλιτώνω...

Αποτσίγαρα

antidoto1980@hotmail.com (Anti-Christos) — Wed, 06 Jan 2010 16:05:00 +0000

Έβλεπα σήμερα το μεσημέρι στην εκπομπή «Έχεις μέσον» μια συζήτηση για τροποποίηση του νόμου απαγόρευσης του καπνίσματος. Ένας κύριος με μουστάκι εκπροσωπούσε τους ιδιοκτήτες κέντρων οι οποίοι –μάνα μου τους – έχασαν το 40% της πελατείας τους μέσα στις πρώτες δέκα μέρες εφαρμογής του νόμου και τραβούν τα μαλλιά τους γι αυτό. Κάτι πρέπει να γίνει για να σωθούν οι καφετέριες και οι κρεπερί.

Κατ΄αρχήν, πρώτη φορά είδα χώρα να εφαρμόζει έναν νόμο και πριν αυτός προλάβει να γίνει ένα με την νοοτροπία του λαού να συζητά τυχόν τροποποιήσεις του.

Δεύτερον: πόσο λυπάστε το Le Cafe, το Costa, το Πραλίνα και τα λοιπά ευτελή κέντρα διασκεδάσεως που ασελγούν στην τσέπη του καταναλωτή εδώ και χρόνια, -χρεώνοντας τον καφέ €4 και τον χυμό πορτοκάλι €3- που έχασαν το 40% της πελατείας τους; Εγώ καθόλου. Να χρεωκοπήσουν και να σαπίσουν στη ψάθα! Σιγά τις επιχειρήσεις που προάγουν τον πολιτισμό, στο κάτω-κάτω. Ζούμε σε μια χώρα που βάζουν λουκέτο τα θέατρα το ένα μετά το άλλο και ανθίζουν οι καφετέριες. Και θα κάτσω εγώ να βάλω τη γάτα μου να κλαίει επειδή θα χάσει το Starbucks το 40% της πελατείας του; Ψόφο!

Είναι τραγελαφικό το ότι ουδείς έφερε ως επιχείρημα πόσοι συμπολίτες μας φέτος θα γλιτώσουν τον καρκίνο επειδή ακριβώς θα αναγκαστούν να μειώσουν το κάπνισμα (στην Αγγλία πάντως υπήρξε μεγάλη μείωση στα κρούσματα καρκίνου από το 2007 μέχρι σήμερα που εφαρμόστηκε ο αντικαπνιστικός νόμος) και εδώ συζητούμε για το αν θα επιβιώσουν τα καφέ και τα κέντρα! Εξωφρενικό!

Ζούμε σε μεγάλη χωρκατό-χωρα!

Δεν θεωρώ το κάπνισμα δικαίωμα. Είναι εθισμός. Και ο εθισμός δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται από την πολιτεία ως κάτι στο οποίο έχει ο πολίτης δικαίωμα. Οι πολίτες που εξαρτώνται από οτιδήποτε δεν είναι παραγωγικοί. Άρα, ούτε χρήσιμοι. Δεν συμβάλλουν στην πρόοδο μας, άρα δεν θα έπρεπε να τους παρέχουμε και το δικαίωμα να εθίζονται στο οπουδήποτε. Θα μου πεις, ας απαγορεύσουν την πώληση καπνών. Εδώ, συμφωνώ. Προτιμότερο να απαγορευτεί εντελώς η πώληση τσιγάρων, παρά η μερική απαγόρευση του καπνίσματος. Θα δεχτούν, όμως, οι καπνιστές; Εδώ κι αν έρθουν να μιλήσουν για φασισμό του κράτους! Οπότε απ' τα ολότελα καλή και η Παναγιώτενα. Σκάστε, και απολαύστε τον θάνατό σας στο ύπαιθρον, εφόσον δεν θέλετε να απογορευτεί πλήρως, προς το παρόν.

Είδατε και εσείς μισό δείγμα ευρωπαϊκής νοοτροπίας στην εφαρμογή του και βγάλατε σπυριά. Τριτοκοσμικοί...

Μαγεία και Κακά Δαιμόνια

antidoto1980@hotmail.com (Anti-Christos) — Tue, 05 Jan 2010 13:50:00 +0000

Περίεργες και μάλιστα διαβολικές συμπτώσεις συμβαίνουν και πάλι τελευταίως. Δεν ξέρω αν επηρεαστήκαμε πανεθνικώς από τις εκπομπές τύπου 'Ούρι Γκέλλερ', αλλά εγώ όλο για μαγικά και κακά πνεύματα ακούω τον τελευταίο καιρό.

Μια φίλη που ζει και εργάζεται στο Λονδίνο, ανακάλυψε μέσα στο συρτάρι του Ινδού συγκάτοικου της δικές της φωτογραφίες καμένες. Σε κάποιες ήταν καμένο μόνο το πρόσωπό της, ενώ σε άλλες υπήρχαν βελόνες περασμένες πάνω της. Όλα αυτά σε συνάρτηση με κάποιους πονοκεφάλους, κενά μνήμης και άλλα συμπτώματα που δεν μπορώ να γράψω, την οδήγησαν στο συμπέρασμα πως έπεσε θύμα μαύρης μαγείας. Τα μάζεψε όλα και έφυγε από τη χώρα την ίδια μέρα.

Εγώ δεν πιστεύω γενικά σε μαγείες και ξόρκια, αλλά επειδή το άτομο που τα έπαθε όλα αυτά είναι αρκετά έμπιστο, θεωρώ πως και το 50% να ισχύει από τα όσα μου περιέγραψε (και δεν μπορώ να τα παραθέσω εδώ), τότε ο Βελζεβούλης, καλά κρατεί. Στη μόνη μικροαστή δυσειδαιμονία στην οποία πιστεύω, είναι το κακό μάτι, αλλά το αφήνω γι άλλη ανάρτηση.

Ύστερα από δυο μέρες, άκουσα για μια άλλη περίπτωση, όπου η Σρι Λανκέζα που προσλήφθηκε ως είλωτας σε κυπριακή οικία, «δανείστηκε» κάποια εσώρουχα από τα παιδιά της οικογενείας και αφού τα διακόσμησε με κάτι καμένα ροδοπέταλα, τα παιδιά άρχισαν να αρρωσταίνουν το ένα μετά το άλλο. Όταν άρχισαν οι Κύπριοι άρχοντες να υποψιάζονται την παραδουλεύτρα και έκαναν όλα τα διαβήματα για να την απελάσουν, αυτή τους έβαλε φωτιά και τους έκαψε το σπίτι!

Μέσα σ’ όλα αυτά, άκουσα προχθές τη Βίσση να λέει ότι σκέφτεται να ανεβάσει και πάλι τους ‘Δαίμονες’ και δεν ήξερα πού να κρύψω τη χαρά μου! Οι ‘Δαίμονες’ είναι ένας από τους λόγους που δηλώνω τυφλός φαν. Θεωρώ αριστούργημα το όλο έργο, την ιστορία, το λιμπρέτο, τα πάντα. Όταν πρώτο-ανέβηκαν το 1991-92 στο Άττικόν’ ήμουν 11 χρονών και δεν με έπαιρναν στην Αθήνα να το δω on stage. Αν όντως ανέβει πάλι- διατηρώ τις επιφυλάξεις μου, εφόσον ότι θέλω πολύ ποτέ δεν γίνεται- όλη μέρα στην Αθήνα θα είμαι!

Οι ‘Δαίμονες’ ήταν τόσο spooky για την εποχή και την ηλικία μου, που για να φανταστείς τα τραγούδια που έλεγε ο Τράγος του Μέντες (δηλ. ο διάολος), τα προσπερνούσα γιατί φοβόμουν. Επίσης, εννοείται ότι έβαζα τα ξαδέλφια μου να μαθαίνουν απ’ έξω τα λόγια και να αναπαραστούν τις διάφορες σκηνές/σπονδές-θυσίες εν χορδαίς και οργάνοις, με εμένα να κινηματογραφώ το όλο εγχείρημα. Έχω κινηματογραφικά ντοκουμέντα από αυτές τις «οικογενειακές-στιγμές-μιούσικαλ», αλλά με απειλούν ότι αν τα ανεβάσω ποτέ στο διαδύκτιο, θα γίνει νερό το αίμα μας! Και αυτό το γαλάζιο αίμα, πρέπει να το διατηρήσω άθικτο.

Με όλα αυτά, τις τελευταίες μέρες επικρατεί μια πολύ γκόθικ ατμόσφαιρα στο σπίτι. Αν σκεφτείς ότι πρόσφατα είχαμε και πανσέληνο, έδεσε το σκηνικό. Τελευταίως, πολλές θεότητες εμφανίζονται στη ζωή μου και αρχίζω να ανησυχώ...

Ιδού και το επίσημο βίντεο κλιπ της παράστασης, αλλά αν ψάξεις στο youtube, θα βρεις ολόκληρη την παράσταση βιντεοσκοπημένη -στα μαύρα της τα χάλια- από τον αντέννα.

Αναδρομή: Το 2009

antidoto1980@hotmail.com (Anti-Christos) — Wed, 30 Dec 2009 09:42:00 +0000

Εδώ που φτάσαμε δεν ξέρω αν μας παίρνει να κάνουμε αναδρομές στις χρονιές. Όταν ξαφνικά αντιλαμβάνεσαι πως σήμερα υπάρχουμε και αύριο όχι, το μόνο που σε νοιάζει είναι το αύριο. Εν πάση περιπτώσει, επειδή πρόλαβα και συνέθεσα ένα βίντεο-αφιέρωμα στο 2009, ας βάλουμε λίγο στο μικροσκόπιο και αυτή τη χρονιά, πριν την πάρει ο εξ’ από δω.

Το 2009 ήταν υπέροχη χρονιά.

Κατ’ αρχήν, με το που μπήκε η χρονιά έκατσα τον κώλο μου και πήρα την άδεια του δικηγόρου, πράγμα που ανέβαλλα για τρία χρόνια επειδή βαριόμουν. Δεν άλλαξε κάτι στη ζωή μου, βεβαίως, βεβαίως. Απλώς οι δικοί μου τώρα μπορούν να κυκλοφορούν με το κούτελο καθάριο στην κοινωνία και να τυρβάζουν πως έχουν γιο δικηγόρο και να αναπαυθούν ήσυχοι. Σε μένα δεν άλλαξε τίποτε, εκτός του ότι έκλεισε ένας μεγάλος κύκλος, έφυγε από πάνω μου η ρετσινιά του «νομικού» και έκλεισα δυο-τρία στόματα. Ήταν 10 μαθήματα-παλλούκια, τα ξεπάστρεψα με τη μία.

Ύστερα, βρήκα υπέροχη δουλειά, άσχετη όμως με τα νομικά. Δουλειά σε φιλικό περιβάλλον, άψογο ωράριο, αξιοπρεπή μισθό. Γενικά, δεν αισθάνομαι ότι εργάζομαι. Το πρωί που ξυπνώ, αισθάνομαι ότι πάω να βρω τους φίλους μου να δημιουργήσουμε. Καμία σχέση με πριν που σηκωνόμουν και έβριζα, γαμωσταύριζα και μια βδομάδα στο γραφείο αναλογούσε σε έναν αιώνα. Σήμερα, οι μέρες στη δουλειά περνούν χωρίς να το καταλάβω. Έκλεισα εκεί 10 μήνες και αισθάνομαι πως δουλεύω τρείς!

Το 2009 κούρεψα τα μαλλιά μου και έκτοτε επανέκτησα τη σεξουαλική μου ζωή. Πώς ήταν ο Σαμψών στην Π. Διαθήκη, που του έκοψαν τα μαλλιά και έχασε τις δυνάμεις του; Ε, εδώ είχαμε τα αντίθετα αποτελέσματα! Είναι απίστευτο πως οι γκόμενες επηρεάζονται από τις τρίχες, ενώ στην ουσία με τον ίδιο μαλάκα έχουν να κοιμηθούν. Κι όμως! Με το που ξύρισα το κεφάλι (το πάνω, διότι το κάτω εξακολουθεί είναι είναι αειθαλές), οι προσφορές έρχονταν και έρχονται με τη σέσουλα. Να σου πω την αλήθεια, εμένα αυτό το πράμα με απογοητεύει λίγο, διότι τα μακριά μαλλιά αντιπροσωπεύουν πιο πολύ τη ψυχοσύνθεσή μου, αλλά τι να πεις, δεν είναι ο κόσμος μας ιδανικός. Μια φορά, το παπάρι μας φέτος έγινε και πάλι σημαιοφόρο.

Το 2009 ήταν τίγκα στο θέατρο. Από τον περασμένο Μάρτη άρχισα πρόβες με δυο ερασιτεχνικές ομάδες, με τις οποίες δέθηκα πολύ. Με την ομάδα του Αγ. Αμβροσίου Κερύνειας μάλιστα, πήραμε και βραβείο από τον ΘΟΚ. Η αλήθεια είναι ότι κουράστηκα από τα θέατρα και τη δόξα. Είπα ότι φέτος δεν θα ασχοληθώ, γιατί έφτασα στο σημείο να κλείνω παραστάσεις πιο πυκνά κι από τους επαγγελματίες. Μετά το καρδιακό επεισόδιο όμως, και επειδή άλλαξα κοσμοθεωρία εν μία νυκτί, προτίθεμαι να παίξω και φέτος και με τις δυο ομάδες. Κι ας γκρινιάζω. Κι ας βρίζω.

Το 2009 ήρθα πιο κοντά με τους φίλους μου. Πάντοτε τους αποθέωνα και τους λάτρευα, αλλά εξ αιτίας του καρδιακού, τώρα θέλω να τους δέσω επάνω μου. Φίλοι από το Δημοτικό, Γυμνάσιο, Λύκειο, Στρατό και τα φοιτητικά μου χρόνια δηλώνουν τόσο συγκινητικά το παρόν τους καθημερινά που η καρδιά μου πλέον στάζει μόνο μέλι!

Το 2009 ήταν σημαδιακή χρονιά. Έθεσε τέλος σε μια αδικαιολόγητη γκρίνια που ξεκίνησε το 2002 όταν πλέον ο κολομβιανός έρωτας πήρε τον δρόμο τον αγύριστο και έληξε φέτος με φρέσκια καρδιά. Την προηγούμενη μου τη φάγαν οι καριόλες. Την καινούρια θα τη δώσω σε όποια πραγματικά την αξίζει! Δεν ξέρω τι θα κάνετε, να κονταροχτυπηθείτε…

Καλό 2010 με νέους στόχους και περιπέτειες.

Υ.Γ: Αύριο στο X-Factor θα είναι καλεσμένη η Άννα μου! Ο Θεός που με αξιώνει να το δω κι αυτό! :)

Της Καρδιάς Εγκαύματα

antidoto1980@hotmail.com (Anti-Christos) — Tue, 29 Dec 2009 09:36:00 +0000

Βγήκα προχθές από την κλινική και διατελώ και πάλι υπό γονική μέριμνα για τους επόμενους δυο μήνες. Δεν με ξέκανε ο τεπετάκλας θα με φάνε οι δικοί μου, να το θυμηθείς! Ευτυχώς τουλάχιστον, που όλα πάνε καλύτερα μέρα με τη μέρα. Καλά, δεν χορεύω και καρσιλαμά. Απλώς, περπατώ, κάθομαι, βλέπω τηλεόραση... Απλά στάδια ανάρρωσης.

Λοιπόν, σας είχα υποσχεθεί να παραθέσω στιγμές απείρου κάλλους που διαδραματίστηκαν στην κλινική και το κάνω πιο κάτω. Είναι αξιοσημείωτο το πώς ο κόσμος θεωρεί πως κάνω χιούμορ για λόγους ψυχολογικούς, ενώ εγώ απλώς προσπαθώ να διατηρώ την ψυχραιμία μου και να είμαι ρεαλιστής!

Σκηνή 1^η:

Είμαι μέσα στο ασθενοφόρο και μια Βουλγάρα νοσοκόμα μου κρατά τον ορό και το χέρι. Κοντεύει να μου βγει ο σπόνδυλος από τις λακούβες του δρόμου. Η Βουλγάρα μου μιλά για το όμορφο Bansko της πατρίδας της για να ξεχνώ τον πόνο και να μην σκούζω. Με το που φτάνουμε στο Απολλώνειον, ανοίγει η πόρτα, κατεβάζει ο οδηγός το κρεβάτι υποβοηθούμενος από τη Βουλγάρα και εμφανίζεται ο γιατρός να με προϋπαντήσει. Καθώς τσουλούσαν το κρεβάτι στους διαδρόμους, έκανα τη δήλωση:

Anti-Christos: Γιατρέ! Προ δύο ωρών καθόμουν στο γραφείο μου και περνούσα τις πύλες του διαδικτύου. Τώρα βλέπω ότι ετοιμάζομαι να περάσω τις πύλες του χειρουργείου. Πρόσεξε, σε παρακαλώ, τι πύλες θα δω να ανοίγουν μπροστά μου στο επόμενο δίωρο!

Βουλγάρα, οδηγός ασθενοφόρου και γιατρός, κάγκελο!

Σκηνή 2^η:

Συμφωνούμε με τον γιατρό να προχωρήσουμε στην εγχείρηση. Ο γιατρός γνέφει στις νοσηλεύτριες να αρχίσει η διαδικασία αναισθησίας. Καθώς αρχίζει ο πανζουρλισμός μέσα στο χειρουργείο, ξαπλώνω πίσω και απειλώ μια νοσοκόμα:

Anti-Christos: Να με προσέξεις σε παρακαλώ! Μόνο 29 είμαι! Αν πεθάνω θα γίνω βρικόλακας και δεν θα σε αφήσω σε ησυχία όσο ζεις!

Δεν θυμάμαι αν μου απάντησε. Πάντως με κοίταζε με γουρλωμένα μάτια.

Περίπου 2 λεπτά αργότερα άναψαν τον μεγάλο προβολέα του χειρουργείου από πάνω μου. Γυρνώ και λέω του γιατρού:

«Αυτό που λένε ότι λίγο πριν πεθάνεις βλέπεις όλη σου τη ζωή σαν κινηματογραφική ταινία μπροστά σου πρέπει να ισχύει. Γι αυτό ανάψατε τον προβολέα;» Νομίζω κάπου εκεί ο γιατρός επίσπευσε την αναισθησία.

Σκηνή 3^η:

Τελείωσε η εγχείρηση, όλα πήγαν καλά. Εγώ βρίσκομαι καλωδιωμένος στην εντατική. Αρχίζω να βρίσκω τις αισθήσεις μου. Ακούω και αντιλαμβάνομαι γύρω μου τον πανικό, αλλά δεν έχω ακόμη αντιληφθεί που βρίσκομαι. Αισθάνομαι σωληνάκια να βγαίνουν από παντού. Αναπνέω με μηχανική υποστήριξη. Γενικά, επικρατεί μια σκοτεινιά. Γύρω μου ακούω τις νοσοκόμες να αλαλάζουν:

«Μην φοβάσαι κ. Τάμτα μου! Όλα θα πάνε καλά!»

«Όλα τελείωσαν κυρία Τάμτα! Θα σου δώσουμε παυσίπονα να μην πονάς!»

Και αρχίζω να αναρωτιέμαι στον ύπνο μου: Πού στο διάολο βρίσκομαι και έχω δίπλα μου την Τάμτα; Έχω παραληρήσει απ’ τις μορφίνες και ό, τι θέλω ακούω; Μα δεν είναι δυνατόν! Είμαι σίγουρος! Φωνάζουν της Τάμτας! Ας κάνουμε όμως λίγη υπομονή και θα μάθουμε. Πάντως, μια φορά, όπου κι αν βρίσκομαι, έχω δίπλα μου την Τάμτα! Κύριε ελέησον!

Τελικά, βρίσκω πλήρως τις αισθήσεις μου και έρχεται η νοσοκόμα να μου βγάλει τον αναπνευστήρα. Με ξεμπλέκει, φτύνω τα φλέγματα στο νυπτιράκι και ερωτώ: «Συγγνώμη, νοσηλεύεται δίπλα μου η Τάμτα; Πόθεν εις τα πόθεν;»

«Όχι Χρίστο μου.» Εξηγεί η νοσοκόμα. Δίπλα έχουμε την κυρία Τάντα (από το Κωνσταντία βγαίνει το όνομα). Τάντα, όχι Τάμτα!

Εμ, βέβαια! Απ τα πολλά τα χάπια, νόμιζα ότι από το Απολλώνειον βρέθηκα στον Απόλλωνα πρώτο τραπέζι πίστα, με την Τάμτα στο διπλανό τραπέζι! Τι σου είναι και το υποσυνείδητο!

Σκηνή 4^η:

Έρχεται μια νοσοκόμα να επιβεβαιώσει τα στοιχεία της νοσηλείας μου. Ήταν πολύ πρόσχαρη και συμπαθητική. Η αγαπημένη μου! Μιλούσε και σπαστά ελληνικά. Πρέπει να ήταν Ρωσίδα. Τέλος πάντων.

Νοσοκόμα: Χρίστο μου, συγχαρητήρια. Όλα πήγαν καλά! Τώρα θα σε πάμε στο δωμάτιό σου, σε λίγο. Θέλω να σε ρωτήσω, για να συμπληρώσω την καρτέλα σου, ποια είναι η ημερομηνία γεννήσεώς σου;

Anti-Christos: 21/12/80.

Νοσοκόμα: 21/12;;; Δηλαδή…. Σήμερα έχεις γενέθλια; Εμ…. Χρόνια πολλά!

Και έφυγε τρεχτή.

Σκηνή 5^η:

Όλες αυτές τις μέρες επιβεβαίωσα όλα τα κλισέ που λένε οι γιατροί φίλοι μου για τις νοσηλεύτριες. Υπάρχουν και υπέροχες νοσηλεύτριες, αλλά οι κάτω των 25, είναι όπου σ’ έβρω και όπου μ’ έβρεις! Όσες φορές ερχόταν να πάρει αίμα νεαρή νοσηλεύτρια, έκανα τον σταυρό μου και πιο πολύ άγχος είχα γι αυτό, παρά για την εγχείρηση. Τέλος πάντων. Την τελευταία μέρα ήρθε να με ξεκαλωδιώσει μια άτσαλη κυπριοπούλα που μόνο δεν σκοτώθηκε ώσπου να το καταφέρει.

Σκόνταφτε επάνω στο τραπεζάκι, έμπλεξε τα κουμπιά του κρεβατιού και ανεβοκατέβαινα σαν να είμαι σε λούνα παρκ, έβγαλε τα τσιρότα λες και μου έκανε αποτρίχωση, ένα χάλι! Γυρνάω και της λέω: «Δεν πρέπει να ήταν η πρώτη σου επιλογή η νοσηλευτική!»

«Όχι…» μου απαντά ενοχικά.

«Δεν πειράζει!» της είπα απαξιωτικά.

Πάντως, για να μην παρεξηγηθώ, η νοσηλεία μου εκεί κατά 99,8% ήταν άψογη, σε επίπεδο εξωτερικού!

Πάω να ξαπλώσω. Αν δεν τα ξαναπούμε, καλή νέα χρονιά!

Καινούριος!

antidoto1980@hotmail.com (Anti-Christos) — Sat, 26 Dec 2009 13:08:00 +0000

Την περασμένη Δευτέρα έκλεισα τα 29 και έγραψα το πιο κάτω αγνώμων κείμενο. Ζήτησα δώρα και ύλη αντί για πνεύμα. Ζήτησα ποδήλατα αντί για υγεία και ελευθερία στην Κύπρο μας. Διέπραξα την ύβρη. Έτσι που λες, έκλεισα τον υπολογιστή, σηκώθηκα από το γραφείο και αμέσως πήρα το δώρο μου από τον Θεό. Δεν ήταν ούτε ποδήλατο-design, ούτε dancefloor. Πήρα ένα ωραιότατο καρδιακό επεισόδιο, σαν το αγγούρι, το οποίο με έριξε στο πάτωμα για ένα 15λεπτο, ενώ ως εκ θαύματος κατάφερα να διατηρήσω τις αισθήσεις μου. Είχα μέσα μου έναν πόνο, λες και έσκασε στα σωθηκά μου πυροτέχνημα και τα έκανε όλα λίμπα.

Σύρθηκα μέχρι τον καναπέ, τηλέφωνησα της αδελφής μου (με τυφλό σύστημα, καθότι δεν έβλεπα τίποτα από τη θολούρα), και της είπα «πεθαίνω, πεθαίνω τώρα, έλα με ασθενοφόρο». Μετά από 10 λεπτά στις πρώτες βοήθειες, διαπίστωναν πως έπαθα ανεύρισμα της αορτής. Από αυτόν τον διάολο πέθανε ο παππούς μου το 1992 και από το ίδιο κακό φυτό-ζωεί και ο πατέρας μου από το 2003. Με είχαν προειδοποιήσει ότι θα το πάθω κι εγώ, αλλά επειδή εμφανίζεται μετά την ηλικία των 40, δεν θα έπρεπε να ανησυχώ. Οπότε, ουδέποτε το κοίταξα το θέμα.

Μέσα σε 20’, μαζεύτηκε στο νοσοκομείο το σόι ολόκληρο και στενοί οικογενειακοί φίλοι. Όταν τους είδα όλους μαζεμένους, περασμένα μεσάνυχτα, κατάλαβα ότι μάλλον πεθαίνω. Έψαχνα από πάνω μου να βρω τα Χερουβείμ! Εντός δυο ωρών ήμουν στο χειρουργείο, με έναν γιατρό-ήρωα, να με προειδοποιεί ότι αν δεν συγκαταθέσω στην εγχείρηση, θα έχω πεθάνει μέχρι τις επόμενες 24 ώρες.

Ξύπνησα μετά από 8 ώρες εγχείρησης ανοιχτής καρδίας και είμαι καλά. Ολοκαίνουριος. Έγιανα, το προλάβαμε. Δεν θα το ξαναπάθω. Παρόλα αυτά, πρέπει να κόψω το ποδήλατο –εφ' όρου ζωής, το γυμναστήριο επίσης, ενώ θα επανέλθω στην εργασία μου σε 2 μήνες.

Εξ αιτίας του γεγονότος ήρθα πιο κοντά με την αδελφή μου, με την οποία είμαστε στα μαχαίρια τα τελευταία 28 χρόνια, και εν μέρει με τους γονείς μου (αν και γι αυτούς δεν παίρνω κι όρκο).

Ο Θεός διαβάζει το blog μου και προφανώς απήυδησε με τις μαλακίες που γράφω. Ένα χαστούκι-δώρο στα γενέθλιά μου, ήταν ό, τι πρέπει για να αγαπήσω τη ζωή, έστω αυτό το πράμα που ζούμε στην Κύπρο, τον Χριστόφια (καλά, λέμε και καμιά μαλακία που και που!)

Δεν έχω πάρει ακόμα εξιτήριο. Είμαι στην κλινική για 5η μέρα. Αναρρώνω και θα βγω εντός των ημερών. Σας πεθύμησα. Σας λατρεύω. Και τη Gourounella μου πιο πολύ απ’ όλους! (τους bloggers).

Συγκινήθηκα με την συνεχή παρουσία των φίλων μου όλες αυτές τις μέρες εδώ στην εντατική. Δεν έχω λόγια παιδιά. Δεν έχω λόγια! Κλείνω, γιατί εγεμώσαν τα μμάθκια μου και θα με περιπαίζουν και οι νοσοκόμες ότι κλαίω μόνος μου μες το δωμάτιο...

29

antidoto1980@hotmail.com (Anti-Christos) — Sun, 20 Dec 2009 20:28:00 +0000

Σήμερα γίνομαι 29.

Κατάφερα και επιβίωσα άλλον έναν χρόνο.

Λυπούμαι που τελειώνουν τα είκοσι σιγά-σιγά. Τι να περιμένω από δω και μπρος; Αρρώστιες και δάνεια... Τα όνειρα τελείωσαν. Όποιος πρόλαβε τον Κύριον οίδε. Τώρα, ό, τι φάμε, ό, τι πιούμε και ό, τι αρπάξει ο κώλος μας! Θέλω δώρα για να ξεχάσω! Θέλω δώρα για να μην τρελαθώ τώρα που θα μπω σε νέα τροχιά. Θέλω δώρα υλιστικά, να γεμίσουν την άδεια ψυχή μου!

Θέλω να μου αγοράσεις αυτό το ποδήλατο!

Να ανοίξεις το Νίτρο Δεκεμβρίου –εκείνο που έχει την απαράδεκτη Φαίη Σκορδά στο εξώβυζο - στη σελίδα 66 και να δεις αυτό το γαμώ-ποδήλατο. Ζυγίζει μόνο 10 κιλά και διπλώνει εντός δέκα δευτερολέπτων και το κουβαλάς μαζί σου, όπου γουστάρεις! Ένα αριστοτέχνημα σε design-κόσμημα, ό, τι πρέπει για μουσείο. Το ποδήλατο, από τον περασμένο Μάρτη, αποτελεί το βασικό μέσο μεταφοράς μου. Εξ αιτίας του βάζω βενζίνη στο αυτοκίνητο μόνο μια φορά τον μήνα (!) ενώ πάω στη δουλειά μου εντός 10 λεπτών, γλιτώνοντας και το πάρκινγκ! Ταυτόχρονα συμβάλλω στη διάσωση του περιβάλλοντος ενώ καίω και τα λίπη που στοιβάζονται αβέρτα γύρω από την κοιλιά μου.

Αφού να φανταστείς, όταν πρέπει να διανύσω μεγάλες αποστάσεις και πρέπει να οδηγήσω το αυτοκίνητο, αισθάνομαι πλέον άβολα!

Το θέμα είναι άλλο. Αξίζει να κυκλοφορεί ένα τέτοιο αριστούργημα στους κυπριακούς δρόμους; (Στο ποδήλατο αναφέρομαι, όχι σε μένα) Ρητορικό το ερώτημα! Με αυτά που βλέπω να με περιβάλλουν, μόνο με διπλοκάμπινο, μην σου πω μόνο με γαϊδούρια οφείλουμε να διακινούμαστε. Τέλος πάντων, λόγω της ημέρας, σιωπώ.

Το ποδήλατο αυτό κοστίζει μόνο €595. Από €10 να βάλετε, μου το πήρατε. Άντε να δω! Έπηξα στις πυτζάμες και τις παντόφλες!

Αν πάλι δεν γουστάρεις να μου πάρεις το ποδήλατο, έχω κι άλλο δώρο που λαχταρώ. Επειδή εκτός από γενέθλια σε 4 μέρες έχω και γιορτή, αξίζω το κατιτίς ακριβότερο. Τι θα έλεγες να μου αγοράσεις αυτό το dancefloor να το βάλω στο σαλόνι και να χορεύουμε παρέα;

Όπως ξέρεις, απεχθάνομαι την κυπριακή νυχτερινή ζωή (αν εννοούμε κάτι περισσότερο από το μιξώδες Ζοο, τα χάι-βλαχ sfinakia και τα καμπαρέ της Λεμεσού με τον όρο), καθότι ουδείς χορεύει και άπαντες αλληθωρίζουν με το να κοιτάνε γύρω-γύρω με το ποτό και το πουλί στο χέρι. Και επειδή εγώ όταν βγαίνω, βγαίνω για να χορέψω, αποφάσισα ότι πρέπει να φέρω το clubbing στο σπίτι μου, να γλιτώνω και το δεκάευρω της βότκας. Έχω ήδη δυο disco μπάλες στην αποθήκη, οπότε με μερικά επιπλέον φωτορυθμικά, θα ξαναζωντανέψει η Barbarella, ο Στάθης, η Σοφία και ο Σταμάτης!

Το έψαξα το θέμα, τι νομίζεις; Το συγκεκριμένο dancefloor κοστίζει €17.000! Σκέψου δηλαδή, πόσα θα πληρώσω αν θέλω να καλύψω όλη την επιφάνεια του σαλονιού μου. Ε, μέχρι τα εξήντα μου, θα το έχω ξοφλήσει. Εν ολίγοις, αγόρασέ μου το ποδήλατο, να τελειώνουμε. Αλλά το έχω απωθημένο ρε γαμώ το, να κάνω το σαλόνι μου club! Και να έχω και έναν φωτιστή να μου σχεδιάζει τα γραφικά που θα προβάλλονται στους τοίχους για κάθε τραγούδι που θα παίζω στον υπολογιστή.

Αυτά…

Άλλα δώρα δεν θέλω.

Οι Καλύτεροι της 10ετίας

antidoto1980@hotmail.com (Anti-Christos) — Wed, 16 Dec 2009 22:38:00 +0000

Έφτασε η ώρα! Η μεγάλη στιγμή! Κυρίες και κύριοι, σας ξεδιπλώνω και αποκαλύπτω τα δέκα πιο αξιόλογα άτομα που γνώρισα τα τελευταία 10 χρόνια, σε αντίστροφη μέτρηση! Έγινε τιτανομαχία, κυρίες και κύριοι, σεισμοί και καταποντισμοί!

Οι υποψήφιοι επιλέχθηκαν σχολαστικά μέσα από εκατοντάδες ανθρώπους που γνώρισα τα τελευταία δέκα χρόνια στα διάφορα πανεπιστήμια και εργασίες μου. Άπαντες αξιολογήθηκαν ενδελεχώς σε πέντε κατηγορίες, ήτοι:

- Πόσο αισθάνομαι ότι με αγαπούν.

- Πόσο τους αγαπώ.

- Πόσο πιστεύω ότι προσφέρουν στην ανθρωπότητα.

- Πόσο επηρέασαν και επέδρασαν στον τρόπο σκέψης και στη ζωή μου (είτε θετικά, είτε αρνητικά).

- Πόσο τους θαυμάζω ως οντότητες και ιδιαίτερες προσωπικότητες (γιατί ως γνωστόν όλοι μου οι φίλοι είναι διαλεγμένοι, είμαι πολύ σνομπ και στο θέμα αυτό και το υπερηφανεύομαι!)

Βάλτε τα όλα αυτά στο μίξερ και βγάλτε το Chart! Καλή απόλαυση!

Αχ, τι αστρικά ταξίδια κάνω όποτε βλέπω αυτό το βίντεο!

Backstage Goss:

Έχω να δηλώσω ότι ο ανταγωνισμός ήταν μεγάλος. Υπήρξαν πολλές ισοψηφίες (στη 10^η και 9^η θέση, καθώς και στην 6^η, 5^η και 4^η θέση) ενώ η πρωτιά κρίθηκε με ένα βαθμό διαφορά από τη 2^η. Γι αυτό μην μου κατεβάζετε τα μούτρα σας, όλοι σκοράρατε τον ίδιο βαθμό πάνω-κάτω. Απλώς, κάποιοι είναι λίγο πιο ψηλά από τους άλλους, για να ζηλεύετε ελαφρώς και να μου δίνετε περισσότερη σημασία. Έπρεπε να βάλω και televoting, να γαμήσω εντελώς το concept!

Κόσμε! Επιμένω και εμμένω να αντιμετωπίζω τους φίλους μου –αλλά και τη ζωή μου ολόκληρη- σαν γκλάμορους κομμάτι της τηλεόρασης και καρά-γουστάρω. Πιστεύω ότι η ζωή ως «δώρο» είναι τρομερά μουντή και δυστυχής. Αν δεν την σκηνοθετήσουμε ολίγον τι, αν δεν την ειρωνευτούμε κατάματα και αν δεν την κοροϊδέψουμε μέσα από το alter-ego μας, δεν περνά η ώρα. Πόσο μάλλον, όταν ζεις στα έγκατα της Γης που ζούμε εμείς (και δεν θέλω διαφωνίες, μου το διατρανώνουν καθημερινά τα πάντα!)

Τους αγαπώ και τους δέκα φιναλίστς ρε! Άνετα θα συγκατοικούσα με τον καθένα ξεχωριστά, ενώ άνετα θα παντρευόμουν και τις 9 νικήτριες! Ελπίζω και στα επόμενα δέκα χρόνια να εξακολουθούν να εκπλήσσουν ευχάριστα τη ζωή μου. Άτε, πάτα replay να το ξαναδούμε!

Υ.Γ. Το ξέρω ότι αυτό το θέμα προοριζόταν για την πρωτοχρονιά, αλλά δεν άντεξα!

Πες Ναι!

antidoto1980@hotmail.com (Anti-Christos) — Mon, 14 Dec 2009 19:43:00 +0000

«Σε ποιαν έκανες πρόταση γάμου και την παροτρύνεις να πει το ναι;» με ρώτησε μια φίλη με το που αντίκρισε έκθαμβη τον τοίχο του σαλονιού μου, ψες το βράδυ. «Σε καμία» της απάντησα κοφτά και ελαφρώς απογοητευμένα. Παραδέχομαι όμως, ότι το γκράφιτι στον τοίχο (ο Θεός να το κάνει), παραπέμπει σε στεφάνι, αν όχι κηδείας, σίγουρα γάμου.

Διότι τον τελευταίο καιρό, στην προσπάθεια μου να βλέπω τη ζωή θετικά και να δράττω καινούριες ευκαιρίες αποφάσισα να λέω ‘ναι’ σε όλα! ‘Ναι’ στο καινούριο, το διαφορετικό, το αντίθετο, το αντίστροφο, ακόμα και στο συμβατικό που τόσο αποστρέφομαι. Και για να με πείσω, το έγραψα στον τοίχο. Να το βλέπω μέρα-νύχτα, μέχρι να αλληθωρίσω.

‘Say Yes!’ Άλλωστε, από κάθε νέα εμπειρία όλο και κάτι αποκομίζεις. Κάτι που αν μη τι άλλο σε ωριμάζει, είτε η εμπειρία ευοδώνεται, είτε όχι. Το είδα και στον κινηματογράφο. Στο “Yes Man” με τον Jim Carrey. Του βγήκε ο κώλος από τα πολλά τα ‘ναι’, μια φορά με happy end κατέληξε ο πρωταγωνιστής, και όχι με χάπι -σκέτο.

Κακά τα ψέματα, με τα ‘όχι,’ την άρνηση και την καχυποψία η βάρκα δεν πάει μπροστά. Μπορεί με το ‘ναι’ η βάρκα να βυθιστεί στα μισά της διαδρομής, πάντως μια φορά, το όποιο ταξίδι θα έχει περισσότερο ενδιαφέρον από το να την κρατάς δεμένη στον μόλο προς αποφυγή ναυαγίου.

Βέβαια, δεν είναι όλα τα ‘ναι’ θετικά. Αν λέγαμε ‘ναι’ στο Αννάν, πού θα ήμασταν σήμερα; Θα ξεπουλιόμασταν με την υπογραφή μας, για να κάνουμε τάχα μια νέα αρχή. Όχι, ευχαριστώ! Με το ‘Όχι’ επιβιώσαμε. Και το 1940 με το ‘Όχι’ επιβιώσαμε. Και η Βανδή, σε μια συνέντευξή της που διάβασα –τυχαία, σας τ ‘ορκίζομαι- είπε ότι οι καριέρες χτίζονται με τα ‘Όχι!’

Δεν λέω, καλό είναι να φυλάς Θερμοπύλες και να ανθίστασαι, αλλα από το πολύ το ‘όχι’ αγιάσαμε!

Πες ‘ναι!’

Και αν δούμε ότι αρχίζουν οι αιματοχυσίες αντί οι σπερματοχυσίες, στήσε πάλι το οδόφραγμα και ο καθείς στη μεριά του. Έτσι δεν ήταν πάντα ο έρωτας για μας; Τώρα μάζεψε τα όπλα σου, και πήγαινε αν τολμάς…

Τράβα με κι ας κλαίω είμαι κι εγώ…

Το Άλλο μου Εγώ

antidoto1980@hotmail.com (Anti-Christos) — Sat, 12 Dec 2009 23:36:00 +0000

Πρόσφατα, γνώρισα από κοντά μια blogger η οποία μού εξομολογήθηκε ότι πριν με συναντήσει εκ του σύνεγγες, δεν με χώνευε και πως αυτά που γράφω την εξαγρίωναν και εξακολουθούν να της σπάνε τα νεύρα καθημερινά. Απόψε μου δήλωσε ότι από κοντά είμαι πολύ διαφορετικός και πως δεν έχω καμία σχέση με τον anti-Christo.

Δεν ξέρω αν εγώ τώρα πρέπει να χαρώ ή να λυπηθώ.

Ο Anti-Christos είναι η ανάποδη βερσιόν του εαυτού μου. Αλλά ίσως να είναι και ο πραγματικός, καταπιεσμένος μου εαυτός. Δεν ξέρω τι να πω, δεν έχω αποφασίσει ποιος από τους δυο υπερισχύει. Σίγουρα, αυτά που δεν μπορώ να εκφράσω στην καθημερινότητά μου ως Χρίστος – σεβόμενος τη δημοκρατία, τη διαφορετικότητα και την ελευθερία της έκφρασης - τα εκτονώνω πολλές φορές εδώ ως Anti-Christos. Νομίζω πως στην ουσία είμαι Vidal Sassoon, δυο σε ένα, αναλόγως της στιγμής και της διαστροφής.

Με έβαλαν σε σκέψεις τα λόγια της, πάντως.

Αλλά για να είμαι ειλικρινής, κι εγώ τόσα χρόνια εδώ στο κουρμπέτι του blogging, γνώρισα πολύ κόσμο που ουδεμία σχέση έχει αυτό που είναι, με αυτά που γράφει πως είναι. Bloggers με τους οποίους ένιωθα μια οικειότητα και ζεστασιά στο ιστολόγιό τους, μού έβγαλαν μια παγωμάρα από κοντά, και το αντίθετο. Κόσμος που θαύμαζα μέσα από τα κείμενά τους, από κοντά απομυθοποιήθηκε, ενώ άλλους ευχήθηκα να μην είχα την περιέργεια να τους γνωρίσω ποτέ από κοντά.

Μόνο δυο bloggers ικανοποίησαν το “what you read is what you get,” μέχρι στιγμής. Δεν σας λέω ποιοι, να σκάσετε!

Πάντως, αν σκεφτείς ότι η πλειοψηφία των κολλητών μου φίλων δεν με διαβάζει γιατί και αυτοί νευριάζουν με τα θέματα που καταπιάνομαι και τον τρόπο με τον οποίο τα θίγω, πρέπει να ισχύει η διαπίστωση της φίλτατης μπλογγερούς. Νομίζω ότι όσο πιο κρυψίνους είσαι στο ιστολόγιό σου, τόσο πιο διχασμένη προσωπικότητα είσαι. Και δεν υπονοώ ότι εγώ δεν είμαι διχασμένος. Όλοι, άλλωστε, έχουμε δυο εαυτούς. Αλλά πιστεύω πως η μυστικοπάθεια καλλιεργεί την ύπαρξη ενός δεύτερου ενοχικού εαυτού, ή και την αποκάλυψη ενός πραγματικού, καταπιεσμένου από τον κοινωνικό περίγυρο και τρόπο ζωής.

Τέλος η Τένια Μακρή, όμως.

Εμένα δεν με νοιάζει τι λέτε. Εγώ τον Anti-Christo τον αγαπώ πιο πολύ από μένα. Και μέσω αυτού βρήκα εργασία, έκανα νέους φίλους και ενίοτε ερωτοτρόπησα. Τέλος! :)

Anti-Christe, be yourself!

Προσοχή: Κυκλοφορούνε Πτώματα!

antidoto1980@hotmail.com (Anti-Christos) — Fri, 11 Dec 2009 11:22:00 +0000

Περίεργα πράγματα συμβαίνουν τελευταίως. Πολλές συμπτώσεις!

Την προηγούμενη βδομάδα, παρήγγειλα από το διαδίκτυο δυο θεατρικά κείμενα των Ρήγα-Αποστόλου. Το «Μπαμπά μην ξαναπεθάνεις Παρασκευή» και το «Παρακαλώ, ας μείνει μεταξύ μας!» Πρόκειται για κωμωδίες που ανέβηκαν με μεγάλη επιτυχία τα τελευταία χρόνια στην Αθήνα. Και τα δυο έργα περιστρέφονται γύρω από τον θάνατο, γύρω από τάφους που ανοίγουν και μπαινοβγαίνουν πτώματα αμφιβόλου ταυτότητος. Η γνωστή σε όλους μας - φάρσα: Ανοίγει τάφος μπαίνει πτώμα, κλείνει τάφος συνειδητοποιούμε πως θάψαμε λάθος πτώμα, ξανανοίγει τάφος, θάβουμε άλλον ζωντανό και ούτω καθεξής.

Ήταν δηλαδή μια βδομάδα ανάγνωσης, τίγκα στον τάφο και το λιβάνι. Αντιλαμβάνεσαι, επομένως, το σοκ που έπαθα σήμερα όταν έμαθα ότι άγνωστοι έκλεψαν τη σορό του Τάσου Παπαδόπουλου! Νόμιζα πως μου κάνει πλάκα ο Θεός! Ε, με όλα αυτά που βλέπει και ο Θεός, τι ήθελα να μου κάνει; Το τραπέζι;

Μπήκα σε 2-3 ενημερωτικά sites και επιβεβαίωσα πως δεν είναι φάρσα, ούτε θεατρικό έργο. Ισχύει. Έκλεψαν το πτώμα του Παπαδόπουλου!

Ωραία! Το έκλεψαν. Να το κάνουν τι;

Είχε επάνω του χρυσαφικά; Με διαμάντια και ρουμπίνια τάφηκε ο πρόεδρός μας και τα λιμπίστηκαν; Ή μήπως είχε πολλά χρυσά δόντια και τα βάλανε στο μάτι; Μήπως είχε μέσα στο νεκρικό του κουστούμι κάποιο ξυστό λαχείο που κέρδισε εκατομμύρια και θέλουν να το εξαργυρώσουν; Εξηγήστε μου, διότι αδυνατώ να καταλάβω τα κίνητρα των τυμβωρύχων.

Θέλουν να τον βαλσαμώσουν σαν τη Κλεοπάτρα ή μήπως να τον παγοποιήσουν όπως τον Walt Disney για να τον επαναφέρουν στη ζωή όταν προοδέψει η επιστήμη; Αν αυτό συμβαίνει, παρακαλώ να βιαστούν γιατί με τον Χριστόφια δεν την παλεύω άλλο! Ή τουλάχιστον ας μην αναστήσουν τον Παπαδόπουλο αν αυτό είναι μεγάλη φασαρία, αλλά τουλάχιστον ας θάψουν τον Χριστόφια. Ζωντανό!

Αγαπητοί βάνδαλοι, όταν ξεμπερδέψετε μ’ αυτό το ζήτημα πρέπει να δούμε τι θα γίνει και με τα υπόλοιπα ζωντανά-πτώματα της πολιτικής και κοινωνικής σκηνής. Αυτά, ποιος θα τα αναλάβει; Στην Κύπρο κυκλοφορούν πτώματα που κρύβουνε καλά της σήψης τα συμπτώματα! Κυκλοφορούνε πτώματα σε πάρτι κοσμικά, όλο φρου-φρου κι αρώματα! Η Κύπρος είναι θέατρο και πρωταγωνιστούν τα πτώματα. Ποιος την πληρώνει αυτή την παράσταση; Ποιος θα αλλάξει αυτή την κατάσταση; Ποιος θα εμπνεύσει τον λαό; Αναλάβετε, να χαρείτε, τα ζωντανά πτώματα και αφήστε ήσυχα τα νεκρά!

Θεωρώ το θέμα της σημερινής ανάρτησης πολύ σοβαρό για να το διακωμωδώ μέσα από αυτό το ιστολόγιο. Αλλά, θεωρώ την Κύπρο τεράστιο οχετό μ’ αυτά που συμβαίνουν και το λιγότερο που χρειάζεται για να αποφύγεις τα ζάναξ, είναι το χιούμορ. Διότι αν έπρεπε να λειτουργήσω ενστικτωδώς, θα κυκλοφορούσα με το G3! Και με βέρες τόσο στο δεξί, όσο και στο αριστερό (βλέπε, χειροπέδες).

Να χαιρόμαστε την πατρίδα μας!

ΥΓ: Προς τους βανδάλους: Αν σκοπεύετε να κλέψετε και τη σορό του Michael Jackson, την αγοράζω όσο-όσο! Επικοινωνήστε με e-mail για τα περαιτέρω.

Αναδρομή: Το 2007

antidoto1980@hotmail.com (Anti-Christos) — Wed, 09 Dec 2009 08:39:00 +0000

Μετά το μαύρο, πίσσα-κατράμι 2005 και το γκρίζο 2006, βγήκε το ουράνιο τόξο!

Ήρθε το 2007 το οποίο ήταν ομολογουμένως μια πανευτυχής χρονιά! Όσοι παρακολουθούσατε το ιστολόγιο αυτό από τότε, θα συμφωνείτε μαζί μου.

Το 2007, λοιπόν, αφού ξεμπέρδεψα με τις νομικές σπουδές αποφάσισα να πάω να εκτονώσω το απωθημένο που είχα από μικρός. Αυτό της δημοσιογραφίας. Έγιναν άγριες επαναστάσεις στο σπίτι για να πείσω τους σπόνσορες να εγκρίνουν το κονδύλι για ένα δεύτερο μάστερ. Μετά από πολλούς μήνες ανταλλαγής φραστικών πυρών, πείστηκαν να το χορηγήσουν.

Και έτσι, βρέθηκα στο Κάρντιφ της Ουαλίας να σπουδάζω διεθνή δημοσιογραφία. Ήταν ένας χρόνος - παράδεισος για πολλούς λόγους:

- Κατ’ αρχήν, ήξερα ότι θα ήταν η τελευταία μου χρονιά ως φοιτητής και πήγαινα μανικωμένος να ζήσω όσα δεν έζησα στη διάρκεια του πτυχίου και του πρώτου μάστερ. Ήξερα το παιχνίδι της φοιτητικής ζωής και θα το έπαιζα με τους όρους μου.

- Δεύτερον, μετά από τον Γολγοθά της νομικής, οποιοδήποτε άλλο πτυχίο παρόμοιας κατεύθυνσης ακολουθούσα, θα φάνταζε παιχνίδι. Και έτσι ήταν. Ήταν σαν να ήμουν σε summer school! Αφού να φανταστείς, από ένα σημείο και έπειτα, ένιωθα ότι εδώ δεν μαθαίνω τίποτε ουσιαστικό και πως τρώω τα λεφτά των γονιών μου άδικα. Μην τους το πεις, όμως!

Η δημοσιογραφία ήταν να σαν να κυκλοφορείς τον δίσκο «λάμπω» μετά από τους «δαίμονες» για να στο πω και πιο βισσικά, να το καταλάβεις. Ένα χαλαρωτικό ντους μετά από επιβίωση σε τσουνάμι. Δηλαδή, περίπατος! Το εκμεταλλεύτηκα δεόντως και απόλαυσα έναν υπέροχο χρόνο, γεμάτο ταξίδια (Παρίσι και Λισσαβόνα), γεμάτο ίντριγκες και πάθη (ονόματα δεν λέμε), γεμάτο ενδοσκόπηση, απολαυστικούς περιπάτους στα δάση και στο λιμανάκι, τι να σου λέω τώρα!

Επιστρέφοντας στην Κύπρο με το πέρας και αυτών των σπουδών, αποφάσισα ότι δεν θέλω να γίνω δημοσιογράφος. Για άπειρους λόγους. Κατ’ αρχήν δεν αντέχω να μου υποδεικνύει ο άλλος το θέμα με το οποίο θα πρέπει να καταπιαστώ. Και επιπλέον, δεν αντέχω να μου αλλάζουν το κείμενο για να γίνει πιο «προσιτό», «κατανοητό» ή και «συμπαθητικό» προς άτομα τα οποία θίγονται. Και στην Κύπρο θίγονται άπαντες. Κλάνεις και ραγίζουν και οι πέτρες! Και σε απειλούν. Και μετά ψάχνεις την ελευθερία της έκφρασης εις μάτην. Επίσης, στην Κύπρο δεν υπάρχει ιδιαίτερη ειδησεογραφία πέραν του κυπριακού προβλήματος, ούτε κάποιο αξιοπρεπές star system για να το κανιβαλίσεις και να περάσει ευχάριστα η ώρα σου. Άρα, τι να δημοσιογραφήσεις; Τη γριούλα που έπεσε από το γαϊδούρι καθώς μάζευε ελιές; Ή το υποστατικό που πλημμύρισε επειδή έβρεξε μισή ώρα πάνω από τα Λατσιά; Βαριέμαι.

Για να μην μιλήσω για τον κοινωνικό ρατσισμό από τον περίγυρο που με κοίταζε με το μισό του όποτε έλεγα ότι σπουδάζω δημοσιογραφία (λες και είναι αμαρτία) και τον αδικαιολόγητο ενθουσιασμό κάθε που έλεγα ότι είμαι δικηγόρος (λες και είναι κατόρθωμα). Μια πόζα, ένα φαίνεσθαι και τίποτα άλλο σε αυτή τη χώρα! Και επειδή, δυστυχώς, με αυτούς τους επιφανειακούς ανθρώπους συνυπάρχω εδώ, απαρνήθηκα και τις δυο μου ιδιότητες και ησύχασα. Κατά τη γνώμη μου, εδώ πέρα, μόνο αν ανοίξεις καφετέρια βρίσκεις την υγεία σου (τόσο τη ψυχική, όσο και την οικονομική!).

Τέλος πάντων, βγήκαμε από το θέμα μας! Το 2007 ήταν ασκητικό και ηρεμιστικό σαν lexotanil. Το νοσταλγώ όσο τίποτα και εύχομαι να μαζέψω λεφτά σύντομα και να πάω να ξανακάνω ένα τρίτο μάστερ, ώστε να έχω πάλι την πολυτέλεια να ξυπνώ αργά, να πηγαίνω βόλτες στα δάση, να απολαμβάνω τη βροχή, να έχω μακριά και απεριποίητα μαλλιά, να τρώω junk food στην pizza hut και να χαριεντίζομαι με τις φοιτητριούλες (που όσο πάνε, γίνονται όλο και πιο τσουλίτσες και ανεβαίνει το επίπεδο!).

Το 2007 γνώρισα και αξιόλογο κόσμο τόσο από Κύπρο, όσο και από Ελλάδα με την πλειοψηφία των οποίων διατηρώ επαφή μέχρι σήμερα όποτε ανεβαίνω στην Αθήνα. Κάποιοι εμφανίζονται επάξια και στο ΤΟΠ10 των ατόμων της δεκαετίας, που έρχεται σύντομα στις οθόνες σας!

Μάνα μου, στη θύμηση όλων αυτών, συγκινήθηκα.

Υποκλίνομαι στο 2007! Να ΄ταν κι άλλο!

Αναδρομή: Το 2005

antidoto1980@hotmail.com (Anti-Christos) — Sun, 06 Dec 2009 22:04:00 +0000

Το 2005 ήταν κωλοχρονιά!

Η χειρότερη της ζωής μου!

Το 2005, μάλωσα οριστικά με την καλύτερή μου φίλη. Ναι, είχα μια επιστήθια φίλη για 6 χρόνια, την οποία αγαπούσα περισσότερο και από την αδελφή μου. Εκείνη τη χρονιά τσακωθήκαμε για λόγους που βαριέμαι τώρα να αναπτύξω –μην φουντώσω και αρχίσω να βρίζω πάλι- και έκτοτε δεν ξαναμιλήσαμε. Δεν με ενόχλησε που δεν ξαναμιλήσαμε. Άλλωστε, εγώ της ζήτησα να με αφήσει ήσυχο, διότι δεν άντεχα άλλο να την βλέπω να απομυθοποιείται στο μυαλό και την υπόληψή μου. Με ενόχλησε όμως τρομερά, που δεν προσπάθησε να με ξανακερδίσει ως φίλο. Με ενόχλησε που μου επιβεβαίωσε πως έλειπε εξαπανέκαθεν από τη ζωή μου και πως πήγαν στράφι τα 6 δήθεν χρόνια της φιλίας μας.

Επειδή είχα επενδύσει πάρα πολλά συναισθήματα στη συγκεκριμένη γυναίκα, μου κακοφάνηκε τρομερά ο «χωρισμός» μας. Εξ αιτίας της είχα νεύρα για ένα ολόκληρο χρόνο – μην σου πω και περισσότερο. Και αυτά τα νεύρα, τα πλήρωσε το Λονδίνο. Ένα Λονδίνο στο οποίο μετακόμισα για να κάνω το μάστερ μου και το οποίο φάνταζε πολύ αφιλόξενο και μουντό με όλα αυτά. Ένα Λονδίνο που μου έκατσε στο λαιμό με την ανύπαρκτη φοιτητική του ζωή, με τις μακρινές αποστάσεις του, την ακρίβεια του, με τη δυσκολία των μαθημάτων του master.

Μέχρι να προλάβω να προσαρμοστώ, να προσανατολιστώ, να καταλάβω τι μου γίνεται, και να έλθω σε καλά ζεν, πέρασε η χρονιά και δεν έκανα ούτε ένα ουσιαστικό φίλο από εκεί.

Θα το δεις και στο βίντεο πιο κάτω, ότι όλα τα πλάνα του 2005 είναι γυρισμένα μέσα στην κουζίνα του διαμερίσματος, με τους 7 αλλόκοτους συγκάτοικους – με τους οποίους μπορεί περιστασιακά να οργίαζα, αλλά σήμερα ούτε ένα ‘γεια’ στο Facebook δεν ανταλλάζουμε. Ναι, ήταν μια χρονιά εγκλωβισμένη μέσα σε μια βαρετή κουζίνα. Μπορεί αυτό να μην είναι εμφανές στο βίντεο και να νομίζεις ότι περνούσαμε τέλεια, αλλά η γεύση που μου έμεινε από εκείνη τη χρονιά, είναι πικρή. Για καθαρά ψυχολογικούς λόγους.

Το 2005 ήταν επίσης κωλοχρονιά γιατί σηματοδότησε την επιστροφή μου στην Κύπρο. Μια επιστροφή την οποία ακόμη αντιμετωπίζω με αποστροφή και αδυνατώ να αποδεχτώ. Έκανα βέβαια ένα μικρό διάλειμμα το 2007 ξαναφεύγοντας, αλλά ουσιαστικά η επιστροφή μου στη νήσο των παθών χρονολογείται για τότε.

Θεωρώ πως όση αρνητική ενέργεια κουβαλώ μέσα μου σήμερα, πηγάζει εξολοκλήρου από ένα ισχυρό συναισθηματικό σεισμό που έλαβε χώρα το 2005 και του οποίου οι μετασεισμοί δεν έχουν εκτονωθεί πλήρως. Αισθάνομαι ακόμη μετασεισμικές δονήσεις από καιρού εις καιρόν, αν και όσο περνούν τα χρόνια αισθάνομαι καλύτερα. Το σημαντικό είναι ότι επιβιώνω, αλλά δεν έχω έρθει 100% στα συγκαλά μου ακόμα. Δεν είναι φυσιολογικό, το ξέρω. Δεν είναι ανάγκη να μου το χτυπάς συνέχεια, όμως! Ορίστε και το βίντεο-ντοκυμαντέρ από το 2005:

Δεν έχω να δηλώσω κάτι περισσότερο. Μια φορά, το 2005 κέρδισε η Παπαρίζου τη Γιουροβίζιον και είναι ίσως το μόνο θετικό συμβάν που θυμάμαι από τότε. Όπως και το ότι πήραμε το Ευρωμπάσκετ με την εθνική Ελλάδος.

Δεν λέω, χρειάζονται και οι γαμώ-χρονιές, ώστε να εκτιμηθούν και να αναδειχτούν περισσότερο οι καλύτερες! Αν δεν υπήρχε ο θάνατος δεν θα εκτιμούσαμε τη ζωή! Τι είπα πάλι, ο ποιητής!

Αναδρομή: Το 2000-01

antidoto1980@hotmail.com (Anti-Christos) — Thu, 03 Dec 2009 08:55:00 +0000

Τη δεκαετία που μας πέρασε, μόνο τρεις χρονιές παρουσίασαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Οι δυο ήταν πλημμυρισμένες από ευτυχία και η άλλη από απέραντη γκρίνια και δυστυχία. Σήμερα θα αρχίσουμε την αναδρομή μας με το ακαδημαϊκό έτος 2000-01, το οποίο κρατεί επάξια τα ηνία της απόλυτης ευτυχίας και έχει λάβει διαστάσεις μύθου στο μυαλό μου.

Το 2000, που λες, ήταν σημαδιακή χρονιά επειδή απολύθηκα από τον στρατό, πέταξα μαύρη πέτρα πίσω μου και έφυγα για σπουδές. Πήγα να σπουδάσω σε ένα μικρό προάστιο του Λονδίνου που στα επαρχιώτικα μου μάτια φάνταζε σαν τη Νέα Υόρκη. Τουλάχιστον τους πρώτους μήνες. Να φανταστείς ότι πήγα να ψωνίσω από το Oracle (το μεγάλο εμπορικό της πόλης) και το βράδυ έγραψα στο ημερολόγιό μου ότι: «σήμερα πήγα σε ένα mall που ίσως να είναι και το μεγαλύτερο της Ευρώπης!» Μιλάμε για τρομερή αφέλεια!

Το 2000 ήταν εξαιρετικό επειδή έκανα δεκάδες φίλους από ξένες χώρες. Τόσο πολύ είχα ενθουσιαστεί μαζί τους που νόμιζα ότι θα έχουμε την ίδια στενή επαφή για πάντα! Δημιουργήσαμε μια παρέα τρομερή, στην οποία πρωτοστατούσαν τα σκάνδαλα και τα ερωτικά μπλεξίματα. Μέσα σε ένα χρόνο μετρήσαμε τουλάχιστον πενήντα περιστατικά που μας σόκαραν! Είχαμε άντρες που ανακάλυψαν/αποκάλυψαν τη γκέι τους πλευρά. Είχαμε κοπέλες που κεράτωναν τον γκόμενο τους με άλλον, σχεδόν μπροστά στα μάτια του. Είχαμε αλλαξοκωλιές, κρυφά γαμήσια, πάρτι στους διαδρόμους που τελείωναν με παρέμβαση της ασφάλειας. Είχαμε θρυλικά Greek parties! Μην στα πολυλογώ, ήμασταν σαν επεισόδιο από το Big Brother!

Το 2000-01 γνώρισα και τον έρωτα της ζωής μου. Τον οποίο δεν ξέρω αν ξεπέρασα και ποτέ. Πολλές φορές σκέφτομαι ότι αν δεν πήγαινα στο συγκεκριμένο πανεπιστήμιο να σπουδάσω, δεν θα την είχα γνωρίσει και θα γλίτωνα 6 χρόνια συναισθηματικής ταλαιπωρίας και καψούρας. Από την άλλη, σκέφτομαι ότι οι συναισθηματικές δόσεις ευτυχίας που κάποτε μου χάρισε αυτή η κοπέλα αρκούν και περισσεύουν για μια ζωή, οπότε είμαι τυχερός που τελικά τη γνώρισα. Σήμερα δεν μιλιόμαστε. Δόξα συ ο Θεός!

Το 2000-01 ήταν εκπληκτικό και από άποψης επίδοσης. Πήγα στην Αγγλία ξέροντας μόνο το yes και το no, και κατάφερα να βγάλω το foundation course με τον πιο ψηλό βαθμό στην τάξη μου. Δεν το περίμενα. Πέρασα στη βαθμολογία ακόμα και τον Νιγηριανό, που ήταν ολόχρονα το φαβορί και μιλούσε τα αγγλικά σαν μητρική γλώσσα! Να φανταστείς ότι μετά τις εξετάσεις, εγώ έκανα αιτήσεις για να πάω σε άλλα πανεπιστήμια. Είχα σίγουρη την αποτυχία. Ευτυχώς, δεν χρειάστηκε!

Το 2000-01, ήταν τόσο ευλογημένο που όταν επέστρεψα την επόμενη χρονιά για να αρχίσω κανονικά το πρώτο έτος πήγα μια βόλτα στο campus για να δω τα κτίρια και να πειστώ ότι, αυτά που έζησα την προηγούμενη χρονιά δεν ήταν δημιουργήματα της φαντασίας μου και πως όντως υπάρχουν. Πωρώθηκα τόσο πολύ με τη ζωή μου εκεί που για να φανταστείς, η διευθύντρια του Foundation με προσκαλούσε επί τρία συναπτά έτη στην τάξη, για να καλωσορίσω τους καινούριους φοιτητές, να τους περιγράψω τι έζησα και να τους πείσω για το πόσο ωραία θα περάσουν και αυτοί στο πανεπιστήμιο! Καμάρωνα εγώ, το έπαιζα και παλιός, αλλά πάντα ζήλευα την ανυπομονησία και την αφέλεια του πρωτάρη. Μέχρι και σήμερα!

Βλέπω το βίντεο και σκέφτομαι: Πόσο μωρό ήμουν τότε. Φρέσκος-φρέσκος! Πόσο παλιά έγιναν όλα αυτά! Κι όμως τα αισθάνομαι όλα μόλις χθες!

(για να δεις το βίντεο σε πλήρη οθόνη, κάνε κλικ εδώ!)

Οι φοιτητές που με διαβάζετε, ακούτε καλά! Να ζείτε κάθε δευτερόλεπτο των φοιτητικών σας χρόνων κακομοίρηδες και αφήστε ήσυχη την χωρκατό-Κύπρο και τη μάμμα σας! Η ζωή είναι το πανεπιστήμιο! Είναι όλη σας η περιουσία!

Video Trivia:
Είμαι σίγουρος ότι έχεις μεγάλες απορίες τώρα που είδες το βίντεο, αλλά θα χαθεί η μαγεία αν κάτσω να σου εξηγήσω τι ακριβώς βλέπεις. Θα σου πω μόνο το αυτονόητο: Ότι δηλαδή, το soundtrack δεν θα μπορούσε να είναι κάτι άλλο πέραν της ‘Αγάπης Υπερβολικής’ που ήταν ένα τραγούδι που το ακούγαμε κατά κόρον τότε. Και είναι και συμβολικό. Το 2000-01 απ’ αγάπη υπερβολική είχα πεθάνει και το κατά-ευχαριστήθηκα!

Να ζήσουμε να τα θυμόμαστε! Thank you guys, I love you all!

The Princess & the Frog

antidoto1980@hotmail.com (Anti-Christos) — Tue, 01 Dec 2009 08:25:00 +0000

Καλώς όρισε και ο Δεκέμβρης!

Ο ημερολογιακός Δεκέμβρης δηλαδή, διότι ο πραγματικός δεν ξέρω αν θα ξανάρθει ποτέ. Δεκέμβρη με 25 βαθμούς κελσίου, δεν έχω ξαναδεί! Μόνο στην Αυστραλία και εκεί τουλάχιστον συνοδεύεται από καλλίγραμμες Αυστραλέζες με τρίγωνα μπικίνι και βυζάρες τούμπανο! Τέλος πάντων. Είναι ο τελευταίος Δεκέμβρης της δεκαετίας και όπως σας είπα και παλιότερα θα είναι αφιερωμένος σε ό, τι έζησα, λάτρεψα και μίσησα τα τελευταία δέκα χρόνια. Θα τα αναπτύξουμε αναλυτικά στις επόμενες επετειακές αναρτήσεις. Δεκέμβρης – Μνημόσυνο, δηλαδή, με κλάματα, κόλλυβα και πολύχρωμα πυροτεχνήματα.

Όμως, πριν πάρω το φτυάρι και τοποθετήσω την ταφόπλακα στη δεκαετία, θα σου γράψω κάτι ευχάριστο. Ω, ναι! Εχτές εκεί που ανακάτωνα το YouTube, ανακάλυψα το trailer της νέας ταινίας κινουμένων σχεδίων της Disney, η οποία έρχεται στους κινηματογράφους σύντομα. Πρόκειται για την ιστορία της πριγκίπισσας που φίλησε τον βάτραχο και έγινε πάλι πρίγκιπας.

Και τι μ’ αυτό, θα μου πεις!

Ενθουσιάστηκα επειδή η Disney τα τελευταία δέκα χρόνια, από το Atlantis και έπειτα, δεν ξανά κυκλοφόρησε ταινία σε 2-D animation. Ήρθε η PIXAR με τα Toy Story, τα Bugs Life, το Cars και το πιο πρόσφατο Up! και εισήγαγε τα τρισδιάστατα σχέδια τα οποία μονοπώλησαν την αγορά, έθαψαν τον Αλαντίν, τη μικρή γοργόνα, τον Κουασιμόδο και την Ποκαχόντας και μαζί τους, τα παιδικά μου χρόνια.

Εξ αιτίας αυτών των τρισδιάστατων παραγωγών έχασα κάθε ενδιαφέρον για την τέχνη των κινουμένων σχεδίων. Κάποιοι μου είπαν ότι απλώς ο κινηματογράφος προόδεψε και πως πρέπει να το δεχτώ, κάποιοι άλλοι χάρηκαν που επιτέλους μεγάλωσα και δεν τους τραβολογούσα στις κινηματογραφικές αίθουσες για να δούνε «Μίκυ Μάους!»

Όμως! Το “Princess and the frog!” είναι γυρισμένο με την παλιά τεχνοτροπία! Σκηνοθετημένο από το team του Αλαντίν και του Beauty and the Beast! Ναι! Είναι μιούζικαλ και ζωγραφισμένο στο χέρι. Δηλαδή μυρίζει ‘90ς από το χιλιόμετρο! Με λίγα λόγια, ΠΡΕΠΕΙ να το δω!

Η τελευταία ταινία του Disney που παρακολούθησα στο σινεμά με πραγματική λαχτάρα και ζήλο, ήταν ο ‘Ηρακλής’ το 1997. Μετά, πήγα στρατό, έπαθα τεράστιο σοκ αλλαγής και δεν είχα κέφι να ξανά δω τέτοιες ταινίες. Θυμάμαι που ενόσω ήμουν στα ΥΕΑ του Αυλώνα και είχα έξοδο ένα απόγευμα, πήγα να δω τη Mulan τιμής ένεκεν, και έφυγα στα μισά του έργου από τη βαρεμάρα. Απορούσα με τον εαυτό μου, που μου άρεσαν μέχρι την προηγούμενη χρονιά τέτοιες ταινίες.

Δέκα χρόνια μετά, δεν έχω το σθένος να παρακολουθήσω τις ταινίες αυτές (τις οποίες όμως συνέλεξα όλες σε DVD), αν και ομολογώ ότι υπάρχουν φορές που όταν χουχουλιάζω στον καναπέ και θέλω να αποκοιμηθώ τις παίζω στην τηλεόραση για να αποκοιμηθώ μια ώρα αρχύτερα!

Λοιπόν, θα πάμε να το δούμε;

Και τώρα, κλείνω τη σημερινή ανάρτηση αρπάζοντας το μαγικό ραβδί της Τίνκερμπελ και ανακηρύσσοντας την έναρξη αναδρομής της δεκαετίας! ΤΩΡΑ! (εδώ πέφτει αστερόσκονη και παραληρούν τα πλήθη).

Ο Μισογύνης

antidoto1980@hotmail.com (Anti-Christos) — Mon, 30 Nov 2009 11:06:00 +0000

Πόσο μισογύνης είμαι τελικά;

Τον τελευταίο καιρό όλο και περισσότερος κόσμος μου κάνει αυτή την ερώτηση.

Το 2007 πήγα σε μια συνέντευξη για δουλειά, και επειδή έτυχε οι υπεύθυνοι της εταιρείας να έχουν διαβάσει το ιστολόγιό μου, με ρώτησαν αν είμαι μισογύνης, διότι αυτό έβγαινε από την πλειοψηφία των κειμένων μου. Ευτυχώς, έκοψε ο νους μου και τους απάντησα πολύ διπλωματικά ότι: «Δεν μισώ τα φύλα. Μισώ συγκεκριμένες προσωπικότητες και συμπεριφορές.» Και το έσωσα κάπως. Τώρα, εφόσον είμαι άντρας και ψάχνω γυναίκα, λογικό είναι να εξοργίζομαι συχνότερα με γυναικείες συμπεριφορές και προσωπικότητες. (Οι άντρες ως φύλο δεν με αφορούν και ουδέποτε μπήκα στη διαδικασία να αναλύσω τη ψυχοσύνθεσή τους – αν και θεωρώ ότι οι περισσότεροι είμαστε εξίσου ατελείς).

Προ δέκα ημερών, επαναλήφθηκε το σκηνικό. Βγήκα με μια άγνωστη την οποία γνώρισα από το blog. Ενώ πίναμε τον καφέ μας, μου ομολόγησε ότι είχε και αυτή την ίδια εντύπωση για μένα (και μάλλον την έχει ακόμα).

Και εδώ αρχίζει η απολογία μου με μουσική συνοδεία μπουζουκιού:

Η αλήθεια είναι ότι μεγάλωσα με μεγάλη ιδέα για τις γυναίκες. Πάντα τις είχα πολύ ψηλά στην υπόληψή μου. Η γυναίκα είναι η μάνα μας! Είναι η πηγή της έμπνευσής μου. Είναι το ον που στη σκέψη του τραγουδώ λαϊκά, χορεύω χασάπικα, γράφω ποιήματα και γυρίζω βίντεο-κλιπ. Θα ήμουν βλάκας να μισώ τα πλάσματα που μου γεννούν τόσο σπουδαία και ανώτερα συναισθήματα. Και πιστεύω ακράδαντα πως όσοι με ξέρουν από μικρό, θα συμφωνούν, πως μόνο μισογύνη δεν με λες.

Από την άλλη, δεν ξέρω και πόσο αναγνωρίστηκε και επιβραβεύτηκε αυτή η αντίληψή μου, από το ίδιο το γυναικείο φύλο. Ή μάλλον ξέρω: Καθόλου! Μόλις πρόσφατα, συνευρέθηκα με μια κοπέλα, η οποία όταν της έκανα κομπλιμέντο για την ομορφιά της, έσκασε στα γέλια και μου χάλασε τη σκηνοθεσία της στιγμής. Το βρήκε πολύ φλώρικο και «ξενερωτικό» εκ μέρους μου.

Καλά, μην φανταστείς ότι κομπλιμεντάρω όπως τον Ζαμπούνη ή ότι γίνομαι ποιητικός και γλυκανάλατος σε όρια αηδίας. Απλώς προσπαθώ να είμαι τρυφερός. Δεν γίνεται να έχω απέναντί μου ένα λουλούδι κι εγώ να του λέω: «Πάρτα μωρή γαμιόλα!» ή «τι καβλόμουνο είσαι εσύ, Παναγία μου!» Και αυτά καλά είναι βέβαια, αλλά για τα πέντε λεπτά πριν εκσπερματώσεις. Το να λανσάρεις και να συντηρείς όμως, ένα τέτοιο προφίλ, αυτό του σκληρού γαμιά, δεν είναι a priori μισογυνιστικό; Αλλά, τώρα θα μου πεις, με αυτά ανάβουν οι πλείστες και οι πλύστρες!

Ε, φταίω εγώ που δεν ξέρετε τι σας γίνεται; Και είμαι εγώ ο μισογύνης; Βρε, άντε από ‘κει!

Υπάρχει η λύση βέβαια, και την παρατηρώ να εφαρμόζεται στα πλείστα ζευγάρια που με περιβάλλουν: Αδιαφορία!

Έχεις τη γκόμενα εύκαιρη. Της ρίχνεις ένα πήδο για να «φεύγουν τα χοντρά» και στο ενδιάμεσο βλέπεις τηλεόραση ή βγαίνεις με τους φίλους σου. Ίσως εδώ να κρύβεται και το μυστικό της τέλειας σχέσης και ισορροπίας. Στο ζαμανφού! Αλλά μήπως και αυτό δεν είναι μισογυνιστικό; Δεν είναι μισογυνιστικό να αντιμετωπίζεις σοβαρά την άλλη μόνο όταν τη χύνεις;

Αυτά τα πρότυπα άντρα θέλετε, αυτά παίρνετε. Κατά τα άλλα, «δεν υπάρχουν άντρες» και όταν τους βρούμε (διότι κατ' εμέ η ανδρεία ισοδυναμεί με τον σεβασμό του αντίθετου φύλου), τους ευνουχίζουμε στο πι και φι με ένα «με ξενερώνεις που είσαι ρομαντικός!» Να φταίμε και από πάνω επειδή σας αντιμετωπίζουμε σαν γυναίκες με Γ κεφαλαίο και όχι σαν πορνίδια. Ουστ!

X-Factor Live (5)

antidoto1980@hotmail.com (Anti-Christos) — Sat, 28 Nov 2009 09:42:00 +0000

Παρακαλώ δημόσια τον ΑΝΤ1 να μου δώσει ένα θεωρείο στο πλατό του X-Factor, όπως αυτό που έχει ο DJ του Ρυθμού και να κάνω αναμετάδοση μέσω twitter και facebook τα τεκταινόμενα του live show! Σημεία και τέρατα συνέβησαν και πάλι ψες. Ένα live χωρίς παραλειπόμενα δεν είναι γραφτό να ζήσουμε! Και ευτυχώς!

Γενικές παρατηρήσεις:

*Η Ελευθερία μου αρέσει. Παρόλο που στις φλέβες της ρέει αίμα παραλιμνίτικο, εντούτοις δεν βλέπεις ούτε ίχνος κυπρίλας στο χαμόγελο ή στις κόρες των ματιών της. Επίσης, διαθέτει ευφράδεια λόγου, πράγμα σπάνιο για νιάτο της Κύπρου, καλομοιρίστικη τσαχπινιά, προσόν επίσης σπάνιο και καλή φωνή. Όλα τα καλά του Θεού! Ψες την ψήφισα κιόλας, αλλά έπεσε βλέπεις κακογλωσσιά και φθόνος. Τη φάγανε την κοπέλα. Μην δουν την καλύτερή τους, αμέσως, στην γκιλοτίνα! Το ότι από δω και μπρος θα κάνει φωνητικά στον Ρουβά, δεν ξέρω πόσο παρήγορο είναι.

*Από την άλλη, η αντιπαθέστατη Πωλίνα, εψές ήταν μια αποκάλυψη! Ακόμη κι εγώ που της σέρνω τα εξ αμάξης από τη πρώτη φορά που την είδα, ψες την χειροκρότησα! Ήταν εξαιρετική! Μου θύμισε την Άννα σε πολλές φάσεις. Πάντως, το ‘Πράγματα’ το σκότωσε την προηγούμενη βδομάδα, μην ακούς τον Θεοφάνους τι λέει. Γιατί καλό είναι να έχεις λίγο diva attitude επί σκηνής, αλλά δεν γίνεται να πιάνει όποια κι όποια τη Βίσση στο στόμα της!

*Ο Hovig επιβιώνει άνετα μέχρι στιγμής, παρόλο που δεν λέει να κόψει τα εκνευριστικά «yeah baby», και τις πόζες του Superman που έγιναν πλέον τόσο γραφικές, όσο και τα filakia της Καλομοίρας. Ο Hovig κάθε βδομάδα ανασταίνει επιμελώς το γκλαμουράτο Χόλλιγουντ και είναι να απορείς τι καριέρα θα κάνει όταν με το καλό αποφοιτήσει από το X-Factor και θα πρέπει να αντεπεξέλθει στα μπουζούκια, τα λέλουδα και τις πενιές! Να ακούσω Frankie Goes to Hollywood να ανοίγει το πρόγραμμα του Πάνου Κιάμου και τι στον κόσμο! Κατά τη γνώμη μου, είναι ο πρώτος που θα εξαφανιστεί με το πέρας του παιχνιδιού.

*Όπως επίσης απορώ πως θα επιβιώσουν οι Pale Faces. Είναι τάχα μου, the next big thing, με έναν superstar για frontman, αλλά εγώ αναρωτιέμαι: Μόνο εγώ βλέπω τρεις ταλαίπωρους μαθητές σε food bazaar του Λυκείου τους και έναν κλώνο εκείνου του διακοσμητή / αρχιτέκτονα που παρουσίαζε το «Άλλαξε το» στον Alpha πέρσι; Οι κριτές επιμένουν να τους σώζουν και να μην λαμβάνουν σοβαρά υπόψη τα μηνύματα του κόσμου που τους θέλει συχνά προτεινόμενους για αποχώρηση. Να δούμε ως πότε!

*Η Nini στις μπαλάντες είναι κορυφή. Σε οτιδήποτε άλλο δοκιμάστηκε δεν με έπεισε, αν και λάτρεψα την νεκρανάσταση του «στοιχηματίζω» την περασμένη βδομάδα. Χαριτοδιπλωμένος uber alles! Η Nini δεν έχει τίποτα να προσφέρει στην Αθήνα των μπουζουκίων και ως εκ τούτου είναι και αυτής μετρημένα τα ψωμιά της. Με την πρώτη ευκαιρία θα της πουν με επίσης σπαστά ελληνικά: «Προσπαθώ να δω τι μέλλον έχει το είδος που υπηρετείς στην Ελλάδα» και θα την πασάρουν με τρόπο. Δυστυχώς.

*Στον Νικηφόρο και στον "λυπηθείτε-με-έχω-προβλήματα" -Δημήτρη, πάω τουαλέτα όταν εμφανίζονται.

*Το μωρό μου, την Ήβη, έχω καιρό να την απολαύσω σε κάτι καβλωτικό. Ούτε στο Papa don’t preach μου άρεσε, ούτε στο ψεσινό των pussycat dolls.

*Τον Σταύρο τον παραδέχομαι αν και δεν είναι το στιλ μου. Αυτό το μαστουρωμένο βλέμμα, διασταύρωσης Θέμη Γεωργαντά και Robbie Williams, μου ξυπνά πράγματα που θέλω να ξεχάσω. Παρόλα αυτά, όσο κι αν ψάξω, δεν του βρίσκω καλλιτεχνικό ψεγάδι.

*Οι ’48 ώρες’ εξακολουθούν να είναι η αποκάλυψη του σόου, και όπως φαίνεται, οι μόνοι που δεν το χρειάζονται για να αναδειχτούν! Αν είχα ταλέντο και ήμουν γνώστης του αντικειμένου, θα ήμουν (ιδρυτικό) μέλος τους συγκροτήματός τους!

Bullying στον Μπούλη

antidoto1980@hotmail.com (Anti-Christos) — Fri, 27 Nov 2009 09:47:00 +0000

Τελευταίως είδαν το φως της δημοσιότητας διάφορα περιστατικά άσκησης ψυχολογικής, αλλά και σωματικής βίας στα σχολεία μας. Οι δημοσιογράφοι καταγγέλλουν συμμορίες μαθητών και εξωσχολικών που πουλούν προστασία σε μερικούς, ενώ ασκούν ψυχολογική βία και προκαλούν επεισόδια σε άλλους. Το φαινόμενο, φυσικά, δεν είναι καινούριο. Απλώς, από καιρού εις καιρόν το θυμόμαστε για να γίνεται κουβέντα και να καταδικάζουμε την κατάντια της «άτιμης κοινωνίας μας.»

Με αφορμή αυτά τα κατάπτυστα περιστατικά, θυμήθηκα κι εγώ ένδοξες στιγμές bullying που έζησα, τόσο ως θύτης, όσο και ως θύμα.

Το 1990-91 ήμασταν με τα ξαδέλφια μου στο εξοχικό στο βουνό. Οι γονείς μας είχαν πέσει για ύπνο και εμείς παίζαμε στο σαλόνι τους «απαγωγείς!» Βασικά, είχαμε δει στη ‘Λάμψη’ του Φώσκολου ένα επεισόδιο στο οποίο είχε απαγάγει ο Ιάγος τη Σεμίνα (την οποία ενσάρκωνε η Νάντια Μουρούζη με τις βυζάρες της), και τη βίαζε μέσα σε ένα υπόγειο. Και εμείς σαν σωστά αρνιά που αναπαράγουν ό, τι βλέπουν στο χαζοκούτι, αναπαραστήσαμε στη σκηνή. Όχι ακριβώς την ίδια. Άλλωστε η ξαδέλφη μου στα 7 της χρόνια δεν είχε βυζάρες.

Την κλειδώσαμε όμως μέσα στην τουαλέτα και της είπαμε ότι για να τη βγάλουμε, πρέπει οι γονείς της να πληρώσουν λύτρα. Την αφήσαμε κλειδωμένη μες την τουαλέτα όλο το απόγευμα! Και σαν να μην έφτανε αυτό, κλωτσούσαμε την πόρτα με δύναμη προκαλώντας της πανικό και της λέγαμε ότι αν δεν παραδοθούν τα λύτρα σύντομα, θα ερχόταν ένας «δράκος» από το χωριό να την σκοτώσει και να τη βιάσει! Η ξαδέλφη σπάραζε και έκλαιγε μέσα στην τουαλέτα και οι υπόλοιποι διασκεδάζαμε με τον πόνο της.

Ύστερα ξύπνησαν οι γονείς μας, μας έδειραν και της άνοιξαν να βγει. Μια φορά, περάσαμε αξέχαστα εκείνο το σαββατοκύριακο!

Το 1994 έπεσα και εγώ θύμα bullying στο σχολείο. Είχε έρθει στην τάξη μας ένας νέος μαθητής, με τον οποίο δεν χωνευόμασταν. Μην σου τα πολυλογώ, μέσα σε 10 μέρες, κατάφερε με συκοφαντίες και κουτσομπολιό να φέρει όλους τους τότε φίλους μου εναντίον μου. Έφτασα στο σημείο να μην έχω ούτε ένα φίλο και να περνώ εφιαλτικά. Περπατούσα στην αυλή τα διαλείμματα και έρχονταν διάφορες παρέες και με απειλούσαν ότι θα με δείρουν ή ότι θα μου επιτεθούν με το πέρας των μαθημάτων. Αυτό το πράμα κράτησε μήνες. Δεν τολμούσα όμως να το αναφέρω ούτε σε γονείς, ούτε στους καθηγητές, γιατί τα πράγματα θα γίνονταν χειρότερα, χώρια που δεν με έπειθαν ότι μπορούσε κάποιος ανώτερος να τους επιβληθεί.

Μετά από τις διακοπές των Χριστουγέννων και αφού η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο (είχα φτάσει στο σημείο να μην θέλω να πάω σχολείο!), άνοιξα την πόρτα της υποδιευθύντριας και της ανέφερα το γεγονός. Αυτή το διέδωσε σε όλο τον καθηγητικό σύλλογο και έλαβαν, τάχα μου, «μέτρα.» Βασικά, έκαναν χειρότερα τα πράγματα εφόσον με απλές παρατηρήσεις του τύπου: «Να είστε αγαπημένοι και να μην ενοχλείτε τους συμμαθητές σας» δεν άλλαζε κάτι.

Το bullying εναντίον μου συνεχίστηκε για άλλους δυο μήνες, ώσπου τα έβαλα με τη διεύθυνση! Πήγα και βρήκα 2-3 καθηγητές που είχα το θάρρος τους, και τους έμπηξα τις φωνές: «Εσείς οι ίδιοι δεν μπορείτε να σταματήσετε 5 μαλάκες που με απειλούν! Εγώ γιατί να νιώθω ασφαλής εδώ μαζί σας?! Δεν ξανάρχομαι σχολείο, ώσπου να επιβληθείτε!»

Αυτό το συμβάν έλαβε χώρα μπροστά στα έκθαμβα μάτια άλλων συμμαθητών που δεν πίστευαν ότι εγώ υποδείκνυα στους καθηγητές το καθήκον τους. Αν θέλεις το πιστεύεις, μετά από αυτό, το bullying εναντίον μου σταμάτησε! Οι συμμαθητές μου θεώρησαν πολύ cool εκ μέρους μου το ότι τα έβαλα με τους καθηγητές δημοσίως, και αίφνης αυτοί που με απειλούσαν είδαν στα μάτια μου τον «αγωνιστή», τον «παλαιστή» και τον ανάρχα! Τι να πεις…

Μέσα σε λίγες μέρες μου μιλούσαν πάλι λες και είμαστε οι καλύτεροι φίλοι! Τρομάρα να τους έρθει όπου κι αν βρίσκονται σήμερα!

Το τρίτο περιστατικό άσκησης ψυχικής βίας που έζησα ως θεατής, ήταν στον στρατό, το 1999. Είχαμε έναν φαντάρο χαμηλού πνευματικού επιπέδου. Δεν ήταν καθυστερημένος, αλλά ούτε και νορμάλ. Ήταν κάτι ενδιάμεσο. Δεν μπορούσε να χειριστεί όπλο, γι αυτό και οι μόνες υπηρεσίες που παρείχε στον λόχο, ήταν αυτές του θαλαμοφύλακα. Οι υπόλοιποι ‘νορμάλ’ φαντάροι μας, τον αντιμετώπιζαν σαν τον σάκο του μποξ. Ό, τι μαλακία σκέφτονταν την εφάρμοζαν πάνω του. Ένας παλιός στρατιώτης του στήθηκε ένα βράδυ ημίγυμνος μπροστά του και άρχισε να χαϊδεύεται. Ο θαλαμοφύλακας τον κοιτούσε αποσβολωμένος και δεν ήξερε τι ακριβώς έβλεπε. Ο παλιός συνέχισε να τρίβεται και του είπε: «Αν δεν γλείψεις τις ρόγες μου, δεν θα βγεις έξοδο αύριο!» Ο θαλαμοφύλακας έμεινε ακίνητος και κοιτούσε. Ύστερα έσκασαν όλοι στα γέλια και διαλύθηκαν.

Ένα άλλο βράδυ, του έστησαν μια άλλη πλάκα: Τον έβαλαν να στέκεται όλο το βράδυ όρθιος με το δείκτη του χεριού του μέσα στην κλειδαρότρυπα της πόρτας, για να μην μπαίνουν, δήθεν, τα κουνούπια στον θάλαμο. Και αυτός τους πίστεψε και έμεινε με το δάκτυλο σφηνωμένο μέσα στην κλειδαρότρυπα για 2 ώρες!

Ήμουν παρών σε όλα τα περιστατικά. Κάποια τα αντιμετώπισα, κάποια τα απόλαυσα, για κάποια ντράπηκα που δεν προσπάθησα να τα αποτρέψω. Όλα μες τη ζωή είναι…

Κύριε Ελέησον (δις)

antidoto1980@hotmail.com (Anti-Christos) — Sun, 22 Nov 2009 12:10:00 +0000

Η κυριακάτικη ‘Σημερινή’ δημοσίευσε τα αποτελέσματα μιας καινούριας έρευνας γύρω από τις θρησκευτικές πεποιθήσεις των Κυπρίων. Σου παραθέτω τα best of, και σε συμβουλεύω να πας να ανάψεις μια λαμπάδα το συντομότερο, μπας και δει αυτή η βραχονησίδα κάποια μέρα προκοπή! Έχουμε και λέμε:

Το 64% των Κυπρίων πιστεύει στη ζωή μετά θάνατον!

Αυτό το εύρημα, όπως καταλαβαίνεις, χρειάζεται τη δέουσα εκμετάλλευση. Θα μπορούσε να αποτελεί μια νέα πτυχή ανάπτυξης της οικονομίας μας! Οι τράπεζες θα μπορούν να χορηγούν δάνεια και πιστωτικές κάρτες, τα οποία θα εξοφλούνται στην επόμενη ζωή. Σκεφτείτε το. Γίνεται! Θέλεις σήμερα ένα δάνειο για να ανακαινίσεις το σπίτι σου; Πας στην τράπεζα σαν κύριος, τους εξηγείς ότι θα το ξεπληρώσεις κατά πάσα πιθανότητα στην επόμενη ζωή (δεδομένου πως έχεις πάλι την ατυχία να γεννηθείς Κύπριος), και έχεις ανακαινισμένο το διαμέρισμα σε χρόνο μηδέν!

Το 60% των Κυπρίων πιστεύει στην ύπαρξη του Παραδείσου!

Δώσε! Χτύπα ανελέητα! Άλλος ένας τομέας που χρήζει ανάπτυξης! Πώληση οικοπέδων στον παράδεισο και τουριστικά πακέτα διακοπών για τη μετά θάνατο ζωή! Κουράστηκες από τα εγκόσμια; Κλείσε έγκαιρα το προσωπικό σου λιβάδι στον παράδεισο. Προσφέρονται ελκυστικά πακέτα λιβαδίων με θέα το δέντρο κάτω από το οποίο η Εύα ατίμωσε τον Αδάμ! Τιμαί λογικαί! Και τονίζω την ανάγκη για έγκαιρη προκράτηση καθώς όσοι δεν προλάβουν, θα έχουν μοναδική επιλογή την κόλαση, στην οποία ως γνωστόν κάνει πολλή ζέστη και δεν υποφέρεται. Μας αρκεί ο κυπριακός καύσωνας!

Το 57% των Κυπρίων πιστεύει στην ύπαρξη της κόλασης!

Αυτό το εύρημα είναι κάπως οξύμωρο. Οι πιστοί πιστεύουν ότι υπάρχει παράδεισος κατά 60%, αλλά οι ίδιοι πιστοί πιστεύουν κατά 3% λιγότερο στην ύπαρξη της κόλασης! Δηλαδή, συμπεραίνουμε πως είτε οι πιστοί μας είναι αισιόδοξοι άνθρωποι, είτε απλοί χέστηδες. Διότι προφανώς δεν θέλουν να πιστέψουν ότι μπορεί να υπάρχει και το ενδεχόμενο να είναι fully booked ο παράδεισος και να πρέπει να «συνταξιοδοτηθούν» στην κόλαση.

Ένα 8% των Κυπρίων δήλωσε πως κάποτε πιστεύει στον Θεό, και κάποτε δεν πιστεύει σ’ αυτόν!

Λογικό και άκρως συμφεροντολογικό! Διότι μπορεί κάποιες φορές να έχει ρεπό η Παναγίτσα και να μην εκπληρώνει τάματα και επιθυμίες και άλλες φορές να έχει κέφια και να τα μοιράζει τζάμπα! Θυμάμαι όταν έδινα εξετάσεις για το μάστερ, το 2005, όπου η μητέρα μού διαμήνυσε ότι θα περάσω άνετα όλα τα μαθήματα διότι της το είπε η Παναγία! Της έστειλε διαβεβαίωση με όραμα. Λες και ήξερε η Παναγία τα θέματα! Τελικά πέρασα όντως τα μαθήματα, να 'ναι καλά τα ξενύχτια και οι καφέδες, αλλά ήθελα να’ ξερα αν δεν περνούσα τι είδους αποζημίωση θα ζητούσαμε από την ύψιστη!

Το 75% των Κυπρίων πιστεύει στα θρησκευτικά θαύματα!

Αυτό το προσυπογράφω κι εγώ. Μια φορά, όταν πήγαινα στην Τρίτη Δημοτικού, προσπαθούσε ο πατέρας μου να μου εξηγήσει τα κλάσματα. Γενικά ήμουν -και είμαι- πολύ slow με τα μαθηματικά. Για να κάνω μια προσθαφαίρεση χρειάζομαι τουλάχιστον ένα δεκάλεπτο. Ο πατήρ μου απηυδούσε συχνά και επικαλούνταν τα θεία δις και τρις τότε, όταν κάποια στιγμή πλάνταξε και μου είπε: «Κάνε τη γαμημένη την πράξη μια φορά σωστά και θα παίξουν οι καμπάνες!» Αν θέλεις το πιστεύεις, λογάριασα σωστά το αποτέλεσμα και τότε ακούστηκαν οι καμπάνες του Αγ. Νικολάου, πίσω απ' το σπίτι μας, να χτυπούν. Θαύμα!

Μια άλλη φορά, πρόσφατα, έκατσα με μια κοπέλα που βγήκα ραντεβού στα σκαλιά της εκκλησίας της Φανερωμένης και φιληθήκαμε. Ήταν πολύ συγκινητική στιγμή γιατί είχα να κάνω κάτι με κοπέλα σχεδόν 2 χρόνια. Την ίδια στιγμή, δάκρυζαν μέσα οι εικόνες! Θαύμα!

Ένα 10% των Κυπρίων πιστεύει στη μετεμψύχωση!

Τον γιατρό και γρήγορα. Καλά και αυτοί οι γέριμοι οι στατιστικολόγοι. Τι είδους μερίδιο του πληθυσμού πήγαν και βρήκαν; Μόνο την περιοχή Αθαλάσσας κάλυψαν;

Μόνο ένα 2% είναι άθεο.

Ήθελα να ‘ξερα που κυκλοφορούν όλοι αυτοί οι άνθρωποι! Τους άθεους εννοώ. Να πάω να τους φτύσω μες τα μούτρα που τολμούν να αμφισβητούν τη μετεμψύχωση, την ύπαρξη του Αδάμ και της Εύας, του παραδείσου, της κολάσεως, των θαυμάτων, του Νίκου, του ανηλίκου, της νύστας, της πίστας, της ωραίας της παρέας, της ομάδος, Σερενάτα και πάσης Ελλάδος!

Αχχχ! Ύστερα διερωτάσαι γιατί πλήττω εγώ, σ’ αυτή τη χώρα!

Το Soundtrack της σημερινής ανάρτησης:

- Αν υπάρχει παράδεισος – Ν. Θεοδωρίδου

- Στην αυλή του παραδείσου – Ακατονόμαστη

- Στων αγγέλων τα μπουζούκια – Σταύρος & Ελένη

- Ο παράδεισος πουλιέται με το τετραγωνικό – Ν. Καρβέλας

- Μου’ χεις κάνει τη ζωή μου κόλαση – Γ. Πάριος

- Δυο για την κόλαση και δυο για τον παράδεισο – Ευρυδίκη / Βαρδής

- Paradise City – Guns ‘n Roses

Αμήν!

Τα Σέβη μου!

antidoto1980@hotmail.com (Anti-Christos) — Fri, 20 Nov 2009 08:55:00 +0000

Η Ευρωπαϊκή Ένωση απέκτησε από χθες τον Πρόεδρό της και την Υπουργό Εξωτερικών της. Τον Βέλγο Χέρμαν Βαν Ρομπάι και την Βρετανή Κάθριν Άστον αντίστοιχα. Βάσει των προνοιών της Συνθήκης της Λισσαβόνας αυτοί θα μας εκπροσωπούν στις διεθνείς συναντήσεις. Θα μας συμβούλευα να τους αγκαλιάσουμε το ταχύτερο δυνατόν, διότι όπως έχω ξαναγράψει, η Ευρώπη πρέπει να γίνει η καινούρια μας πατρίδα και όχι το έκτρωμα που θα προκύψει από τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας που θα μας επιβληθεί σύντομα από τον Αγγλοαμερικανικό άξονα.

Χάρηκα για τον Ρομπάι, γιατί στο παρελθόν έκανε μια δήλωση-βάλσαμο. Ότι δηλαδή, «η Τουρκία δεν έχει καμία θέση στην Ευρωπαϊκή Ένωση και καλό θα ήταν να το χωνέψει.» Χαλάστηκα όμως από την εκλογή της Βρετανής, η οποία προφανώς επιλέχθηκε για να χρυσώσει το χάπι στους πούστο-εγγλέζους για την απόρριψη του Tony Blair. Αυτό μας έλειπε Αγγλάκια, να εκλέξουμε για Πρόεδρο της ΕΕ την αδελφούλα, τον Blair! Δεν μου κόβετε το χέρι καλύτερα! Να εκλέξουμε για πρόεδρο το φίδι τον Εγγλέζο, που αρνείται να ασπαστεί το Ευρώ, αρνείται να αισθανθεί Ευρωπαίος και επίσης, σε πρόσφατο γκάλοπ το 56% των Βρετανών ψήφισαν να αποχωρίσουν από την ΕΕ, επειδή δεν τους προσφέρει, λέει, τίποτα (κάνε κλικ εδώ για να διαβάσεις σχετικό άρθρο από το BBC).

Στο καλό και από το πεζοδρόμιο! Φεύγοντας να κλείσετε και την πόρτα!

Τώρα απομένει να δούμε πως θα ξεκάνουμε την Άστον. Διότι όσο να’ ναι, καλός ο Βέλγος, αλλά έχει και το φίδι μες τα πόδια του. Ένα βήμα μπροστά να πάει να κάνει, τρία πίσω θα τον τραβά η Ανακόντα!

Θέλω πάρα πολύ να εξελιχθεί η Ευρώπη σε υπέρ-κράτος. Μπορεί να υπάρχουν και πολλές αρνητικές επιπτώσεις από μια τέτοια εξέλιξη, αλλά για μένα τον κακομοίρη-ψαρά, που ζω στην άκρη της Γης, είναι και η Ευρώπη μια παρηγοριά. Πού θα πάει, πού θα βγει; Θα γίνουμε και εμείς μια μέρα οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης. Δεν θα ζω για να το χαρώ, πάντως η Γιουροβίζιον θα κάνει το θαύμα της!

Ιδού και η φωτογραφία του. Μια φορά, η φάτσα του θυμίζει πρόεδρο, και όχι σαντουϊτσή έξω από το ΓΣΠ. Όταν δω και τις κάλτσες του, θα επιβεβαιώσω ή αναθεωρήσω, ανάλογα.

Να μου Ζήσει!

antidoto1980@hotmail.com (Anti-Christos) — Thu, 19 Nov 2009 09:25:00 +0000

Έχω πάρα πολλά νεύρα σήμερα.

Διαβάζω τις εφημερίδες και βγαίνω από τα ρούχα μου!

Ρε Χριστόφκια μου, να χαρείς αγάπη μου! Τι πήγες κι έκανες πάλι, χαρά της Διπλωματίας μου, εσύ;! Διάβασα σήμερα ότι τις προάλλες έμεινες χάσκοντας όταν ο Μπαρόζο έθιξε τις δολοφονίες των αγνοουμένων μας ως παραβίαση των προνοιών της Συνθήκης της Γενεύης. Το θέμα είναι, τάχα μου, «ανθρωπιστικό» και όχι «πολιτικό!» Δεν έβγαλες μιλιά να υποστηρίξεις αυτή την ελαφρόμυαλη χώρα που σε εξέλεξε. Και καλά της έκανες, εδώ που τα λέμε, να μάθει να σκέφτεται πριν ρίξει τη ψήφο της.

Σε δικαιολογώ, όμως! Είμαι σίγουρος ότι έμεινες χάσκοντας διότι αν μιλούσες το πολύ-πολύ να έλεγες χοντρή πατάτα και θα αποκαλυπτόταν η «γνώση» σου επί του θέματος. Οπότε καλύτερα που σιώπησες παρά να πεις και μπράβο από πάνω. Αλλά απορώ! Τόσο καλά πάνε πια αυτές οι συνομιλίες που θα διακυβεύονταν συθέμελα αν καταδίκαζες κι εσύ, έστω και για χάρη του θεαθήναι, αυτά τα αποτρόπαια εγκλήματα πολέμου; Δεν σου ζητήσαμε να κάψεις και το Manifesto σου. Ένα ξερό "καταδικάζω τις εκτελέσεις των αγνοουμένων μας" ας έλεγες. Για τα μάτια της μαυροφορεμένης μάνας!

Και αφού πάνε τόσο καλά οι συνομιλίες, και δεν πρέπει να χαλάσουμε το θετικό κλίμα, γιατί ποτέ κανείς δεν μας ενημερώνει τι συμφωνείτε στις θεσπέσιες συναντήσεις σας να χαμογελάσει κι εμάς λίγο το χειλάκι μας; Αν νομίζεις ότι θα έρθεις τον Δεκέμβρη να μας φέρεις ένα νέο σχέδιο, χειρότερο και από το Αννάν, και θα έχεις την απαίτηση να σου στήσουμε ανδριάντα, λανθάνεσαι! Βέβαια, με τη λογική που κουβαλάς αυτό περιμένεις να γίνει. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι το 2004, είπες και το ανεκδιήγητο: «λέμε ‘όχι’ για να τσιμεντώσουμε το ‘ναι!’» (και μόνο εσύ κατάλαβες τι εννοούσες). Αυτό το ‘ναι’ περιμένεις να ακούσεις από εμάς φέτος τον Δεκέμβρη. Αλλά δεν θα είναι ‘Ναι.’ Θα είναι ‘Να!’ συμπληρωμένο με τη γνωστή χειρονομία.

Τέλος πάντων Χριστόφια μου, δεν μου φταις εσύ. Κατ’ ακρίβεια είσαι ο τελευταίος που φταίει! Εσύ είσαι το τραγικό πρόσωπο της υπόθεσης. Εσύ ακόμα καμαρώνεσαι που από βέρος κομμουνιστής εξελέγης πρόεδρος στο νησί της Luis Vuitton και μαζί με άλλους 5-6 γραφικούς νομίζεις ότι θα αναστήσεις τον Μαρξισμό. Ανοίγεις πρεσβείες στις Κούβες και δημιουργείς νέες υπέρ-συμμαχίες. Σύσσωμη η Κούβα θα έρθει να πολεμήσει σε περίπτωση νέας τουρκικής εισβολής. Εγγυημένο! Τι να μου κάνεις κι εσύ… Απλός άνθρωπος είσαι, με τις καρό καλτσούλες σου χρονολογίας 1968. Δεν θα έπρεπε να μου φταις.

Εμένα αυτό που με τρώει – και ακόμα δεν το χωνεύω- είναι ότι στην Κύπρο του 2009, όπου άνθρωποι της γενιάς μου έχουν τουλάχιστον 2 πτυχία και εκατό μεταπτυχιακά είδαν στο πρόσωπό σου τον ‘ηγέτη’ και τον ‘απελευθερωτή!’ Αυτό είναι το λυπηρό.

Αλλά, και πάλι, εγώ φταίω που δεν συνειδητοποιώ το πώς λειτουργεί η Δημοκρατία! Την περασμένη Παρασκευή, κυρίες και κύριοι, έφυγε η Χαρίκλεια από το X-Factor και σώθηκαν οι Pale Faces! Τι μας λέει αυτό; Ότι η Δημοκρατία γαμιέται! Ότι όπου καλός και η μοίρα του! Δεν γίνεται φίλε μου να σώζεται κάθε βδομάδα η κάθε σκυλού επειδή την ψηφίζει με κλειστά μάτια το χωριό της και να αποχωρούν αυτοί που έχουν να δώσουν κατιτίς περισσότερο! Δεν γίνεται να χάνει η Ραλλία από την Καλομοίρα! Δεν γίνεται να κερδίζει το Fame Story3 ο Περικλής Στεργιανούδης και ύστερα εγώ να πρέπει να σεβαστώ την ετυμηγορία του λαού και τη Δημοκρατία! Φάε τώρα τις 180 μοίρες και την κάθε Έλενα Ανδρέου στη μάπα και άσε και τον Χριστόφια να σε εκθέτει διεθνώς με την αμήχανη σιωπή του. Άκουσε εκεί "Δεν είναι πολιτικό το ζήτημα!"

Έμειναν άλλα τρία χρόνια Διαπόμπευσης. Συγγνώμη…Διακυβέρνησης! Θα αντέξουμε…

Σαν πολλοί δεν Μαζευτήκαμε στο Facebook;

antidoto1980@hotmail.com (Anti-Christos) — Wed, 18 Nov 2009 22:27:00 +0000

Βαριέμαι φρικτά αυτές τι μέρες. Πάτα το play να δούμε…

Ερωτήσεις για να περνά η ώρα:

- Η Θώδη, και καλά, ανάρρωσε τώρα; Εννοώ, είναι αυτό το κλιπ η περίτρανη απόδειξη ότι της πέρασε η ψυχοπάθεια; Ε, ρε γλέντια!

- Πληρώθηκαν πνευματικά δικαιώματα για τη χρήση του λογοτύπου του facebook και των φωτογραφιών του Brad Pitt; Και αν ναι, πόσα ζήτησαν;

- Η Θώδη ξέρει ακριβώς τι είναι το facebook και πως λειτουργεί; Ή μήπως νομίζει πως πρόκειται για κάποιο γεωγραφικό μέρος; Π.χ. «σε γνώρισα στο Παρίσι, στο Βερολίνο, στο facebook» κ.ο.κ;

- Βρίσκω κορυφαίο τον σουρεαλισμό του στίχου: «μέχρι τ’ αστέρια πήγα…» ενώ στο φόντο βλέπουμε τα «Αστέρια», το μαγαζί! Θεός ο σκηνοθέτης!

Κουτσομπολιό περί facebook:

*Δηλώνω εθισμένος και είμαι μόνιμα συνδεδεμένος σ’ αυτό. Παρόλα αυτά, στεναχωριέμαι που οι περισσότεροι μου φίλοι δεν το χρησιμοποιούν συχνά. Το βαρέθηκαν, λένε, και είναι ξεπερασμένο. Βέβαια, το ότι άπαντες είναι πληροφορημένοι για ό,τι αναρτήσω στον 'τοίχο' μου και στο status μου, τα λέει όλα! Τρομάρα σας...

*Ξέρω κόσμο που γνωρίστηκε μέσω facebook, βγήκανε, πηδηχτήκανε, μια χαρά! Εμένα δεν μου έτυχε τίποτα περίεργο. Αν και, ομολογώ ότι δεν προσθέτω στη λίστα των φίλων μου κόσμο που δεν γνωρίζω ήδη.

*Επίσης, ξέρω κόσμο που αναγκάστηκε να κλείσει το λογαριασμό του, επειδή έγραφαν διάφοροι μαλακίες στο wall του, και πρόδιδαν τις κινήσεις του, καθώς επίσης και κόσμο που έπεσε θύμα ανώμαλων stalkers.

*Παρεμπιπτόντως, να σου πω ότι μου την σπάνε όσοι αντιτίθενται του facebook, επειδή τάχα μου μας φακελώνει! Το facebook περίμεναν οι μυστικές υπηρεσίες για να σε φακελώσουν. Φακελωμένος είσαι από τα γεννοφάσκια σου. Ηρέμησε τώρα και κάνε λογαριασμό, να βλέπουμε καμιά φώτο σου και να σε κουτσομπολεύουμε! Στο κάτω-κάτω της γραφής, ουδείς σε υποχρέωσε να βάζεις τις φώτος σου και τα στοιχεία σου. Εσύ ελέγχεις το facebook, όχι αυτό εσένα. Ξύπνα!

*Έχει πλάκα που ζήτησαν να γίνουμε «φίλοι» άνθρωποι που όταν με βλέπουν έξω προσποιούνται ότι δεν υπάρχω. Η μαλακία είναι ότι αν αγνοήσεις την πρόσκληση τους κινδυνεύεις να θεωρηθείς πως παίρνεις το facebook πολύ στα σοβαρά. Από την άλλη, αν τους προσθέσεις, τους δίνεις και αξία…Ουστ! Ζώα! Έχω κάτι δεύτερες ξαδέλφες... Μια ζωή αγνοούν την ύπαρξή μου. Τώρα, με το facebook, γίναμε κολλητάρια! Υποκρίτριες!

*Νευριάζω πολύ όταν βλέπω κάτι προφίλ τίγκα στην πόζα και επιτηδευμένες φωτογραφίες με μαγιό, που μαρτυρούν ότι: «Στηθήκαμε-10-ώρες-μέχρι-να-πετύχουμε-την-σωστή-φώτο-για-το-προφίλ-μας!» Ειδικά όταν αυτές οι φώτο αναρτώνται σε ανδρικά προφίλ! Αίσχος! Πόσο ναρκισσισμό να αντέξω πλέον; Επίσης νευριάζω όταν βλέπω φωτογραφίες με τοπία! Ρε φίλε, βγάλε εκεί μια φωτογραφία της προκοπής και σκάσε!

*Επίσης νευριάζω με τον κόσμο που κάνει publish στο news feed ό, τι μαλακία φανταστεί! Δεν μας νοιάζει μωρή μαλάκω αν το Farmville σου δώρησε μια νέα κατσίκα, ούτε με ενδιαφέρει ποιος celebrity είναι το ιδανικό σου ταίρι! Μην κάτσω τώρα και αρχίσω να γαμωσταυρίζω τα 150 κουίζ που κάνεις μέσα σε μια ώρα! Απορώ ώρες-ώρες και γιατί είμαστε φίλοι!

*Τέλος, αφήνω ασχολίαστο τον κόσμο που κάνει “like” σε όποια μαλακία-απόφθεγμα αντιγράψει ο καθένας από το ίντερνετ! Γράφει ο κάθε μαλάκας ένα κλισέ του τύπου: «Ό, τι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό» και βλέπεις από κάτω 150 αρνιά να βάζουν thumbs up και να σχολιάζουν περαιτέρω. Τα χάπια μου!

Βαριέμαι.

Time goes by, so slowly...

antidoto1980@hotmail.com (Anti-Christos) — Tue, 17 Nov 2009 07:24:00 +0000

Ακολουθεί εμπεριστατωμένη επιστημονική άποψη για τον χρόνο και τη σημασία του:

Εδώ και λίγο καιρό παρατήρησα ότι το βιολογικό μου ρολόι λειτουργεί άψογα!

…Από τα λίγα πράγματα που δουλεύουν άψογα επάνω μου!

Θέλω να πω, πέφτω να κοιμηθώ στις 12:00, σκέφτομαι ότι θέλω να ξυπνήσω στις 8:00 και ένα ρολόι μέσα μου, με ξυπνά ακριβώς στις 8:00! Λες και έχω κάποιο μηχανισμό στο μυαλό μου που μου κάνει εγερτήριο στη σωστή ώρα. Λες και μετρώ λεπτά και ώρες στον ύπνο μου. Βέβαια, ρυθμίζω και το ξυπνητήρι καλού-κακού, αλλά πάντα καταφέρνω να ξυπνήσω πριν αυτό κουδουνίσει!

Μου κάνει εντύπωση όλο αυτό, διότι εγώ μικρότερος είχα πολύ κακή σχέση με τον χρόνο. Κατ’ αρχήν, είδα και έπαθα να συλλάβω την έννοιά του. Θυμάμαι ότι το 1986, στο νηπιαγωγείο, η δασκάλα μας έβαζε να λέμε όλοι μαζί φωναχτά την ημερομηνία για να μάθουμε τις μέρες, τους μήνες και τα χρόνια. Εγώ παρατήρησα ότι κάθε μέρα αναφωνούσαμε διαφορετική μέρα, λίγο αργότερα (αλλά δεν καταλάβαινα γιατί), άλλαζε ο μήνας, αλλά το 1986 ήταν πάντα η σταθερά της υπόθεσης.

Ένα απόγευμα με έβαλε κάτω ο πατέρας μου και με ρώτησε ποιο θα είναι το νέο έτος που έρχεται και εγώ έμεινα ζαβλακωμένος να τον κοιτάζω. «Το 1986» του είπα. «Και μετά το 1986, τι θα έρθει;» με ρώτησε αργά και καθαρά. «Ποιος να έρθει, γιατί να έρθει;!» του είπα! «Το 1987, γαμώ το κέρατό σου!» μου απάντησε. «Βρε, δεν πα να έρθει και το 1821!» Ποιος είναι ο αρμόδιος που αποφασίζει ποια χρονιά θα ακολουθήσει; Υπάρχει κάποια απόφαση που να μας δεσμεύει; Αν έρθει δηλαδή του χρόνου το 1988 αντί το 1987, θα κόψει η βασιλόπιτα;

Ναι, είδα και έπαθα να συλλάβω την έννοια του χρόνου. Το ίδιο συνέβη και με τις μέρες, τις εβδομάδες, τους μήνες (η καρδούλα μου το ξέρει τι πέρασα μέχρι να τους μάθω με τη σωστή σειρά) και τις εποχές. Ευτυχώς που σήμερα δεν υπάρχουν εποχές, μόνο δυο απέμειναν, και έγινε και η ζωή των μωρών ευκολότερη.

Μεγαλώνοντας όμως, η αντίληψή μου άλλαξε άρδην. Έφτασα στο άλλο άκρο. Σήμερα αντιλαμβάνομαι τα πάντα με ημερομηνίες. Επίσης, όσο μεγαλώνω αισθάνομαι ότι ένας χρόνος ισοδυναμεί με μια μέρα, κατά τη διάρκεια της οποίας δεν προλαβαίνω να πετύχω ούτε το 1/3 των στόχων που έθεσα στην αρχή του έτους. Περνούν οι δεκαετίες στο μάνι-μάνι και νομίζω πως πρόκειται για εβδομάδες! Και αυτό νομίζω συμβαίνει σε όλους τους ενήλικες. Είναι γενικό το φαινόμενο. Για παράδειγμα, μια θεία μου όταν έκλεισε τα 50 διερωτήθηκε πως έγινε αυτό εφόσον προχθές έκλεινε τα 40… Και δεν νομίζω να το είπε αυτό επειδή προσπαθεί να κρύψει χρόνια...

Νομίζω πως ο χρόνος είναι ένα πράγμα σαν στρόβιλος, που περιστρέφεται γύρω μας χωρίς να τον παίρνουμε πρέφα. Και όσο μεγαλώνουμε τόσο πιο πολύ δυναμώνει και στο τέλος μας παίρνει και μας σηκώνει. Είναι τυχαίο, νομίζεις, που μετά τα 60 το μυαλό του κόσμου γερνά 10 χρόνια την ημέρα; Είναι επειδή αφηνιάζει ο στρόβιλος! Εξακριβωμένο!

Νομίζω πως οι άνθρωποι δεν είμαστε τίποτε παραπάνω από ωρολογιακές βόμβες που περιφέρονται πέρα-δόθε στον πλανήτη, μη γνωρίζοντας για πότε θα εκραγούν! Σαν αυτές που βάζουν κάθε Παρασκευή στο X-Factor...

Του Πελαργού

antidoto1980@hotmail.com (Anti-Christos) — Mon, 16 Nov 2009 07:54:00 +0000

Πλαντάξαμε στα θέατρα και φέτος!

Τρεις παραστάσεις αυτό το σαββατοκύριακο, ενώ μυρίζομαι να έπεται κι άλλη σύντομα! Ούτε επαγγελματίες να ήμασταν!

Εν τέλει αγάπησα πολύ και αυτή την παράσταση. Μπορεί να μουρμουρούσα και να δυσανασχετούσα με τις καθημερινές πρόβες που τελείωναν μεσάνυχτα, αλλά εχτές όταν είδα τους τεχνικούς να ξεστήνουν τα σκηνικά στεναχωρήθηκα.

Δεν σταύρωσα ατάκα ψες! Ειδικά στο δεύτερο μέρος, ό, τι ήθελα έλεγα! Ο ηχολήπτης επάνω, που παρακολουθούσε το κείμενο για να βλέπει πού να ρίχνει τα ηχητικά εφέ, έπαθε συμπούρμπουλο! «Ξαφνικά, πετάχτηκες 2 σελίδες παρακάτω και ύστερα γύρισες πίσω μια σελίδα!» μου είπε. Ευτυχώς το κοινό δεν κατάλαβε τίποτα. Συχνό το φαινόμενο, άλλωστε. Το πρόβλημα με τα λόγια συμβαίνει κάθε χρόνο. Το 2007 όμως, έγινε το εξής απίστευτο: Χάσαμε τα λόγια και όταν τα ξαναβρήκαμε είχαμε ήδη πηδήξει 9 σελίδες! Και ουδείς από το κοινό το παρατήρησε. Να δούμε τι ύπνους ρίχνει το κοινό κάθε χρόνο και δεν προσέχει την υπόθεση…

Επίσης, να σου πω, ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη ικανοποίηση από το να ακούς το κοινό να ξεκαρδίζεται. Εμείς, από τις πολλές πρόβες συνηθίσαμε τόσο πολύ το κείμενο που δεν μας φαίνεται τίποτα αστείο. Όταν επί σκηνής καλείσαι να κάνεις παύσεις για να ησυχάσει το κοινό από τα γέλια, γεμίζεις με τεράστια ικανοποίηση! Επιπλέον, να σου πω ότι το κοινό είναι και αψυχολόγητο. Μπορεί το ένα βράδυ να γελά στο άκουσμα μιας ατάκας, ενώ το επόμενο βράδυ στην ίδια ατάκα να μην χαμογελά καν! Επίσης, γελούσαν και σε σημεία που εγώ δεν θεωρούσα αστεία… Τι να πεις!

Λοιπόν, πολλά ευχαριστώ στους φίλους που με τίμησαν και με ανέχτηκαν, πολλά ευχαριστώ και σε δυο bloggers που παρέστησαν και υπόσχομαι ότι θα απέχω από τα θεατρικά δρώμενα για τουλάχιστον ένα χρόνο, μέχρι να ξεπρηστούν τ’ αρχίδια σας.

Θα (Ξ)ορκιστώ!

antidoto1980@hotmail.com (Anti-Christos) — Wed, 11 Nov 2009 12:27:00 +0000

Εχθές έλαβα μια πρόσκληση από τον Δικηγορικό Σύλλογο. Θα γίνει η απονομή των Διπλωμάτων μας σε ένα μήνα και καλούμαστε να λάβουμε μέρος στην τελετή ορκωμοσίας.

Παρόλο που κουράστηκα και ταλαιπωρήθηκα τα μάλα με τις συνεχείς αναβολές κατάκτησης αυτού του τίτλου, εντούτοις δεν νομίζω να παραστώ. Θεωρώ πως αυτές οι τελετές γίνονται για το θεαθήναι και ουδεμία ουσιαστική χρησιμότητα έχουν. Θα μαζευτούν και πάλι όλοι οι ασκούμενοι με ύφος Λυκουρέζου και στήσιμο Ελίζας Βόζενμπεργκ να διαγωνίζονται στο κόρδωμα. Δεν πάω!

Ούτε στις απονομές των μεταπτυχιακών μου παρέστη. Η μάνα μου με έπρηξε να πάμε γιατί λέει, «δεν έχουμε ούτε μια σόι φωτογραφία σου με τον τήβεννο στο σαλόνι!» «Άμα είναι έτσι, να πεταχτώ να νοικιάσω έναν από τα καρναβαλίστικα, να με φωτογραφίσει και το ‘Φώτο Κόκος’ σαν τον Lord Denning να σου φύγει το απωθημένο!» της είπα.

Μόνο στην αποφοίτηση του πτυχίου παρέστη και αυτή με χίλια ζόρια. Άσε που ουδεμία συγκίνηση αισθάνθηκα κατά τη διάρκεια της τελετής, χώρια που είχα αυθυποβάλει τον εαυτό μου ότι όταν θα φωνάξουν το όνομά μου και θα πρέπει να ανέβω τα σκαλιά και να σφίξω το χέρι του Πρύτανη, θα μπουρδουκλωθώ με τα ράσα και θα με μαζέψουν τέσσερις!

Τελικά, δεν μπουρδουκλώθηκα, αλλά αν δεις τη στάση μου στη φωτογραφία που έβγαλε η μάνα μου την ώρα που κατευθύνομαι προς τον Πρύτανη, τα λέει όλα! Ένα ρασοφορεμένο ντουβάρι να περιφέρεται τόσο άτσαλα, ούτε τακούνια να μου είχαν φορέσει! Δεν θυμάμαι τίποτα από εκείνη την απονομή. Είχα πάθει blackout από το άγχος του μπουρδουκλώματος.

Η μόνη ορκωμοσία στην οποία βούρκωσα, ήταν εκείνη του στρατού, ως νεοσύλλεκτος! Εκείνο το «ορκίζομαι πίστη εις την πατρίδα» και οι βροντές από τα άρβυλα χιλιάδων νεοσυλλέκτων στο χώμα του ΚΕΝ, έκαναν τη γη να σείεται. Σεισμός! «Σεισμός ερωτικός, με καίει κεραυνός και χάνομαι μαζί σου!»

Εγώ τότε, νόμιζα πως χρίζομαι ως νέος τουρκοφάγος, απόγονος του Βουλγαροκτόνου και αντιπρόσωπος όλων των εθνικών ηρώων. Ύστερα κατάλαβα – και αυτό παίζεται- πως λειτουργούν τα πράγματα στον στρατό μας.

Αλλά ναι, η συγκίνηση που έζησα τότε ήταν επική! Braveheart και βάλε!

Νομίζω ότι όσο μεγαλώνεις αποκτηνώνεσαι και δεν συγκινείσαι με τίποτα. Ποια μεταπτυχιακά και ποιους τίτλους μου λες τώρα;

Το soundtrack της σημερινής ανάρτησης:

- Υπήρχαν όρκοι – Πλούταρχος
- Σου τ’ ορκίζομαι – Πέγκυ
- Στ’ ορκίζομαι, αγάπη μου – Καζαντζίδης / Μαρινέλλα
- Ορκίζομαι – Ελένη Καρουσάκη
- Ορκίζομαι - Αντύπας
And last but not least, ‘Ορκίσου να μην χωρίσουμε ποτέ-ποτέ-ποτέ ξανά!» Πάμε, όλοι μαζί:

(Δεν το πιστεύω ότι κάνουν τον σταυρό τους στη χορογραφία!)